Saturday, 15 December 2012

“അൽ അബ് വാബ് തുഫ്തഹ്, ഡോർസ് ഓപണിംഗ്”

അൽ അബ് വാബ് തുഗ്ളക്ക്, ഡോർസ് ക്ളോസിങ്ങ്..  മെട്രോയുടെ വാതിലടയുന്നതിനു മുൻപുള്ള അനൗസ്മെന്റ്. അതിനൊപ്പം എന്റെ ഫോണും ശബ്ദിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഖത്തർ നമ്പറിൽ നിന്നും  പരിചയമില്ലാത്തൊരു ഫോൺകോൾ....

മുറിഞ്ഞു പോകുന്ന വാക്കുകളും, പൂർത്തിയാകാത്ത മെസ്സേജുകളും എന്നെ പേടിപ്പെടുത്തി തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഡിപ്രഷനുള്ള മരുന്ന് കൂടി കഴിക്കാൻ തുടങ്ങിയെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ മുതൽ മനസ്സൊന്നു പിടഞ്ഞതാണ്‌...  ഇപ്പോളവൾ ഹോസ്പിറ്റലിൽ അഡ്മിറ്റാണെന്നു കൂടി കേട്ടപ്പോൾ കൂടുതലൊന്നും ആലോചിച്ചില്ല. ഖത്തറിലേക്കുള്ളൊരു ഫ്ളൈറ്റ് ടിക്കറ്റ് അന്നു വൈകുന്നേരത്തേക്കു തന്നെ  ബുക്ക് ചെയ്തു.

എകദേശം രണ്ടു വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ് ഇതേ ട്രൈനിലെ യാത്രക്കാരായിരുന്നു ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും. മാറ്‌മൂടിയ ഷാളിന്നടിയിലൂടെ, അവളുടെ ചുരിദാറിന്റെ ഉയർച്ച താഴ്ച്ചകൾ എന്റെ കണ്ണുകൾക്കെന്നുമൊരു കുസൃതിയായിരുന്നു.

“മലയാളിയാണല്ലേ?”
“അതേ, എങ്ങനെ മനസ്സിലായി”
“ഈ ദൃഷ്ടിദോഷം കണ്ടാലറിഞ്ഞൂടെ മലയാളിയാണെന്ന്. ദയവു ചെയ്തിങ്ങനെ നോക്കരുത്, പ്ലീസ്”

ഗതികെട്ടാണവളങ്ങനെ പറഞ്ഞതെങ്കിലും, പൂരപ്പറമ്പിൽ താറഴിഞ്ഞവനെപ്പോലെയായി ഞാനല്പ നേരത്തേക്ക്. ട്രെയിൻ അടുത്ത സ്റ്റേഷനെത്തുന്നതു വരേക്കും ലാപ്ടോപ്പ് ബാഗിന്റെ പുറകിലൊളിക്കാനുള്ള തന്ത്രപ്പാടിലായിരുന്നു  ഞാൻ
“എനിവെ, ഞാൻ അഫ്രീൻ, യുവർ ഗുഡ് നെയിം പ്ലീസ്?“
”ഞാൻ സമീർ“
”ഓകേ സമീർ. ഞാനിറങ്ങട്ടെ നമുക്ക് നാളെ കാണാം“

പിന്നീടങ്ങോട്ടുണ്ടായ ഞങ്ങളുടെ യാത്രകളിൽ, വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്ത് പ്രകമ്പനം കൊള്ളിക്കാവുന്ന ഒരു ഫോർമുല ഞാൻ കണ്ടെത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഡി.പി.ഇ.പി ഈസ് നോട്ട് ഈക്ക്വൽ ടു സി.ബി.എസ്.ഇ എന്ന എന്റെ ഇക്ക്വേഷൻ എന്നെ സംബന്ധിച്ചും തികച്ചും അർത്ഥവത്താണെന്ന് അഫ്രീനും മനസ്സിലാക്കി. അതുകൊണ്ടു തന്നെ മലയാളത്തിന്റെ മാസ്മരികതയിൽ ഞങ്ങൾ പരിസരം മറന്നും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. അതോടെ റേഡിയോകളിലെ അറുബോറൻ ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റ് ഷോകളെ ഞങ്ങളുടെ രാവിലെകളിൽ നിന്നും മൊഴിചൊല്ലി പറഞ്ഞയക്കേണ്ടി വന്നു.

ബന്ധങ്ങളുടെ ആഴങ്ങളിലായിരുന്നു തുടർന്നുണ്ടായ ഒരോ ദിവസങ്ങളുടെയും വളർച്ചകൾ.

”ഇന്നു ലീവല്ലെ“
”അതെ എന്താ അഫ്രീൻ“
”എങ്കിലെന്റെ ഫ്ളാറ്റിലേക്ക് വാ, വൈകീട്ട് നമുക്കൊന്നു പുറത്ത് പോകാം“

ഫോൺ കട്ട് ചെയ്ത ശേഷം അവധിയുടെ നീണ്ട ആലസ്യത്തിലേക്കു തന്നെ ഞാൻ തിരിച്ചിറങ്ങി.

സായാഹ്ന പുഷ്പങ്ങളെ ചുംബിച്ചുണർത്തിക്കൊണ്ട് ശൈത്യകാല മാരുതൻ തിരക്കിലമർന്ന പാതയോരങ്ങളെ കുളിരണിയിക്കുവാനൊരുങ്ങുന്നു. ”ഫ്ളാറ്റ് നമ്പർ 317 തന്നെ. കയറിവാ.“ അധികം വലുതല്ലാത്ത ഒരു സ്റ്റുഡിയോ റൂം. വാതിലിന്നഭിമുഖമായി വിൻസന്റ് വാങ്കോഗിന്റെ സൂര്യകാന്തി ചുമരിൽ തൂങ്ങുന്നു. അടുക്കും ചിട്ടയും ആകർഷണീയമാക്കിയ മുറിയിൽ മറ്റു അലങ്കാര വസ്തുക്കളുടെ ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. നീല വിരിയിട്ട ജാലകപ്പഴുതിലൂടെ അസ്തമയ സൂര്യൻ എത്തി നോക്കുന്നു. മ്യൂസിക് പ്ളെയറിൽ നിന്നും, നിശബ്ദതയിലേക്കൊഴുകുന്ന ജഗജീത് സിങ്ങിന്റെ നേർത്ത വരികൾ. മേശപ്പുറത്ത് തുറന്നുവെച്ചിരിക്കുന്ന ഇംഗ്ലീഷ് നോവലിന്നടുത്തായി ഒരു ഫോട്ടോ ഫ്രെയിം. അതിനടിയിലായി നീലമഷികൊണ്ടെഴുതി ചേർത്തിരിക്കുന്നു. “സ്വീറ്റ് ഹാർട്ട്.. മൈ ലൈഫ് ഈസ് ഫോർ യു, ആൻഡ് യു ആർ മൈ ഡ്രീം ടൂ..

”സമീർ.. ചായ റെഡിയാട്ടോ.“ ട്രേയിൽ നിന്നും ഏലക്കാമണമുള്ള ഒരു കപ്പെടുത്ത് ഫോട്ടോയിൽ നോക്കി നിന്നിരുന്ന എനിക്കു നേരെയവൾ നീട്ടി.
”ഈ ഫോട്ടോ... ഇതാരുടേതാ അഫ്രീൻ“
വിഷാദം നിഴൽ വീഴ്ത്തിയ മുഖത്തുനിന്നും വിരസമായ ഒരു പുഞ്ചിരിയായിരുന്നു മറുപടി. പക്ഷേ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾക്ക് പറയുവാനേറെയുണ്ടായിരുന്നു. ചുടുചായ മൊത്തിക്കുടിക്കുന്നതിന്റെ നിശബ്ദതയിൽ അവളിൽ നിന്നും ഒരു ദീർഘനിശ്വാസമുയർന്നു. ഹ്ഉ​‍ൂംംംമ്‌. ”സമീർ..ഇതിനു മുമ്പും നീയൊരിക്കലെന്നോട് ചോദിച്ചിട്ടില്ലെ ഞനെങ്ങനെയാ ഇത്ര ബോൾഡായതെന്ന്”

ഗതകാല സീമയിലെവിടെയോ ഒഴുക്ക് നിലച്ചു പോയ കുഞ്ഞോളത്തിന്റെ നെടുവീർപ്പുകൾ, പൊടിപുരണ്ട ഇന്നലെകളുടെ തീരത്തിലേക്കെന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോയി. സുഖാലസ്യത്തിന്റെ നടുത്തളത്തിലേക്ക് ജനിച്ചു വീണതായിരുന്നു അവളുടെ ബാല്യവും, കൗമാരവും. യു.എ.ഇയിലെ പ്രവാസികൾക്കിടയിൽ അറിയപ്പെടുന്ന സാമൂഹ്യ പ്രവർത്തകരായ മാതാപിതാക്കളുടെ മൂന്നുമക്കളിൽ രണ്ടാമത്തവൾ. ദുബായ് നഗരത്തിന്റെ മുഴുപ്പും, തുടിപ്പും സ്വപ്നങ്ങളിലേക്ക് ചേക്കേറാൻ തുടങ്ങിയ യൗവനാരംഭം. പന്ത്രണ്ടാം ക്ളാസ്സുകാരിയായ അവൾ കുടുംബ സുഹൃത്തിന്റെ മകന്റെ മണവാട്ടിയായി. മുല്ലപ്പൂ മണക്കുന്ന ദാമ്പത്യത്തിന്റെ  ആദ്യയാമങ്ങളിൽ മഴനൂലുകളായവർ ഇഴപിരിഞ്ഞു.

കല്യാണ ശേഷവും അവൾ പഠനം തുടർന്നിരുന്നു. അഞ്ചു വർഷത്തെ ഒന്നിച്ചുള്ള ജീവിതത്തിനിടയിൽ, ഇരുണ്ട വെളിച്ചമവശേഷിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് പ്രണയത്തിന്റെ മൈലാഞ്ചി ചുവപ്പ് നരക്കാൻ തുടങ്ങി.

അഫ്രീൻ... നിങ്ങൾ ശരിക്കും അലോചിച്ചു തന്നെയാണോ തീരുമാനമെടുത്തത്?.
“അതെ സമീർ.. ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ്‌ ഞാൻ കണ്ട സ്വപ്നങ്ങൾക്കും നിറമുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലായത്. അതിൽ പലതുമെന്റെ അവകാശങ്ങളായിരുന്നു. അതെല്ലാം ചേർത്തുവെച്ചൊരു കിനാവുകാണാൻ പറ്റാത്ത വിധം രണ്ടറ്റങ്ങളിലാണ്‌ ഞങ്ങളുറങ്ങിയത്. അതു കൊണ്ടു തന്നെയാണ്‌ ഡിവോഴ്സിന്‌ ഞാൻ സമ്മതം മൂളിയതും. പക്ഷേ അഹങ്കാരിയെന്ന പേര്‌ കിട്ടിയത് എനിക്കു മാത്രമായിരുന്നു”

മുൻവിധിയുള്ള സമീപനങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ അവളുടെ വിശദീകരണങ്ങൾ ആർക്കും തന്നെ തൃപ്തികരവുമായിരുന്നില്ല. ബന്ധങ്ങളുടെ ചൂര്‌നിറഞ്ഞ ഇരുണ്ട ഇടനാഴിയിലെ വീർപ്പു മുട്ടുന്ന എകാന്തതയിൽ നിന്നുള്ള ഏക ആശ്വാസം അവൾ ചെയ്തിരുന്ന ജോലി മാത്രമായിരുന്നു.

“ഒരു മകൾക്കുള്ള സ്ഥാനം അവരുടെ മനസ്സിലില്ല എന്നെനിക്കു ബോധ്യമായപ്പോൾ ഞാൻ വീട്ടിൽ നിന്നും പോന്നു. ജോലിചെയ്യുന്ന കമ്പനിയുടെ വിസയായതു കൊണ്ട് ദുബായിയിൽ തന്നെ നില്ക്കാൻ പറ്റി. അതും കൂടി ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ എന്തു ചെയ്യണമെന്ന് എനിക്കു തന്നെ അറിയുമായിരുന്നില്ല. നാട്ടിലാണെങ്കിൽ എനിക്കു വേറെ ആരും ഇല്ല.”

നിന്റെ കുടുംബം ഇപ്പോൾ ദുബായിലുണ്ടോ? നീയീപ്പറയുന്നത് സത്യാണോ അഫ്രീൻ?

“കുടുംബം മാത്രമല്ല, എന്റെയീ പൊന്നു മോളും ദുബായിലുണ്ട് സമീർ”
പൊള്ളുന്ന മാറിലേക്ക് ഫോട്ടോ ചേർത്തുവെച്ചപ്പോൾ മുറിയിൽ നിറഞ്ഞ ഗസലിന്റെ നേർത്ത വരികൾ അവൾക്കായി തേങ്ങിക്കരഞ്ഞു. മകളെന്ന വേദനയാണോ, മാതൃത്വമെന്ന പിടച്ചിലായിരുന്നോ അവളുടെ മനസ്സിൽ നീറിക്കൊണ്ടിരുന്നത്. കണ്ടു നിന്നിരുന്ന എന്റെ കണ്ണുകളിലും നനവ് പടരുകയായിരുന്നു.

“നിന്നെ ഞാൻ ബോറടിപ്പിച്ചല്ലേ? ഞാനൊന്നു മുഖം കഴുകട്ടെ, എന്നിട്ടു പുറത്തു പോകാം”
തിരക്കുപിടിച്ച തെരുവിന്റെ ആളൊഴിഞ്ഞ ഓരത്തിലൂടെ ഞങ്ങൾ നടന്നു. നിയോൺ ലാമ്പിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ കോർണിഷ് കൂടുതൽ മനോഹരിയായിരിക്കുന്നു. ഓളപരപ്പിനുമുകളിൽ നിറങ്ങൾ അലക്ഷ്യമായി തുള്ളിക്കളിക്കുന്നു. തുടുത്ത കവിളുകളിൽ അമർത്തി ചുംബിച്ചുകൊണ്ട് ഓടിയകലുന്ന കടൽക്കാറ്റിൽ പാറിയ മുടിയിഴകൾ ഒതുക്കി വെച്ചുകൊണ്ടവളെന്നോട് ചോദിച്ചു “വിദ്യാസമ്പന്നരായ കുടുംബങ്ങളിൽ ഡിവോഴ്സുകൾ കൂടുന്നുണ്ടെന്ന് നിനക്കെപ്പോഴെങ്കിലും തോന്നിയിട്ടുണ്ടൊ?”  എന്റെ മൗനത്തിന്റെ മുകളിൽ വീണ്ടുമവൾ വാചാലയായി. “ഞാൻ പലപ്പോഴും ആലോചിചിട്ടുണ്ട് അതിനെ കുറിച്ചൊരു ഫീച്ചർ തയ്യാറാക്കിയാലോന്ന്. ഒരു ജേർണലിസ്റ്റായ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്നു തന്നെ തുടങ്ങാലോ. മാത്രവുമല്ല ഇത്തരം ആത്മകഥകൾക്ക് നല്ല റേറ്റിങ്ങുള്ള കാലവുമാണ്‌.”

നിനക്കെന്താ ഭ്രാന്തുണ്ടോ അഫ്രീൻ?
എന്റെ ചോദ്യം കേട്ടവൾ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചപ്പോൾ, സന്തോഷം കൊണ്ടാവണമെന്നു തെറ്റിദ്ധരിച്ചാവണം എതിരെ വന്ന ഒരു യൂറോപ്യൻ ദമ്പതികൾ ഞങ്ങളെ അഭിവാദ്യം ചെയ്ത് കടന്നു പോയി.

“ദേഷ്യപ്പെടണ്ട. നീ വാ. അടുത്ത ആഴ്ച എന്റെ മോളുടെ പിറന്നാളാ. അവൾക്കൊരു ഗിഫ്റ്റ് വാങ്ങണം. എന്റെ സമ്മാനത്തിന്‌ അവൾ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടാകുമെന്ന് എനിക്കുറപ്പുണ്ട്.”

“നിനക്കവളെ കൊണ്ടു വന്ന് കൂടെ താമസിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ലെ?”
“എനിക്കതിന്‌ ആഗ്രഹമില്ലെന്നാണോ നീ കരുതിയത്. സ്വന്തമായി ഒരു ഐഡന്റിറ്റി ഇല്ലാത്ത എന്റെ കൂടെ അവർ അവളെ പറഞ്ഞയക്കുമെന്നു നിനക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ? എന്നാലും ഞാനിന്ന് ജീവിക്കുന്നതു പോലും അവൾക്ക് വേണ്ടീട്ടാ. എന്നെങ്കിലുമൊരിക്കൽ ഞാനവളെ കൊണ്ടു വരും. ഒരു രാജകുമാരിയെ പോലെ.”

തിളങ്ങുന്ന കല്ലുകൾ പതിച്ച ഒരു ജോഡി കമ്മലുകൾ ഞാനവൾക്ക് വേണ്ടി സെലക്റ്റ് ചെയ്തു. “നീല നിറമാണെന്റെ മോളുടെ കണ്ണുകൾക്ക്. ഇതവൾക്ക് നന്നായി ചേരും.” വർണ്ണക്കടലാസ്സിൽ പൊതിഞ്ഞെടുത്ത ആ ചെറിയ സമ്മാനപ്പൊതിയുമെടുത്ത് ഞങ്ങൾ പുറത്തിറങ്ങി.

“വെള്ളിയാഴ്ച്ച നമുക്കൊരുമിച്ചു പോകാം മോളെ കാണാൻ. ഞാനിവിടെ ഇല്ലെങ്കിലും നീയിടക്കൊക്കെ വന്നെന്റെ മോളെ കാണണം” അതുകേട്ടപ്പോൾ ചോദ്യഭാവത്തിൽ ഞാൻ അഫ്രീനെ നോക്കി. “എല്ലാം ശരിയായ ശേഷം പറയാമെന്നാ കരുതിയത്. ഖത്തറിലെ ഒരു ഗവണ്മെന്റ് ഓർഗനൈസേഷനിൽ എനിക്കൊരു ജോലി ശരിയായിട്ടുണ്ട്. അപ്പോയിൻമെന്റ് ലെറ്റർ ഇന്നെലെയാ കിട്ടിയത്. രണ്ടാഴ്ചക്കുള്ളിൽ എനിക്കവിടെ ജോയിൻ ചെയ്തേ പറ്റൂ.

ഫ്ളാറ്റിൽ എത്തുന്നതു വരെ പിന്നീടൊന്നും ഞങ്ങൾ സംസാരിച്ചില്ല. ഇണ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ കിളിയുടെ ശ്യൂന്യതയോടെ ഞങ്ങൾ ഇടക്കിടെ പരസ്പരം നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. മുറിവേറ്റ വാക്കുകൾ നിശബ്ദതയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് പിടഞ്ഞു വീഴുകയായിരുന്നു.

ഫ്ളാറ്റിൽ നിന്നും യാത്രപറഞ്ഞിറങ്ങാനൊരുങ്ങിയപ്പോൾ അപ്രതീക്ഷിതമായി അവളെന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി. ഗാഢമായ ആലിംഗനത്തിലൂടെ ഒന്നായ ഹൃദയങ്ങൾ നിഗൂഢമായ ഒരു വികാരത്തിന്റെ മൗനസംഗീതം ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നുവപ്പോൾ.

”നഷ്ടപ്പെട്ടേക്കാവുന്ന ദിവസങ്ങളിലെനിക്ക് കൂട്ടുവന്നവനാണ്‌ നീ. ഒന്നു പൊട്ടിക്കരയുവാൻ പോലും എനിക്ക് നീ മാത്രമല്ലെ ഉള്ളൂ. പക്ഷെ എനിക്ക് പോകാതിരിക്കാനാവില്ല സമീർ.“ ഹൃദയത്തിൽ കനിഞ്ഞ ഒരു തുണ്ട് ജലകണമെന്റെ കവിളിലൂടെ ഒഴുകി അവളുടെ മൂർധാവിൽ വീണുപരക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു..

”നിനക്കറിയോ.. എന്റെ മോളുടെ പൂച്ചക്കണ്ണുകളിൽ ഇരുട്ട് കയറിക്കൊണ്ടിരിക്ക്യാ. അഞ്ചോ ആറോ വർഷത്തിനുള്ളിൽ പൂർണ്ണമായും കാഴ്ച്ച നഷ്ടപ്പെടാവുന്ന ഒരു മയോപിയ പേഷ്യന്റാണവൾ. എനിക്കവളെ കൊണ്ടു വരണം. ചികിത്സിക്കണം. എന്റെ കണ്ണുകൾ കൊടുത്താണെങ്കിലും ഞനവൾക്ക് കാഴ്ച്ച തിരിച്ചു നല്കും. ഒന്നെനിക്കുറപ്പാ.. എന്നേക്കാൾ നന്നായി വേറൊരാൾക്കും അവളെ സംരക്ഷിക്കാനാവില്ല. ഞാനവൾടെ ഉമ്മയല്ലെ.”

അഫ്രീനെന്റെ മാറിലേക്ക് കൂടുതൽ ചേർന്നുനിന്നു. ”മോൾടെ അസുഖത്തെ കുറിച്ച് മുമ്പേ അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഞാനീ ഡിവോഴ്സിനെ കുറിച്ചുപോലും ചിന്തിക്കില്ലായിരുന്നു.“ കനംവെച്ച വാക്കുകൾ പുറത്തു വരാനാകാതെ തൊണ്ടയിൽ തന്നെ കുരുങ്ങി നിന്നു.

നീണ്ട രണ്ടു വർഷങ്ങൾ രണ്ടു താളുകളായി ഓർമ്മകളിലേക്ക് മറിഞ്ഞു വീണിരിക്കുന്നു. എയർപോട്ടിൽ യാത്രക്കാർക്കുള്ള ലോഞ്ചിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ആഴ്ചകൾക്ക് മുമ്പുള്ള അഫ്രീന്റെ  മെസേജുകൾ ഞാൻ വീണ്ടും വായിക്കാനെടുത്തു. മലയാളിയായ ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റ് ഹെഡിന്റെ സഹതാപത്തോടെയുള്ള നോട്ടങ്ങൾ, അവളുടെ വൈധവ്യത്തിലേക്ക് തുളച്ചുകയറാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, ശരീരത്തിന്റെ ഉയർച്ച താഴ്ചകളിൽ സ്ത്രീ ഗന്ധത്തിന്റെ ലഹരിയും അയാൾ മണക്കുവാൻ തുടങ്ങി. ”ലേറ്റ് നൈറ്റ് ഓഫീസിലിരുന്ന് ജോലി ചെയ്യാൻ പോലും പേടിയായി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. പേരുകൊണ്ടെങ്കിലും ഒരു ഭർത്താവിന്റെ സംരക്ഷണം വേണമെന്ന് തോന്നിപ്പോകാറുണ്ടെനിക്ക്. ജോലി റിസൈൻ ചെയ്യുന്നതിനെ കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ പോലും പറ്റാത്ത അവസ്ഥയും. വയ്യ... എനിക്കെന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാതായിരിക്കുന്നു“

നല്പത്തഞ്ചു മിനിട്ട് നേരത്തെ പറക്കൽ.. ഖത്തർ എയർപോർട്ടിൽ നിന്നും ഞാൻ നേരെ പോയത് ആശുപത്രിയിലേക്കായിരുന്നു.
”പേടിക്കാനൊന്നുമില്ല. ഒറ്റപ്പെട്ടുവെന്ന തോന്നലിൽ നിന്നുണ്ടായ ഒരു വിഭ്രാന്തി മാത്രമാണ്‌. അവഗണിക്കപ്പെടുക എന്നത് സ്ത്രീയെ സംബന്ധിച്ചൊരിക്കലും  പൊരുത്തപ്പെടാനാവാത്ത ഒരവസ്ഥയല്ലേ. ലെറ്റ് ഹേർ റിലാക്സ്.“ ഡോക്ടർ ഇബ്രാഹിം സലീമിന്റെ വാക്കുകൾ അശ്വാസത്തിന്റെ നീർക്കുമിളകളായിരുന്നു.

ദോഹയിലെ പ്രസിദ്ധമായ ഹാമിദ് ആശുപത്രിയുടെ മരുന്ന് മണമുള്ള മുറികളിലൊന്നിൽ അവൾക്കരികിലായി ഞാനിരുന്നു. നിലാവിന്റെ തട്ടമിട്ടിരുന്നവളുടെ മുഖത്തു നിന്നുള്ള നിറമില്ലാത്ത നോട്ടമെന്റെ മനസ്സിലേക്ക് തുളഞ്ഞുകയറി. ”സമീർ.. എന്റെ ഹിബമോൾ... “ ഇടറുന്ന വാക്കുകൾ പൂർത്തിയക്കുന്നതിനു മുമ്പെ ഞാനവളെ എന്നോട് ചേർത്തണച്ചു.  ”നമ്മുടെ നാലു കണ്ണുകൾ പോരെ അഫ്രീൻ.. ഹിബമോൾക്ക് ഈ ലോകത്തിനെ കാണാൻ“

വികാര ഭാവങ്ങളാൽ കെട്ടുപിണഞ്ഞ അധരങ്ങളുടെ നനവിൽ മൗനസംവേദനത്തിന്റെ നൊമ്പരാക്ഷരങ്ങൾ വിതുമ്പിനിന്നു. ഞങ്ങൾക്കിടയിലുണ്ടായിരുന്ന അദൃശ്യമായ അതിർ രേഖയെ മായ്ച്ചു കൊണ്ട് ദേവദാരു പുഷ്പങ്ങൾ മാലാഖമാരുടെ കൈകളിൽ നിന്നും പൊഴിഞ്ഞു വീണുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

*******

നാളുകൾക്കു ശേഷമുള്ള ഒരൊഴിവു കാലം. ചാറ്റൽ മഴയുടെ കുളിർമ്മയിൽ നനഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന നിശബ്ദമായ രാത്രിയിൽ, ഒരു പുതപ്പിന്നടിയിൽ ഒന്നായി മാറുമ്പോൾ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ഫെമിയെന്നോട് പറഞ്ഞു. “വേറൊരു പെണ്ണ്‌ ഇതു പോലെ നിന്റെയടുത്തുറങ്ങുന്നത് ഒരിക്കൽ പോലും എനിക്കു ചിന്തിക്കാനാവില്ല. പക്ഷെ.. പേറ്റുനോവനുഭവിക്കാൻ ഭാഗ്യമില്ലാത്തവളായെന്റെ നിവൃത്തി കേടുകൊണ്ടാകാം നീ ചെയ്ത നിന്റെ ശരിയിൽ ഞാനെന്റെ വേദന മറന്നത്. എനിക്കിപ്പോൾ പരിഭവമൊന്നുമില്ല.. നമ്മുടെ ഹിബമോൾ എന്നെ ഉമ്മാന്ന് വിളിക്കാൻ തുടങ്ങിയല്ലൊ.”

... ചാർജ്ജു ചെയ്യാൻ വെച്ചിരിക്കുന്ന ഫെമിയുടെ മൊബൈലിൽ ഒരു മെസേജ് അലെർട്ട്. എന്തായിരിക്കും അഫ്രീന്‌ ആ മെസേജ്ജിലൂടെ ഫെമിയോട് പറയാനുണ്ടാകുക.

Monday, 2 July 2012

ചട്ടുകാലി

“പടച്ചോനേ.. താങ്ങടാ, ഇപ്പൊ വീഴോടാ” ചങ്കുകാറിയുള്ള കരച്ചിൽ കേട്ടാണ്‌ പാതിരക്ക് ഞങ്ങൾ ഞെട്ടിയുണർന്നത്. ലൈറ്റിട്ട് നോക്കുമ്പോൾ, കണ്ണുമടച്ച് ചുമരിനോട് ചേർന്ന് നാസർ നില്ക്കുന്നു. സഹമുറിയൻ സലീം, നാസറിന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചതും വീണ്ടുമൊരുകാറൽ “ എന്നെയല്ലടാ പഹയന്മാരെ ചുമരിനെ താങ്ങടാ, ഇതിപ്പം വീഴോടാ....”

സെക്കന്റുകളുടെ നിശബ്ദത..., പിന്നീടുണ്ടായ അട്ടഹാസം ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടച്ചിരിയായിരുന്നു. നാസറിനെ സംബന്ധിച്ച് അതൊരു കൊലച്ചിരിയും. സ്വബോധം വന്നപ്പോൾ നിന്ന നില്പ്പിൽ തന്നെ അവൻ കയ്യുയർത്തി പ്രാർത്ഥിച്ചു. “ ഇനിയെന്ത് സ്വപ്നം കാണിച്ചാലും ഭൂകമ്പം മാത്രം സ്വപ്നം കാണിക്കല്ലെന്റെ റബ്ബേ” നവരസങ്ങൾ വിരിയുന്ന ബാച്ലർ റൂമിൽനിന്നും ഗൾഫ്ജീവിതത്തിൽ എനിക്കുണ്ടായ ആദ്യാനുഭവം.



5വർഷത്തെ ഫൈനാർട്ട്സ് കോഴ്സ് പൂർത്തിയാക്കിയ സർട്ടിഫിക്കറ്റും, ചെറിയ എക്സ്പീരിയൻസുകൾക്കുമൊപ്പം, മനസ്സിൽ മുളച്ച അഹങ്കാരത്തെയും കൂട്ടിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ടാണ്‌ ദുബായ് നഗരത്തിൽ ഞാൻ ജോലി തേടിയെത്തിയത്. ദിവസങ്ങൾ കഴിയുംതോറും തെരച്ചിലുകൾ അലച്ചിലുകളായി മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. മുഷിയുന്ന കുപ്പായങ്ങളിൽ ദയനീയതയുടെ വിയർപ്പുമണം കട്ടപിടിക്കുന്നു. വിസിറ്റ് വിസയുടെ കാലാവധി തീരാൻ എതാനും മണിക്കൂറുകൾ  ബാക്കിനില്ക്കെ, ദൈവാനുഗ്രഹത്താൽ ഒരു പരസ്യക്കമ്പനിയിൽ ആർട്ട്ഡയറക്ടറായി എനിക്ക് ജോലി ലഭിച്ചു.

“ജോലിയാകുന്നതുവരെ റൂം വാടകയെക്കുറിച്ചൊന്നും ജ്ജ് ബേജാറാവണ്ട. ശമ്പളം കിട്ട്യാൽ കടം വീട്ടി തിരിച്ച് തന്നേക്ക്. എന്ത്യേയ്..”  സ്നേഹം കയ്യൊപ്പ് ചാർത്തിയ ഈ കരാറിന്റെ തിളക്കം തന്നെയായിരുന്നു, ഉയർന്ന ശമ്പളമുണ്ടായിരുന്നിട്ടും മറ്റൊരു ഫ്ളാറ്റിലേക്ക് താമസം മാറാൻ എന്റെ മനസ്സനുവദിക്കാതിരുന്നതും.

ദുബായ് സത്‌വ ബസ്റ്റാന്റിനടുത്തുള്ള ചെറിയൊരു റൂമിൽ ഞങ്ങൾ നാലുപേരുണ്ടായിരുന്നു. കാരണവർ സ്ഥാനം കല്പ്പിച്ചുകൊടുത്ത അബ്ദുള്ളക്ക എന്ന ഔളക്ക. പ്രായം 50നോടടുക്കുന്നു. പാവം, നാളിതുവരെയായി നേർന്ന നേർച്ചകളൊന്നും ഫലംകണ്ടില്ല. “പണോം, മക്കളും പടപ്പുകൾക്ക് പരീക്ഷണാന്നാ പടച്ചോൻ പറഞ്ഞേക്കണത്. ഇത് രണ്ടും കൊടുത്തും, കൊടുക്കാണ്ടും പടച്ചോൻ പരീക്ഷിക്കും. എനിക്ക് തരണ്ടാന്നാവും മൂപ്പർ തീരുമാനിച്ചേക്കണത്. ന്നാലും എനിക്ക് വെഷമൊന്നൂല്യ. ങളെല്ലാം ന്റെ മക്കളല്ലേ” ഇതു പറയുമ്പോഴും ചുണ്ടിൽ വിരിയുന്ന കൃത്രിമചിരിയിൽ വേദനയുടെ നീറുന്നഭാവം മായാതെ നില്പ്പുണ്ടായിരിക്കും. ഔളക്കാടെ സുഹൃത്തിന്റെ മകനാണ്‌ സലീം. ഗൾഫിലെത്തിയിട്ട് അധികം നാളായിട്ടില്ല. അവനെ കൊണ്ടുവന്നതും ജോലിയാക്കികൊടുത്തതുമെല്ലാം ഔളക്കയായിരുന്നു.

ജബൽഅലിയിലെ ഒരു യു.കെ ബേസ്ഡ് കമ്പനിയിൽ ഡ്രൈവർ കം അസിസ്റ്റന്റ് പി.അർ.ഒ ആയിട്ടായിരുന്നു നാസർ ജോലിചെയ്തിരുന്നത്. ദുരിതപൂർണ്ണമായ കുട്ടിക്കാലമായിരുന്നു നാസറിന്റേത്. ഫ്രൂട്ട്സ് കച്ചവടക്കാരനായിരുന്ന ഉപ്പയുടെ അപകടമരണം ഉമ്മയെ ഒരു ദുരന്തനായികയാക്കി. സ്വബോധം നഷ്ടപ്പെട്ട ഉമ്മയുടെ പെരുമാറ്റം, വീടിനെ മരണവീടിനേക്കാൾ കഠിനമാക്കിയിരുന്നു. 9-)0 ക്ലാസ്സിൽ പഠിച്ചിരുന്ന നാസറും, 7വയസ്സുകാരി പെങ്ങളും അതോടെ തീർത്തും ഒറ്റപ്പെട്ടു.

പാഠപുസ്തകങ്ങൾ ജീവിതത്തിന്‌ ഭാരമായിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ തലച്ചുമടുകൾ അതിനുപകരമാക്കി. ജീവിതാനുഭവങ്ങൾ ഉത്തരക്കടലാസുകളും. നീളമുള്ള ദിനരാത്രങ്ങൾ വർഷങ്ങളുടെ വളർച്ചയിൽ വേഗത കുറച്ചില്ല. പെങ്ങളുടെ വിവാഹത്തിനായുള്ള നെട്ടോട്ടത്തിനൊടുവിൽ കടബാധ്യതകളും അവന്റെ സഹചാരിയായി. പ്രാരാബ്ദങ്ങളുടെ നടുക്കയത്തിൽ നിന്നും നാസർ നീന്തിക്കയറിയത് ദുബായിയുടെ തീരത്തേക്കായിരുന്നു.

പെങ്ങളുടെ കല്യാണശേഷം അധികനാൾ കഴിയും മുൻപേ നാസറും വിവാഹിതനായി. കുടുംബത്തിന്റെ വേദനകളിൽ താങ്ങും, തണലുമായി നിന്ന, അയൽവാസി പാത്തുമ്മാത്താടെയും, മാനുമുസ്ല്യാരുടെയും മകൾ ആരിഫ. ഇടതുകാലിന്‌ മുടന്തുള്ളവൾ. നാസറിന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഉറച്ചചുവടുകളോടെ നടന്നു കയറി. വടിവൊത്ത അക്ഷരക്കൂട്ടങ്ങളിലൂടെ മനസ്സിന്റെ മർമ്മരങ്ങൾ, സ്നേഹത്തിന്റെ ഇശലുകളാക്കി  ആഴ്ചയിലൊരിക്കലെങ്കിലും അവർ കൈമാറിയിരുന്നു. “എനിക്കങ്ങനെ വല്യ മോഹങ്ങളൊന്നൂല്ല്യ. ഏറ്റവും നല്ലചികിത്സ കൊടുത്ത് ഉമ്മാടെ അസുഖം മാറ്റണം. പിന്നെ, എന്റെ ചട്ടുകാലിയെയും കെട്ടിപ്പിടിച്ചുറങ്ങാൻ ഒരു കൂരയും. അതിനുള്ള വകുപ്പായാൽ ഞാൻ തിരിച്ച് വിമാനം കയറും” കത്തുവായനക്കൊടുവിൽ പലപ്പോഴായി നാസർ എന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്ന നിഷ്കളങ്കമായ ആഗ്രഹം.  

നഗരസൗന്ദര്യത്തിന്റെ വശ്യത തിടമ്പേറ്റിയ അംബരചുംബികളായ സൗധങ്ങൾക്ക് മുകളിൽ, സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യത്തിന്റെ ഇരുണ്ട മേഘങ്ങൾ ഉരുണ്ടുകൂടാൻ തുടങ്ങി. അതിജീവനത്തിനന്നം തേടിയെത്തിയവർക്കിടയിലേക്ക് മിന്നല്പിണറുകളായവ പതിച്ചിറങ്ങി. “ന്റെ നാസറെ, ജോലി പോയീന്ന് വെച്ച്  ഇങ്ങനെ വിഷമിച്ചാലോ. സമാധാനായിരിക്ക്. നീയൊന്ന് സഫർ ബദലാക്കീട്ട് വാ. നമുക്കെല്ലാം നേര്യാക്കാം. ഞാൻ ടിക്കറ്റിന്‌ വിളിച്ച് പറയട്ടെ.” ഔളക്കാന്റെ സ്നേഹപൂർണ്ണമായ ശാസനക്കൊടുവിൽ, പൂർത്തിയാകാത്ത സ്വപ്നങ്ങൾ പൊതിഞ്ഞുകെട്ടി അവൻ യാത്രതിരിച്ചു.

നാസറിനെ കാത്തിരുന്നത് സുഖമുള്ള ദിനങ്ങളായിരുന്നില്ല. നാട്ടിലെത്തി രണ്ടാഴ്ചകൾക്കകം പ്രാണനെപ്പോലെ സ്നേഹിച്ചിരുന്ന ഉമ്മയുടെ മരണം നാസറിന്റെ ബോധമണ്ഡലത്തിൽ താളപ്പിഴവുകൾ തീർത്തു. പണിതുടങ്ങി വെച്ച വീടിന്റെ തറയിൽ മലർന്നുകിടന്ന് അർത്ഥമില്ലാത്തതെന്തൊക്കെയോ വിളിച്ചു പറയാൻ തുടങ്ങി. രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ, മാനസികനില തെറ്റിയ നാസറിനെയും ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ചട്ടുകാലിയുടെ പ്രാർത്ഥനകൾ വാനലോകത്തിന്റെ കവാടങ്ങളെപോലും തള്ളിത്തുറക്കുവാൻ കെല്പ്പുള്ളവയായിരുന്നു. കരഞ്ഞുതൂങ്ങിയ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രതീക്ഷയുടെ ഒരു നുറുങ്ങുവെട്ടം അപ്പോഴും അവശേഷിച്ചു.

വിടപറയുന്ന വസന്തത്തിലെ ഈറൻ തണുപ്പുള്ളൊരു സായാഹ്നം. ആരിഫയുടെ മടിയിൽ കിടന്ന് മയങ്ങുകയായിരുന്ന നാസർ അപ്രതീക്ഷിതമായി ചാടിയെഴുന്നേറ്റ് പുറത്തേക്ക് പാഞ്ഞു. ഓട്ടത്തിന്റെ വേഗതയിൽ, ഉയർന്നുനിന്നിരുന്ന കല്ലിൽതട്ടി ആൾമറയില്ലാത്ത കിണറ്റിലേക്കവൻ തെറിച്ചുവീണു. പിന്നാലെ ഓടിയെത്തിയ ആരിഫ, ശരീരത്തിന്റെ തളർച്ചയെല്ലാം മറന്ന് നാസറിനെ രക്ഷിക്കുവാനായ് കിണറ്റിലേക്ക് ചാടി.

ബഹളം കേട്ടോടിയെത്തിയ നാട്ടുകാർ വളരെ പണിപ്പെട്ടാണ്‌ രണ്ടുപേരെയും പുറത്തെടുത്തത്. അതിനുമുമ്പേ നാസറിന്റെ ജീവൻ, നശ്വരമായ ലോകത്തിലെ സ്വർഗ്ഗീയാരാമത്തിലേക്കുള്ള യാത്രപോയിതുടങ്ങിയിരുന്നു. സാരമായ പരിക്കുകളോടെ രക്ഷപ്പെട്ട ആരിഫക്ക് രണ്ടുദിവസത്തിന്‌ ശേഷമാണ്‌ ബോധം തിരിച്ചുകിട്ടിയത്. വീഴ്ചയുടെ ആഘാതത്തിൽ, ഉദരത്തിൽ വളർന്നിരുന്ന കുരുന്നു ജീവനും അതോടെ നിശ്ചലമായി. ഇനിയൊരിക്കലും നല്കുവാനാകാതെ ബാക്കിയായ അന്ത്യചുംബനത്തിന്റെ തീവ്രമായവേദന, നാസറിനു വേണ്ടിയുള്ള പ്രാർത്ഥനാമന്ത്രങ്ങളായ് അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ വിതുമ്പിനിന്നു.


ആഴ്ചയിലൊരിക്കലെങ്കിലും വിശാലമായ പള്ളിക്കാടിന്റെ അതിരിൽ നാസറിനെക്കാണാൻ അവന്റെ ചട്ടുകാലി എത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഖബറിന്റെ തലഭാഗത്ത് വേരൂന്നി നില്ക്കുന്ന, മരണം മണക്കുന്ന മൈലാഞ്ചിയുടെ ഇലകളിൽ നാസറിന്റെ കണ്ണുനീരപ്പോൾ നിറഞ്ഞു നില്ക്കുമായിരുന്നു. നൊമ്പരങ്ങൾ കൈമാറുമ്പോൾ സാന്ത്വനമായെത്തുന്ന മാരുതനുപോലും മൗനഭാവം.

ഈ ഓർമ്മകളിൽ നിന്നെല്ലാം ഒഴിഞ്ഞുമാറിക്കൊണ്ടുള്ള ഒരു ജീവിതം ഇനിയവൾക്കാകുമോ? അല്പായുസ്സായിരുന്ന എന്റെ ദാമ്പത്യത്തിലെ, വരണ്ടിരിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളിലേക്കൊരു മഴത്തുള്ളിയായി പെയ്തിറങ്ങുവാൻ ആരിഫ തയ്യാറായാൽ....!! നേരിൽ സംസാരിക്കണം. എന്റെ കാർ നാസറിന്റെ കൂരക്കുമുമ്പിലെത്തി.

Saturday, 5 May 2012

എന്റെ രക്തം ഇനിയും ചുവന്നിട്ടില്ലാല്ലേ?

പാകിസ്ഥാനിൽ ഇന്നു രാവിലെയുണ്ടായ സ്ഫോടനത്തിൽ മൂന്നുപേർ മരണപ്പെടുകയും 20 പേർക്ക് പരിക്കേല്ക്കുകയും ചെയ്തു. ഇതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം.........

“പാക്കിസ്ഥാൻ വിഭജനവും, പട്ടാള അട്ടിമറിയെക്കുറിച്ചും, സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനുമുമ്പേ തന്നെ അബുൽകലാം ആസാദ് പറഞ്ഞിരുന്നതല്ലേ.” റേഡിയോയുടെ ശബ്ദം കുറച്ചുകൊണ്ട് ഷംസ് ആരോടെന്നില്ലാതെ പറഞ്ഞു.

“ഏത്, നമ്മുടെ പ്രസിഡണ്ടായിരുന്ന അബ്ദുൾകലാം ആസാദോ?” ഡ്രൈവ് ചെയ്തിരുന്ന ഫൈസലിന്റെ ചോദ്യം.

“പ്രസിഡണ്ട് അബ്ദുൾകലാമല്ല, ആര്യാടൻ മുഹമ്മദ്, ഒന്നുപോടാ. മൗലാന അബുൽകലാം ആസാദ്. സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയിലെ ആദ്യത്തെ വിദ്യാഭ്യാസമന്ത്രി” “അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ നെഹ്രുവിനെയും, ഗാന്ധിയെയുമല്ലാതെ നിനക്ക് ആരെയൊക്കെ അറിയാം. ഗോസിപ്പിന്റെ മണം പിടിച്ചു പിന്നാലെ  പോകുന്ന നിനക്ക്, ബികിനിയിട്ട ഐശ്വര്യറായിയും, മസില്‌പെരുപ്പിച്ച ഷാറൂഖ്ഖാനുമല്ലെ ഇന്ത്യൻ ഐക്കോണുകൾ. കലാമിനെയും, ചന്ദ്രബോസിനെയ് നീയൊക്കെ എങ്ങനെ അറിയാനാല്ലെ?”

“ദേ ഷംസേ, നീയധികം ചൊറിയല്ലേ..” 

“ചൊറിഞ്ഞതല്ല ഫൈസലേ, അല്ലെങ്കിലും; ഫാഷന്റെ പേരിൽ പുറത്ത് കാണിച്ചിരിക്കുന്ന  അണ്ടർവെയറിന്റെ വിലപോലും കാണില്ലല്ലോ നിനക്കീ കാര്യങ്ങൾ.” “അതേയ്.., പാകിസ്ഥാന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോഴാ ഓർമ്മവന്നത്. നീ കോഴിക്കോട്ടുകാരനല്ലേ?”

“അതെ. പക്ഷെ കോഴിക്കോടും, പാക്കിസ്ഥാനും തമ്മിലെന്തുബന്ധം?”

“ഞനൊരു അഡ്രസ്സ് തരാം. അവരെക്കുറിച്ചൊന്നു വിശദമായി അന്വേഷിക്കണം”

“നീയെന്താ രണ്ടാമതും കെട്ടാനുള്ള വല്ല പരിപാടിയുണ്ടൊ?”

“എടാ, എന്റെ ബിൽഡിംഗിലെ നാത്തൂർ* ഖാൻസാബില്ലെ, അയാൾ എന്നോട്  അന്വേഷിക്കാനായി എല്പിച്ചതാണ്‌”

“ആര്‌, നമ്മുടെ പച്ചയോ? മൂടും മുലയും കനമുള്ള ശ്രീലങ്കൻ പെണ്ണുങ്ങൾ, കെട്ട്യോന്മാരെ തെരഞ്ഞ് കേരളത്തിൽ വന്നിട്ടുണ്ട്.  ഇതിപ്പൊ ആ പച്ചക്ക് ആരാണാവോ കേരളത്തിൽ.”

“അവരൊരുമിച്ച് ജോലിചെയ്തിരുന്നതാ. തിരിച്ചുവരേണ്ട സമയം കഴിഞ്ഞിട്ടും എത്തീട്ടില്ല. ഫോണിൽ വിളിച്ചിട്ട് കിട്ടുന്നൂല്ല. കാര്യമെന്താണെന്നറിയാൻ വേണ്ടീട്ടാകും. ഇതാണഡ്രസ്സ്. അബൂബക്കർ, വാലിയം പുറത്ത് വീട്, ......... ,കോഴിക്കോട്.”

“അഡ്രസ്സിന്‌ നല്ല പരിചയം പോലെ. എന്തോആവട്ടെ, എന്റെ കസിൻ ജവഹർ കോഴിക്കോട് സ്റ്റേഷനിലുണ്ട്. അവനെക്കൊണ്ട് തന്നെ അന്വേഷിപ്പിക്കാം.”

കറാമ മെട്രോ സ്റ്റേഷനടുത്ത് ഷംസിനെ ഇറക്കി റൂമിലേക്ക് ഡ്രൈവ് ചെയ്യുമ്പോൾ, ഫൈസലിന്റെ മനസുമുഴുവൻ പച്ചയും, അബൂബക്കറും തമ്മിലുള്ള അവിഹിതതിന്റെ എഴുതാപുറങ്ങളായിരുന്നു. തന്നേക്കാൾ താഴ്ന്നവരോട് നീരസം നിറഞ്ഞ സമീപനം തന്നെയായിരുന്നു അതിന്റെ കാരണവും.

                                                                                                                                ചിത്രം ഗൂഗിളിൽ നിന്നും
അല്ലാദിത്ത ചൗഹാൻ എന്നാണ്‌ മുഴുവൻ പേര്. സ്നേഹപൂർവ്വം  എല്ലാവരും ഖാൻസാബെന്നു വിളിക്കും. കാലത്തിന്റെ ഗതിവേഗം ചുളിവുകൾ വീഴ്ത്തിയ വിടർന്ന നെറ്റിയിൽ, നിസ്കാരതയമ്പിന്റെ നിറഞ്ഞ ഐശ്വര്യം. വെളുത്തുനീണ്ടതാടിയും, നീലക്കണ്ണുകളും തിളങ്ങുന്ന മുഖത്ത് വേദനയുടെ നീറ്റൽ എപ്പോഴും നിഴലിച്ചിരുന്നു. അരക്ഷിതാവസ്ഥയുടെ കാഠിന്യത്തിൽ നിറം മങ്ങിയ ദിനരാത്രങ്ങളിലെപ്പൊഴോ, നീതിബോധമില്ലാതെ പാഞ്ഞുവന്ന ബോബുകളിലൊന്ന് കൂരയുടെ മേൽ ആഞ്ഞുപതിച്ചു. മനുഷ്യമാംസം ചിതറിക്കിടക്കുന്ന വീടിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങളിൽ ചുടുനിണം തളം കെട്ടിയിരിക്കുന്നു. രൂക്ഷഗന്ധത്തിൽ മുങ്ങിയ മാംസക്കഷ്ണങ്ങളിൽ നിന്നും വേർതിരിച്ചെടുക്കാനാകാതെ പോയത്, ഖാൻസാബിന്റെ ഭാര്യയെയും, മക്കളെയുമായിരുന്നു. കനലെരിയുന്ന ഓർമ്മകൾ കൂട്ടിനായെത്തുമ്പോൾ, കണ്ണുകളിൽ കനിയുന്നത് കടുംനീലവർണ്ണം.

“ഫ്രീ ആകുമ്പോൾ നീയൊന്നു വിളിക്ക്.” നാട്ടിൽ നിന്നും ജവഹറിന്റെ മെസ്സേജ്. മറന്നുതുടങ്ങിയ അഡ്രസ്സിന്റെ കാര്യം അപ്പോഴാണവന്‌ ഓർമ്മയിൽ വന്നത്. 

“ഫൈസലേ.. അഡ്രസ്സിലുള്ള ആളെ നീയറിയോ?”

“എനിക്കറിയില്ല. കൂടെ ജോലിചെയ്യുന്നവൻ അന്വേഷിക്കാൻ എല്പിച്ചതാ. നീ ആളെ കണ്ടോ ജവഹറേ..”

“ഈ അബൂബക്കറില്ലെ ..... ......” വാക്കുകളിൽനിന്നും നിമിഷങ്ങളിലേക്ക് തീപടർത്തിക്കൊണ്ട് ജവഹർ ദീർഘനേരം സംസാരിച്ചു.

“നീയ്യീപ്പറയണത് സത്യാണോ?” വിശ്വസിക്കാൻ പ്രയാസമായതുകൊണ്ട് ഫോൺ കട്ട്ചെയ്ത ഉടൻ ഫൈസൽ വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചു. “മോനേ, നീയിത് അറിഞ്ഞേര്‌ന്നില്ലേ, അല്ലെങ്കിലും പഴയ കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചൊന്നും നീ ചോദിക്കാറില്ലല്ലോ. നിനക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടോ അവരെ. അവൾ ഇടക്ക് വീട്ടിൽ വരും. നിന്റെ വിശേഷങ്ങളൊക്കെ തെരക്കാറുണ്ട്.“

അവന്റെ സിരകളിലൂടെ ഒരു കൊള്ളിയാൻ പാഞ്ഞു. ഇറുക്കിയടച്ച കണ്ണുകളിലൂടെ തലച്ചോറിലേക്ക് കരിവണ്ടുകൾ തുരന്നുകയറി. 

ഫൈസൽ പിറ്റേന്ന്‌തന്നെ ഷംസിനെയും കൂട്ടി ഖാൻസാബിന്റെ അടുത്തുചെന്നു.  “സലാം ഖാൻസാബ് ”  സുഖാന്വേഷണങ്ങൾക്കൊടുവിൽ ഫൈസൽ ചോദിച്ചു ” മലബാരിയായ അബൂബക്കർ മുസ്ലിമായതുകൊണ്ട് മാത്രമല്ലേ അയാളെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിച്ചത്. അല്ലായിരുന്നെങ്കിലോ?”

ശാന്തമായ കണ്ണുകളിൽ ക്രോധഭാവത്തിന്റെ തിരയിളക്കം.  “ ഹം സബ് ഖുദാ കെ ബന്താഹെ ബേഠാ.. മനുഷ്യത്വമാണെന്റെ സിരകളിലൂടെ ഓടുന്നത്. സിർഫ് ഇൻസാനിയത് കാ”  “അബൂബക്കർ പോയിരിക്കുന്നത് മകളുടെ കല്യാണത്തിനാണ്‌. അവളിപ്പോൾ എന്റേയും മകളല്ലേ. വിവാഹത്തിൽ പങ്കെടുക്കാൻവേണ്ടി ഞാനും ശ്രമിച്ചതാ. ഇന്ത്യൻ എംബസിയിൽ പലതവണ കയറിയിറങ്ങി. നിയമക്കുരുക്കുകൾ മൂലം എനിക്കു പോകാൻ സാധിക്കില്ല. എങ്കിലും എനിക്കവനെ ഒഴിവാക്കാനാകില്ലല്ലോ”

തിരിച്ച് നടക്കാനൊരുങ്ങിയ അവരെ ഖാൻസാബ് വിളിച്ചുനിർത്തി ഒരു എ.ടി.എം കാർഡ് ഏല്പിച്ചുകൊണ്ട്‌ പറഞ്ഞു. “നിങ്ങൾ അബൂബക്കറിന്റെ നാട്ടുകാരല്ലേ. അവനെവിടെയാണെങ്കിലും ശരി, എക്കൗണ്ടിലുള്ള എന്റെയീ ചെറിയ സമ്പാദ്യം മുഴുവൻ എത്തിച്ചു കൊടുക്കണം. കല്യാണമല്ലെ, സാമ്പത്തികാവശ്യങ്ങൾ ഒരുപാടുകാണും. ബേഠാ.. ഇശാനിസ്കാരത്തിന്‌ സമയമായിരിക്കുന്നു, ഞാൻ പോകട്ടെ ഹുദാഹഫിസ്.”

ഹയ്യ അലൽ ഫലാഹ്!! നിങ്ങൾ വിജയത്തിലേക്ക് വരൂ... മനസ്സിനും, കാതുകൾക്കും കുളിർമ്മയേകി ബാങ്കൊലികൾ ഉയർന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. വിജയപാതയിലൂടെ നടന്നുപോകുന്ന ഖാൻസാബിനെ നോക്കി ഷംസും, ഫൈസലും ചലനമറ്റു നിന്നു.

“നിനക്കെന്തോ പറയാൻ വേണ്ടിയല്ലെ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്. എന്നിട്ടിപ്പോ?”

“ഞാനെങ്ങന്യാ പറയാ ഷംസേ. അറ്റുവീഴാനുള്ള ആയുസ്സ് മാത്രമേ വൃദ്ധനുള്ളൂ. കൂട്ടുകാരൻ തിരിച്ചുവരുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ ഖാൻസാബ് ജീവിച്ചു തീർക്കട്ടെ.”

ചാറ്റൽ മഴയിൽ നനഞ്ഞുനില്ക്കുന്ന സായാഹ്നം. മകളുടെ വിവാഹനിശ്ചയം കഴിഞ്ഞ സന്തോഷത്തിൽ അബൂബക്കർ കവലയിലേക്കിറങ്ങി. ദൈവത്തിന്റെ അവകാശങ്ങൾ പതിച്ചുകിട്ടിയവരെന്ന ധാർഷ്ട്യത്തിൽ, വർഗ്ഗീയ കോമരങ്ങൾ തെരുവുകൾ കയ്യടക്കിയിരുന്നു. ഒരു യാചനക്കുപോലുമുള്ള അവസരം നല്കാതെ, ആ പിതാവിനെയവർ തുണ്ടം തുണ്ടമാക്കി. മഴവെള്ളത്തിനൊപ്പം മനുഷ്യരക്തവും ചാലിട്ടൊഴുകുന്നു.

ഭീതിയുടെ ഇരുൾമുറ്റിയ കനത്ത നിശബ്ദത. അഭയകേന്ദ്രത്തിനായ് അലയുന്നവരുടെ മുഖങ്ങൾക്ക്, മതവർഗ്ഗഭേദങ്ങളില്ല. ജീവിതാവകാശം നഷ്ടപ്പെട്ട നിസ്സംഗതയുടെ കരുവാളിച്ച നിറം.

“ഷംസേ... കുഞ്ഞുനാളിലെന്റെ അബൂപ്പയായിരുന്നു, കളിക്കൂട്ടുകാരിയായിരുന്ന റഷീദയുടെ പിതാവായിരുന്നു, ആ കൈകളിൽ തൂങ്ങിയാണ്‌ ഞാൻ സ്കൂളിലേക്ക്‌ പോയിരുന്നത്. ഞങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട അയൽവാസിയായിരുന്നു അബൂബക്കർ. വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് അവിടെ നിന്നും താമസം മാറ്റിയില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ, എന്റ ഉപ്പാനെയും അവർ അരിഞ്ഞിട്ടേനെ, എന്റെ ഉമ്മയും ഒരു അഭയാർത്ഥിയായേനെ.”

ഹൈടെക് ജീവിതത്തിന്റെ ചുമരുകൾക്കുള്ളിൽ സഹജീവിയുടെ വേദനകൾ അന്യം നിന്നുപോയിരിക്കുന്നു. നനഞ്ഞൊട്ടിയ ചാറ്റൽമഴയും, പെറുക്കിക്കൂട്ടിയ വളപ്പൊട്ടുകളും, എരിഞ്ഞു കത്തിയിരുന്ന റാന്തൽവിളക്കുമെല്ലാം, ഗതകാലത്തിന്റെ ചവറ്റുകൂനയിൽ അന്ത്യശ്വാസം വലിക്കുന്നു. ഫൈസലിന്റെ മിഴികളിൽ കുറ്റബോധത്തിന്റെ നനവ്. “ഞാനെല്ലാം മറന്നു. എന്റെ കഴിഞ്ഞകാലങ്ങളെല്ലാം ബോധപൂർവ്വം ഞാൻ മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ, റഷീദയും, കുടുംബവും ഇന്നനാഥരാകുമായിരുന്നോ?” 

നിശബ്ദത നീണ്ടു നിന്നില്ല.. “ഷംസേ..., ഒരു മനുഷ്യനെന്നവകാശപ്പെടാൻ മാത്രം എന്റെ രക്തം ഇനിയും ചുവന്നിട്ടില്ലാല്ലേ?”

*വാച്ച്മാൻ

Sunday, 5 February 2012

ദോഷജാതകങ്ങൾ..

“ത്ഫൂ... പടച്ചോനും ഓന്റെ ഒരു കൂട്ടിക്കൊടുപ്പുകാരനും.” നീട്ടിത്തുപ്പിയ കൊഴുപ്പ് കൃത്യം നോട്ടീസിലെ ആ പേരിൽ തന്നെ പതിച്ചു. അടിവയറിന്റെ വേദനകലർന്ന തുപ്പുനീർ ഇളം ചുവപ്പുനിറം നല്കി ചുറ്റിലേക്കും സാവധാനം പരക്കാൻ തുടങ്ങി.

അടിച്ചുകൂട്ടിയ ചപ്പുചവറുകൾ തെങ്ങിൻ തടത്തിലേക്ക് കൂട്ടിയിട്ട് ആമിന വീടിനുള്ളിലേക്ക് തിരിച്ചുകയറി. പതിവുപോലെ; മാമ്പൂക്കളെ പ്രണയിക്കുവാനെത്തിയ സന്ധ്യാമാരുതൻ കുസൃതികൂട്ടിക്കൊണ്ട് ആമിനയുടെ തട്ടത്തിനുള്ളിലേക്കും നൂണ്ടുകയറി. മനസ്സിലേക്ക് ശവനാറിപ്പൂവിന്റെ നീറുന്ന ഗന്ധവും.

പകൽ യാത്രയാവുകയാണ്‌. ഉമ്മറക്കോലായിലെ തൂണിനോട് ചാരിയിരുന്ന്, അസ്തമയസൂര്യൻ പടിഞ്ഞാറിന്‌ സമ്മാനിച്ച വർണ്ണമേഘങ്ങളിലേക്ക് അലക്ഷ്യമായി നോക്കിയിരുന്നു ആമിന. അവളുടെ ഓർമ്മകളിൽ ഒരു നേർത്ത രക്തരേഖ ചാലിട്ടൊഴുകുവാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

ഓട്ടവീണ ചുമരുകളിലൂടെ മഞ്ഞ് വിരുന്നെത്തിയ ദിവസം. അതിന്റെ ഇളം തണുപ്പിൽ കലർന്ന ചന്ദനത്തിരിയുടെ ഗന്ധം അയാളെ കൂടുതൽ ഉന്മത്തനാക്കി. വാഗ്ദാനങ്ങളെല്ലാം പ്രലോഭനങ്ങളാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും, മായിൻകുട്ടിഹാജിയുടെ കിതപ്പുകൾ, വിയർപ്പുകണങ്ങളായ് ആമിനയുടെ മാറിൽ നനവ് പടർത്തിയിരുന്നു. നെഞ്ചിലെ കറുപ്പിനിടയിലെ നരച്ചരോമങ്ങൾക്ക് മുകളിലൂടെ കുപ്പായം വലിച്ചിട്ട് ഇരുളിനുള്ളിലേക്കയാൾ നടന്നകന്നു. പോകുന്നതിനു മുമ്പായി കുപ്പായക്കീശയിൽ നിന്നും ചുരുട്ടിയെടുത്തു എതാനും നോട്ടുകൾ. അനങ്ങാൻ പോലും കഴിയാതെ കിടക്കുന്ന ഉമ്മയുടെ കൈകളിൽ അതേല്പ്പിച്ചു. നിഷകരുണം കൊലചെയ്യപ്പെട്ട കന്യകാത്വത്തിന്റെ, കീഴാളവർഗ്ഗത്തിന്റെ തകർത്തെറിഞ്ഞ സ്വപ്നങ്ങളുടെ ചോരയിൽ കുതിർന്ന 100രൂപ നോട്ടുകൾ. കാപട്യത്തിൽ നിന്നും കടമെടുത്ത, സഹായിയുടെ ഭാവമായിരുന്നു അപ്പോളയാളുടെ മുഖത്ത്.

“ഈ കൂരയിൽ പോലും നീതി നടത്താൻ കഴിയാത്ത നീയാണോ എന്റെ രക്ഷിതാവ്, ഈ ലോകത്തിനെ പടച്ചോൻ. എങ്കിൽ നാളെ മഹ്ശറയിൽ*1, നിന്റെ തോന്ന്യാസങ്ങൾക്ക് സാക്ഷിയാണ്‌ ഈ വിരിപ്പിൽ കിടക്കുന്ന തസ്ബീഹ് മാലകൾ*2” ചിതറിത്തെറിച്ച കാമാവശിഷ്ടത്തിന്റെ നനവ് അവളുടെ നഗ്നതയിലേക്ക് തുളഞ്ഞിറങ്ങുന്നു. ജീവിതത്തിലേക്ക് ഇറ്റി വീണ വിഷത്തുള്ളികളോരോന്നും ജപമാലയുടെ എണ്ണത്തിലേക്കവൾ കോർത്തുവെച്ചു.

“മോളേ ആമിനൂ..” മരണത്തെ മുന്നിൽ കാണുന്ന ശോഷിച്ച ശരീരത്തിൽ നിന്നും പുറത്തുവന്ന ദയനീയ ശബ്ദം, ആമിനയെ ഓർമ്മകളിൽ നിന്നും വിളിച്ചുണർത്തി. ദാഹിച്ചു വരണ്ട ചുണ്ടുകളിലേക്ക് ചൂടാറിയ കാപ്പി ചേർത്തുവെച്ചുകൊണ്ടവൾ ഉമ്മയോട് ചോദിച്ചു “മായിൻകുട്ടിഹാജിയുടെ കരിനിഴൽ ഉമ്മയുടെ ജീവിതത്തിലും ഇരുട്ട് വീഴ്ത്തിയിട്ടുണ്ടോ?” തീഷ്ണമായ നോട്ടം കുറ്റബോധത്തിന്‌ വഴിമാറിയപ്പോൾ, ഉമ്മയുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും ആ നശിച്ച വിയർപ്പിന്റെ ഗന്ധം ഉയരുന്നതായവൾക്ക് തോന്നി.

മായിൻകുട്ടി ഹാജിക്ക് ഹരമായിരുന്നു മാസമുറയിലെ അവസാനരണ്ടു ദിനങ്ങൾ. അടിയാത്തിമാരുടെ ഇളം ചുവപ്പിന്റെ വേദനയിൽ ആനന്ദം നുകരുന്ന നാട്ടുപ്രമാണി. അങ്ങാടിപ്പുറത്തെ അറിയപ്പെടുന്ന തറവാട്ടുകാരൻ, ധനാഢ്യൻ, പള്ളിക്കമ്മറ്റി പ്രസിഡണ്ട്, രാഷ്ട്രീയപാർട്ടിയുടെ പ്രാദേശിക നേതാവ്, എല്ലാം തികഞ്ഞവനെന്ന് അഹങ്കരിക്കുന്ന അഭിനവ ഫിർഔൻ*3.

“കാലങ്ങൾക്ക് മുമ്പ്, ആസിയാബീവിയുടെ*4 ശരീരത്തിലേക്ക് ഇരുമ്പുകമ്പി കുത്തിയിറക്കിയതും, നിന്നെ വിശ്വസിച്ചതുകൊണ്ടായിരുന്നില്ലേ.. തൂണിലും, തുരുമ്പിലും കുടികൊള്ളുന്നവനാണ്‌ നീയെങ്കിൽ, ആ ഇരുമ്പുകമ്പിയിലും നീയുണ്ടായിരുന്നുവല്ലേ” ആമിനയുടെ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിലും തിളക്കുന്ന ധാർമ്മികരോഷം. അശക്തരായവരുടെ മേൽ അനീതിയുടെ കൂരമ്പെയ്യുവാൻ ഫിർഔന്മാർക്ക് ജന്മം നല്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു പ്രപഞ്ചനാഥൻ. നികുതിപ്പണത്തിനു മുകളിൽ ഉപജാപങ്ങളുടെ സിംഹാസനം അവർക്കായി പണികഴിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

തലമുറകളിലൂടെ കൈമാറിയെത്തുന്ന കുലത്തൊഴിൽതന്നെ ചെയ്യാൻ തയാറാകണമെന്ന ഗാന്ധിജിയുടെ വീക്ഷണം, ആമിനയെ സംബന്ധിച്ച് തികച്ചും അർത്ഥവത്തായ നിരീക്ഷണം. അയൽ വീടുകളിലെ അടുക്കളയിൽ നിന്നും തുടങ്ങുന്ന പ്രഭാതവും, തൊടിയിലെ ചാഞ്ഞവെയിലിൽ കരിയിലകൾക്കൊപ്പമുള്ള സന്ധ്യകളും ആമിനയുടെ വരണ്ടദിവസങ്ങളിലെ ദിനചര്യകളായിരുന്നു. ആഗ്രഹിക്കുവാൻ അർഹയല്ലെങ്കിലും, അത്തറിന്റെ മണമുള്ള സ്വപ്നങ്ങൾ, രാവുകളിൽ അവൾക്ക് കൂട്ടിരുന്നു. രമിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചവരാരും കൂടെപ്പൊറുക്കുവാൻ തുനിഞ്ഞില്ല. വാഗ്ദാനമായ് നീട്ടിയ സിന്ദൂരച്ചെപ്പിലും, കുരിശു കോർത്ത കൊന്തയിലും, മതം മാറ്റത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയം പട്ടുചേലയുമായ് പുഞ്ചിരിച്ചുനിന്നു.

മനസ്സ് മടുത്തിട്ടും മായിൻകുട്ടിഹാജിയിടെ ഇരുനില മാളികയിൽ അന്നത്തിനായവൾ വിയർപ്പൊഴുക്കി. പേരിനേക്കാൾ സുന്ദരിയായിരുന്നു ഹാജിയുടെ രണ്ടാമത്തെ ഭാര്യ സുഹറാബി. വിദ്യാസമ്പന്ന, സ്വഭാവത്തിന്റെ നിഷ്കളങ്കത ചെന്താമര വദനത്തിൽ നുണക്കുഴികൾ വിരിയിച്ചു. കൊട്ടാരത്തിനുള്ളിലെ രാജ്ഞീപദം ജീവിതത്തിന്നലങ്കാരമായിരുന്നു പക്ഷേ.. അന്തപ്പുരത്തിന്നുള്ളിലെ ചുവരുകളിൽ തളക്കപ്പെട്ടിരുന്നു അവരുടെ അവകാശങ്ങൾ. ഇരുൾമുറ്റിയ എകാന്തതയിൽ നിന്നും നിലാവിലേക്ക് തുറക്കുന്ന ജാലകങ്ങളായിരുന്നു ആമിനയുടെ സാന്നിധ്യം. ഒരിക്കലെപ്പോഴോ മനസ്സിന്റെ നിമ്നോന്നതങ്ങളിലൂടെ വഴിമാറിയൊഴുകി അവരുടെ ചിന്തകൾ. സദാചാരത്തിന്റെ നീളം കുപ്പായങ്ങൾ അവരിൽ നിന്നും അഴിഞ്ഞുവീണു. സർഗ്ഗീയാരാമത്തിലെ മഞ്ഞുകണങ്ങൾ നെറ്റിത്തടത്തിൽ ഉരുണ്ടുകൂടി.

“നിനക്ക് വെറുപ്പ് തോന്നുന്നുണ്ടോ ആമിനാ?” പുഞ്ചിരിവിടർന്ന ആമിനയുടെ ചുണ്ടുകളിൽ വിപ്ളവത്തിന്റെ വിജയഭാവം. ഉറങ്ങിക്കിടന്നിരുന്ന കേവലവികാരങ്ങളെ വിളിച്ചുണർത്തലായിരുന്നില്ല അതൊരിക്കലും. ജീവിതം വഴിമുട്ടിയ രണ്ട് മനുഷ്യജന്മങ്ങൾ, അത് നിഷേധിച്ച ഹാജിയാർക്കെതിരിൽ നയിച്ച സമരത്തിന്റെ, സഹനത്തിന്റെ രതിമൂർച്ചക്കായിരുന്നു അന്ത:പുരം സാക്ഷിയായത്.

അതെപ്പോഴും അങ്ങിനെയല്ലേ. പാർശ്വവല്ക്കരിക്കപ്പെട്ടവന്റെ ആഘോഷങ്ങൾ, അധികാര ദുർവ്യയം ചെയ്യുന്ന നേതാക്കന്മാർക്കെതിലുള്ള അമർഷത്തിന്റെ ശംഖൊലിയാണ്‌.

“ഹാദിഹീ ജന്ന: ഹിയ വത്വനീ..
പലസ്ഥീൻ, ഞാൻ ജനിച്ച സ്വർഗ്ഗഭൂമി,
നിണം നനഞ്ഞ നടവഴിയകളിൽ
അധിനിവേശത്തിന്റെ കാടൻ ബൂട്ടുകൾ
ചവിട്ടി മെതിച്ചു ജീവിതാവകാശം

പാരതന്ത്ര്യത്തിൻ തെരുവോരത്ത്
പിടഞ്ഞുവീണുവെന്റെ പ്രണയിനി
ഓർമ്മകളിൽ തീനിറക്കുവാൻ
സമ്മാനിച്ചു വീണ്ടുമൊരു പ്രണയദിനം
കണ്ടുമുട്ടും നിങ്ങളെന്റെ പ്രതിരൂപങ്ങൾ
മനുഷ്യത്വം മരവിച്ച വിള നിലങ്ങളിൽ”

ഗാസയുടെ തെരുവോരങ്ങളിൽ വാലന്റൈൻ ദിനത്തിൽ ഉയരുന്ന വിലാപകാവ്യങ്ങൾ ഒരിക്കലും അസ്തമിക്കാത്ത പോരാട്ടവീര്യത്തിന്റെ നെരിപ്പോടുകളല്ലേ

പള്ളിയിൽ പുതുതായി നിയമിക്കപ്പെട്ട യുവപണ്ഢിതൻ തനിക്കെതിരെ തിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. “മൊയ്‌ല്യാരാണത്രേ!! മാനം മര്യാദയായി ജീവിക്കുന്ന നാട്ടിലുള്ളോർക്ക് മാനക്കേടുണ്ടാക്കി വെക്കാൻ നമ്മള്‌ സമ്മതിക്കൂല്ല. ഇന്നലെ രാത്രിക്ക് രാത്രി തന്നെ ഹാജിയാർ ഓനെ പറഞ്ഞു വിട്ടു“ നാല്ക്കവലയിലെ ചായക്കടയിൽ മായിൻകുട്ടിക്ക് വേണ്ടി ഈണത്തിലുള്ള ഓശാനപാടൽ

ഉയർന്ന ശബ്ദത്തിനെ നിശ്ചലമാക്കുവാൻ കൂടുതലൊന്നും ആലോചിക്കേണ്ടിവന്നില്ല. കേട്ടാലെളുപ്പം വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരു വ്യഭിചാരാരോപണം. അന്വേഷണത്തിന്‌ ആരും തന്നെ മുതിർന്നുമില്ല. ചോദ്യം ചെയ്യുന്നവന്റെ പേരിലും എളുപ്പം കെട്ടിവെക്കാവുന്ന ഒന്നാണല്ലോ ആരോപണങ്ങൾ. ഭീകരവാദി, തീവ്രവാദി, മൗലികവാദി എടുത്തുപയോഗിക്കുവാൻ എളുപ്പത്തിൽ എത്രയെത്ര പേരുകൾ.

“ആമിനാ... നിനക്കറിയുമോ ദേവകിതമ്പുരാട്ടിയെ*5?”
“ഈ നാട്ടിൽ ഞാനറിയാത്ത ഒരു തമ്പുരാട്ടിയൊ? അതാരാണ്‌ സൂറാബിത്താ..”
“എന്റെ കഥയാണത് ആമിനാ, എനിക്കു മുമ്പേ എഴുതിവെച്ച പുകപുരണ്ടയെന്റെ ജീവിതം. മതാചാരങ്ങളുടെയും, അധികാരത്തിന്റെയും കാലൊച്ചകളെ ഭീതിയോടെ, വിധേയത്വത്തോടെ കണ്ട ദേവകിയേടത്തി...അല്ല സുഹറാബി. സ്വർണ്ണനൂലുകളിൽ ഇഴപിരിഞ്ഞ ഭാര്യാപദം, തൂക്കുകയറിന്റെ വേദനനല്കുന്നു ആമിനാ. കണ്ണു നിറയാതെ, കൈവിറക്കാതെ ഞാനതറുത്തു കളയുകയാണ്‌. മായിൻകുട്ടിയുടെ കിടപ്പറയോട് വിടപറയാൻ സമയമായിരിക്കുന്നു”

സവർണ്ണാധിപത്യത്തിന്റെ പിന്നാമ്പുറങ്ങളിൽ, പ്രതീക്ഷയുടെ മൈലാഞ്ചി ചുവപ്പണിഞ്ഞ മുഖമില്ലാത്തവർക്കിടയിലേക്ക്, ഹർഷാരവങ്ങളില്ലാതെ, പുഷ്പഹാരങ്ങളില്ലാതെ ദേവീബഹനായ്, ഇറോംശർമ്മിളയായ്, കൂർത്തകല്ലുകൾ നിറഞ്ഞപാതയിലൂടെ സുഹറാബിയും യാത്രയാകുന്നു.

അടിവയറിൽ വേദന കനക്കുന്നു. തുരുമ്പിച്ച ട്രങ്ക്പെട്ടിയുടെ മൂലയിൽ ചുരുട്ടിവെച്ച തുണിക്കഷ്ണം ആമിന പുറത്തേക്കെടുത്തു. അവളുടെ പരിശുദ്ധിയുടെ രുചിയറിഞ്ഞ ദിവസം എടുക്കാൻ മറന്നുപോയ ഹാജിയാരുടെ വെളുത്തഷാൾ. ഋതുമതിയാകുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ ഒരോതുള്ളി രക്തം ആ വെളുപ്പിലേക്കവൾ ഇറ്റിച്ചു വെച്ചു. അപ്പോഴെല്ലാം ഷാളിൽ തെളിഞ്ഞത് മായിൻകുട്ടിഹാജിയുടെ മുഖമായിരുന്നു. ശബ്ദിക്കാൻ അർഹതയില്ലാത്തവളുടെ നിശബ്ദമായ പ്രതിഷേധം. മനസ്സിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന കൂറ്റൻ തിരമാലകൾ, ഒരു വേലിയേറ്റത്തിന്റെ സായാഹ്നത്തിനായ് കാത്തിരിക്കുന്നു. സുഗന്ധം പരത്തുന്ന ഒരു പുലർവേളയിൽ സ്വേഛാധിപത്യത്തിന്റെ മയ്യത്തുകൾക്ക് മുകളിൽ പുതപ്പിക്കുവാനായ്, ആമിന ട്രങ്ക്പെട്ടിയിലേക്ക് തന്നെ ഷാൾ ഭദ്രമായി മടക്കിവെച്ചു.

അനീതി; ഇരുട്ടറയിൽ അടക്കപ്പെട്ട സ്വാതന്ത്ര്യം. മുറിവേറ്റമനസ്സുകളുടെ മൗനമായ പ്രാണനൊമ്പരം. അതിന്‌ കാരണക്കാരൻ ഹാജിയാരായാലും, അങ്കിൾസാം ആയാലും വിചാരണ ചെയ്യപ്പെടണം. അതാകട്ടെ പുലരാനിരിക്കുന്ന ലോകനീതി!!

----------------------------------
*1 - ഇസ്ലാം മതവിശ്വാസമനുസരിച്ച് അവസാനനാളിൽ ജനങ്ങളെ പരലോകത്ത് ഒരുമിച്ചു കൂട്ടുന്ന സ്ഥലം.
*2 - ജപമാല
*3 - പ്രവാചകൻ മൂസാനബിയുടെ കാലഘട്ടത്തിൽ ഈജിപ്ത് ഭരിച്ചിരുന്ന രാംസാസ് രണ്ടാമൻ ചക്രവർത്തി
*4 - ഫിർഔന്റെ ഭാര്യ
*5 - ലളിതാംബിക അന്തർജനത്തിന്റെ അഗ്നിസാക്ഷി എന്ന നോവലിൽ ദേവകിമാനമ്പിള്ളി, ദേവീബഹൻ എന്നീ പേരുകളിൽ വരുന്ന കഥാപാത്രം.
-----------------------------------------------------------
ചിത്രം: ഫോട്ടോഗ്രാഫർ "Steve McCurry" യുടെ ലോകപ്രശസ്തമായ ഫോട്ടോഗ്രാഫ്. പാകിസ്താൻ അഭയാർത്ഥി ക്യാമ്പിൽ നിന്നും പകർത്തിയ അഫ്ഗാൻ പെൺകുട്ടിയുടെ ചിത്രം