Thursday, 14 October 2010

നൂലുകെട്ട്

നിലച്ചു പോയെൻ നിളയുടെ നാദം
പ്രാണനിൽ കവിഞ്ഞൊഴുകിയ സുന്ദര ഗാനം
ജീവന്റെ കണികയിൽ വരപ്രസാദങ്ങളായ്‌
വരണ്ട മനസ്സതിൽ മോഹതീർത്ഥങ്ങളും...
എന്റെ രേതസ്സിൻ തുള്ളികൾ വിരിയിച്ചെടുത്തവൾ
സ്ത്രീയെന്ന സത്തയിൽ പൂരകമായവൾ...

മൃതമാണു നിൻ ദേഹമെനിക്കു മുമ്പിലെങ്കിലും
നല്കുവാനാവില്ല, ആ പേർ നിനക്കൊരിക്കലൂം
പ്രിയമായ്, പ്രണയമായ്, ജന്മാന്തര സുകൃതമായ്‌
ഇന്നിതാ... നീയെന്റെ ദു:ഖസത്യമായ്‌....

3 comments:

  1. കവിത നന്നായി..

    ReplyDelete
  2. നിലച്ചു പോകുന്നതിനു മുമ്പ്‌ തിരിച്ചറിയാതെ പോയ സത്യം
    മനോഹരം

    ReplyDelete
  3. പ്രകൊപനമെന്ന രേതസ്സ് ചിന്തയില്‍ ഊട്ടപ്പെടുമ്പോള്‍ പിറവികൊള്ളും ആവിഷ്കാരമേ... തന്‍റെ പാതിയെ, തന്‍റെ അധികത്തെ തനിക്ക് സമ്മാനിച്ചവള്‍...
    ഹോ, മരണം ഭരിക്കുന്ന മനസ്സേ... നിന്നില്‍ പ്രണയം ആവേശമായ്‌.. !
    അവളോട്...‌ ഒരു വാക്ക് കൂടെ പറയാമായിരുന്നു. വളരെ പെട്ടെന്ന്തന്നെ നാം പരസ്പരം കാണുമെന്ന്...!

    ReplyDelete

വല്ലതും പറയണമെന്നു തോന്നുന്നുവെങ്കിൽ..