Thursday, 8 July 2010

തലയിണ

എന്നെ ചേർത്തു പിടിച്ചു കൊണ്ടായിരുന്നു
നീ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് നിറങ്ങൾ നല്കിയത്...
സന്തോഷവും സന്താപവും
നീ എന്നോടൊപ്പം പങ്കുവെച്ചു.
പലപ്പോഴുമത് ..
കിന്നാരങ്ങളും പരിഭവങ്ങളുമായി..

ഇരുളിന്റെ നിശബ്ദതയിൽ
മനസ്സിനുള്ളിലെ വികാര വേലിയേറ്റങ്ങൾ
പ്രക്ഷുബ്ദങ്ങളാകുമ്പോൾ..
നിന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർന്നിരുന്ന
എന്നെ നീ വേദനിപ്പിച്ചിരുന്നു..
ദന്തക്ഷതം പലവട്ടം ഞാനതേറ്റു വാങ്ങി...

കുടുംബങ്ങളിൽ തണൽ വിരിച്ചപ്പോൾ..
ബാദ്ധ്യതകളിൽ നീ സ്വയം ബന്ധിതനായി!
ശബ്ദമുണ്ടായിട്ടുമെന്തേ..
നീ നിശബ്ദനായത്.!

പിരിമുരുക്കത്തിന്റെ നീരളിപ്പിടുത്തത്തിൽ
ഹ്യദയ ഭിത്തികൾ ഞെരിഞ്ഞമർന്നപ്പോൾ..
നിന്നിൽ നിന്നും പുറത്തു വന്നത്..
രോദനമായിരുന്നില്ല..
യാചനയായിരുന്നു
ഒരല്പായുസ്സിന്റെ!!!!!

ഇല്ല!!!!
ഞാൻ വായിച്ചെടുത്തതിനുമപ്പുറം
നിന്നെയാരും മനസ്സിലാക്കിയിട്ടില്ല
ഒരു പക്ഷേ..
നിന്നെ കാത്തിരിക്കുന്ന പ്രാണസഖി പോലും!!!

ശബ്ദിക്കാനെനിക്കു ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ
ഓതുമായിരുന്നു നിന്റെ കാതുകളിൽ..
ഒരു സാന്ത്വന മന്ത്രം!
അനുവദിക്കുമായിരുന്നില്ല
നിന്റെയീ..
മുഖം മൂടി എടുത്തണിയുവാൻ

ജീവനില്ലെങ്കിലും...
ഞാൻ നിനക്കു കേവലമൊരു
തലയിണ മാത്രമായിരുന്നൊ??
അല്ല!!
അതിലപ്പുറം...
അനിർവചനീയമായതെന്തോ? ആരോ??

നിന്റെ ബാഷ്പബിന്ദുക്കൾ
ഇതാ.. ഇപ്പോഴും..
നനഞ്ഞിരിക്കുന്നു
എന്റെ മാറിൽ!!!

No comments:

Post a Comment

വല്ലതും പറയണമെന്നു തോന്നുന്നുവെങ്കിൽ..