Thursday, 12 December 2013

എത്രയും ബഹുമാനപ്പെട്ട എന്റെ



മരുക്കാറ്റ് വീശുന്നു
ചുംബനങ്ങൾ പെയ്യാത്ത
അധര സൈകതങ്ങളിൽ

മഞ്ഞ് പുതയ്ക്കാനൊരുങ്ങുന്ന മണൽപ്പരപ്പിനുള്ളിലും പ്രതീക്ഷയുടെ പുൽക്കൊടിത്തുമ്പിൽ കിനിയുന്ന വിയർപ്പുകണങ്ങൾ പ്രവാസത്തിന്റെ പൊള്ളുന്ന അടയാളങ്ങളായത് എന്നുമുതലായിരിക്കും? നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ പഴക്കമുണ്ടായിരിക്കാം. എങ്കിലും ഗൾഫ് കുടിയേറ്റത്തിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ മറ്റൊരു പ്രവാസചരിത്രമായി വേറിട്ടുനിൽക്കുന്നു എന്നതൊരു വസ്തുതയാണ്‌. കടുംവർണ്ണങ്ങളിലെഴുതിയ ആ ജീവിതചമയങ്ങൾ കാലഭേദമെന്യേ ഇന്നും ആടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഒരു നിയോഗം പോലെ തലമുറകളിലൂടെ ആ ദൗത്യം ഇന്നും തുടർന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.

ഉറക്കെയുള്ള ശബ്ദം കേട്ട് പാതിരാക്ക് ഞെട്ടിയുണർന്നപ്പോൾ നാട്ടിൽ നിന്നും വന്ന കത്ത് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുവച്ച് പൊട്ടിക്കരയുന്ന ഔളക്കാനെയാണ്‌ കണ്ടത്. ഉറങ്ങുന്ന ശരീരത്തിലെ ഉറക്കമില്ലാത്ത മനസ്സിന്റെ നിലവിളികൾ നെഞ്ചിൽ കിടന്ന് വിറയ്ക്കുന്ന കുറിപ്പുമായി ബന്ധപ്പെടുന്നതെങ്ങനെയാണ്‌. പനിച്ചുനിൽക്കുന്ന ഊഷരഭൂവിലെ നേർചിത്രങ്ങൾ വരച്ചുവച്ച “പ്രവാസിയുടെ കുറിപ്പുകളിൽ” ഈ നിലവിളിയെക്കുറിച്ച് ലേഖകൻ ഇങ്ങനെ എഴുതിവെക്കുന്നു - “നിലവിളിയുടെ ഭാഷ അന്വേഷിച്ചിറങ്ങിയ ഞാനെങ്ങനെ പ്രണയത്തിന്റെ സാരം തെരയുന്നതിലേക്കെത്തിച്ചേർന്നു? അത്ഭുതപ്പെടാനൊന്നുമില്ല. പ്രണയം ഒരു നിലവിളിയാണ്‌. മനസ്സിന്റെയും ശരീരത്തിന്റെയും നിർത്താത്ത നിലവിളി.“

അറബിക്കടൽ മുറിച്ച് കടന്നെത്തുന്ന അക്ഷരക്കൂട്ടങ്ങളിൽനിന്നും ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികളെ പൊള്ളിക്കുന്ന മൗനവിലാപങ്ങൾ പൊഴിയുന്നത് കേൾക്കാം ബാബു ഭരദ്വാജിന്റെ പ്രവാസിയുടെ കുറിപ്പുകൾ കയ്യിലെടുത്താൽ. ജീവിതത്തിന്റെ കിതപ്പും തുടിപ്പും പകർന്നെടുത്ത ഈ വരികളിലൂടെ പോകുമ്പോൾ എഴുത്തുകാരനെന്നും വായനക്കാരനെന്നും രണ്ടുപേരില്ല. പകരം, അനുഭവങ്ങൾ പങ്കിട്ടെടുത്ത ഒരു കൂട്ടം ജീവിതങ്ങളെയാണ്‌ കാണാനാവുക.

പ്രണയത്തിനും വേർപാടിനും ഇടയിൽ വലിച്ചുകെട്ടിയ  നൂൽപാലത്തിലൂടെ, കൊച്ചു കൊച്ചു സ്വപ്നങ്ങളുടെ ഒരു വലിയ ഭാണ്ഡവും പേറി ചുവടുറയ്ക്കാത്ത കാലുകളുമായി പോകുന്നവരെക്കുറിച്ചുള്ള നിരവധി അദ്ധ്യായങ്ങളുണ്ട്. ”അവളുടെ കുറിമാനം കിട്ടിയ ദിനമാണിന്ന്“ എന്ന് തുടങ്ങുന്ന കുറിപ്പിൽ പ്രണയത്തിന്റെയും വിരഹത്തിന്റെയും തീവ്രമായ ഭാവങ്ങളാണ്‌ ഇഴചേർന്നിരിക്കുന്നത്. ”പ്രണയലേഖനങ്ങൾ“ എന്നു പേരുവച്ചിരിക്കുന്ന ഇതിലെ പ്രതിപാദ്യവിഷയം തന്നെ ഒരിക്കലും എഴുതി തീർക്കാനാവാത്ത ലേഖനങ്ങളാണ്‌.

”പകുതി പറഞ്ഞുവച്ച വാചകം മുഴുമിപ്പിക്കാനായി അവളെനിക്കെഴുതുന്നു, ഞാനവൾക്കും. പക്ഷേ, ഒരിക്കലും വാചകം പൂര്‍ണ്ണമാവുന്നില്ല. ഞങ്ങളൊന്നിച്ചിരുന്നു മാത്രം പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിയുന്നതാണ്‌ ആ വാചകം എന്ന് വേവലാതിയോടെ ഞങ്ങളിരുവരും അറിയുന്നു.“ മാമ്പൂക്കളും, പുതുമണ്ണിന്റെ മണവും ആർത്തലച്ചുവരുന്ന വരികൾക്കിടയിൽ ”നിങ്ങൾ അടുത്തുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ഈ മഴയുടെ ആരവം കേട്ടുറങ്ങാൻ രസമായിരുന്നു“എന്ന വരമൊഴിയുടെ മോഹനഭാവം മറുനാടൻ പ്രവാസികൾക്ക് ലഭിക്കുന്ന ഇണയുടെ കത്തുകളിലെ സ്ഥായിയായ ഭാവമാണ്‌.

മലയാള സാഹിത്യത്തിലെ ഏറ്റവും സമ്പന്നമായ സൃഷ്ടി ഇന്നും സമാഹരിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല എന്ന് ലേഖകൻ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നുണ്ട്. ”അക്ഷരത്തെറ്റുകളും, വ്യാകരണപ്പിശകുകളും നിറഞ്ഞ ആ ബൃഹദ് സാഹിത്യം കേരളത്തിന്റെ സമകാലികചരിത്രമായിരിക്കും.“ ഗൾഫിലേക്കുള്ള പുറപ്പാട് കാലം മുതലുള്ള വൈകാരികമായ ചരിത്രം. ”മനുഷ്യന്റെ മനസ്സിനെ ഇതുപോലെ കുഴച്ചുമറിച്ച് അക്ഷരങ്ങളാക്കി മാറ്റുന്നതിൽ ഈ യുവതീയുവാക്കളേക്കാൾ സാഫല്യം ഒരു സാഹിത്യപടുവും നേടിക്കാണില്ല. നമ്മളറിയാതെ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോവുന്ന ഒരു സാഹിത്യസംഭവമാണ്‌ ഈ മരുഭൂമി കത്തുകൾ.“   ജീവിതത്തിന്റെ കടുത്ത എരിവും പുളിപ്പും മറ്റൊരു സാഹിത്യസൃഷ്ടിയിലും കാണാത്തവിധം തുടിച്ചുനിൽക്കുന്ന ദുബൈ കത്തുപാട്ടുകളും ഇതേ ഗണത്തിൽപ്പെട്ടവ തന്നെയാണ്‌. 

കാത്തിരുന്നുകിട്ടുന്ന വർഷാവധികളിൽ നാട്ടിലെത്തുമ്പോഴും വാചകങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കാനാവില്ല. കനംവച്ച് തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങുന്ന അനുഭവങ്ങൾ മക്കളിൽ നിന്നുമുണ്ടാകും, ചിലപ്പോൾ പ്രണയിനിയിൽ നിന്നുമാകാം. “ഉടുപ്പുകളും കളിക്കോപ്പുകളുമായെത്തുന്ന ഒരാൾ, കളിക്കോപ്പുകൾ പൊട്ടിത്തീരുന്നത് വരെ, ഉടുപ്പുകൾ നിറം മങ്ങുന്നതുവരെ ഓർത്തുവെക്കേണ്ട ഒരാളാകും അവർക്കയാൾ.”

“രേശുവിന്റെ അച്ചനാ വന്നത്” രണ്ടാമത്തെ മകൾ ഗീച്ചു അടുത്ത വീട്ടിലെ കളിക്കൂട്ടുകാരനോട് പറയുമ്പോൾ കുഞ്ഞുമനസ്സിൽ നടക്കുന്ന വടംവലികൾ എന്താകുമെന്നറിയില്ല. ഒടുവിൽ പെട്ടെന്നൊരു രാത്രിയിൽ നെഞ്ചിലേക്കവൾ പിടഞ്ഞുകയറി ഒരുപാട് ഉമ്മവച്ച് നെഞ്ചിൽ കമിഴ്ന്ന് കിടന്നുകൊണ്ടാകും അവളച്ഛനെ അംഗീകരിക്കുക. ഇതിനിടയിൽ എങ്ങനെ പ്രണയിക്കാനാകും? ബന്ധുമിത്രാദികളുടെ സന്ദർശനത്തിൽ നഷ്ടപ്പെടുന്ന പകലുകളിലാവട്ടെ അവൾ അടുക്കളയിലായിരിക്കും. എരിഞ്ഞുതീരുന്ന ദിനങ്ങൾക്കൊപ്പം കൊഴിഞ്ഞുപോകുന്നതോ പ്രണയിനിയോട് കൈമാറേണ്ട സ്വകാര്യതകളായിരിക്കും.

പറഞ്ഞു തീരാത്ത സ്വപ്നങ്ങൾ പാതിയിൽ മുറിയുന്ന കണ്ണീരിലേക്ക് ഉൾവലിയുമ്പോൾ പ്രണയകാവ്യങ്ങൾ വീണ്ടും പിറവിയെടുക്കുന്നു. അതിജീവനത്തിന്‌ അന്നം തേടിയെത്തുന്നവർക്ക് ഊർജ്ജപ്രവാഹമായി മാറുന്ന ജീവിതാക്ഷരങ്ങൾ മണൽപ്പരപ്പിലെ പുനർജ്ജനിയാണെന്ന് സമർത്ഥിക്കുകയാണ്‌ ബാബു ഭരദ്വാജ് പ്രണയലേഖനങ്ങൾ എന്ന അദ്ധ്യായത്തിലൂടെ.

ഹിമകണങ്ങളാൽ സിന്ദൂരം ചാർത്തിയ പുലരിയുടെ ഇളം തണുപ്പും പുതച്ച് ഒന്നമർന്നുറങ്ങാൻ ഇനിയുമെത്രനാൾ ഞാൻ കാത്തിരിക്കണമെന്റെ സുകൃതമേ.. കാവ്യങ്ങൾ വീണ്ടും പ്രണയപർവ്വം കയറിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുകയാണ്‌.

ഡിസംബർ ലക്കം പുടവ മാഗസിനിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്.

Wednesday, 17 April 2013

സഡൻ ഡെത്ത്

കോർണർ ഫ്ളാഗിനടുത്തു നിന്നും ഉയർന്നു വന്ന പന്ത് പോസ്റ്റിന്റെ ഇടതുമൂലയിലേക്കാണ്‌ വളഞ്ഞു കയറിയത്. കണ്ടു നിന്നവര്ക്ക് അതൊരിക്കലും  വിശ്വസിക്കാനാകാത്ത രംഗം. ആർപ്പു വിളികൾക്കുപകരം കനത്ത നിശബ്ദത. അതൊരു സെല്ഫ് ഗോളായിരുന്നോ?

“അങ്കിൾനറിയോ, എനിക്കു ബോറടിച്ചിട്ടു വയ്യ. രണ്ടു ദിവസായി ശരിക്കുവല്ലതും കഴിച്ചിട്ട്”
“മോളേ.. എന്നാലും.. പപ്പ..”
“ഹി ഈസ് നോ മോർ, പിന്നെ കരഞ്ഞിട്ടെന്ത് കാര്യം. ചില പേപ്പേഴ്സ് ശരിയാകാത്തതുകൊണ്ട് ഹി ഈസ് സ്റ്റിൽ ഇൻ ദി മോർച്ചറി”

തൊണ്ടകൾ വരളുന്നുവെങ്കിലും ഗോൾ വിസിലിനൊപ്പം കണ്ടുനിന്നിരുന്നവരും വിധിയെഴുതി. റബീഹിന്റെ  പോസ്റ്റിലേക്ക് മകൾ അടിച്ചുകയറ്റിയത്, യെസ്.. ഇറ്റ് ഈസ് എ സെല്ഫ് ഗോൾ.

തുണിപ്പന്ത് തട്ടാൻ തുടങ്ങിയ കാലം മുതലുള്ള സാലിഹ് മാഷിന്റെ ചങ്ങാതിയാണ്‌ റബീഹ്. സ്കൂളിലും കോളേജിലും മാത്രമായിരുന്നില്ല, കേരളത്തിലെ ആരവമുറങ്ങാത്ത കളിമുറ്റങ്ങളിലും അവരൊന്നിച്ചായിരുന്നു പന്തുമായി മുന്നേറിയത്. ജീവിത ചിലവിൽ നിന്നും മിച്ചം പിടിക്കുന്ന വിയര്പ്പിന്റെ  തുള്ളികൾ ചേർത്തുവെച്ച് ഉപ്പ വാങ്ങി നല്കിയിരുന്ന ബൂട്ടുകളായിരുന്നു പഠനകാലത്ത് സാലിഹിന്റെ ഊർജ്ജം. ഇന്റർ യൂണിവേഴ്സിറ്റി ജേതാക്കളായി തിരിച്ചെത്തിയ ദിവസം വെള്ളത്തുണികൊണ്ട് മുഖം മറച്ച് വീതികുറഞ്ഞ ഗ്യാലറിക്കട്ടിലിൽ ഉപ്പ മകനെയും കാത്തു കിടക്കുകയായിരുന്നു.

പിന്നീട് സാലിഹിട്ടിരുന്ന ബൂട്ടുകൾ റബീഹിന്റെ കേവലമായ ഔദാര്യങ്ങളായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, അഴിഞ്ഞു വീഴാത്ത ആത്മബന്ധത്തിന്റെ ചരടുകളായിരുന്നു ഒരോന്നിലും കോർത്തുകെട്ടിയിരുന്നത്. മിഡ്ഫീൾഡിൽ നിന്നും സാലിഹ് നല്കിയിരുന്ന സ്ക്വയർ പാസ്സുകൾ റബീഹിന്റെ കാലുകളിൽ നിന്നും നെറ്റുകൾ ലക്ഷ്യമാക്കി പാഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു. മൈതാന  മധ്യത്തുനിന്നും പന്തുമായി കുതിക്കുന്ന റബീഹിന്റെ ബുള്ളറ്റ് ഷോട്ടുകൾ എന്ന്  മുതലായിരുന്നു പോസ്റ്റിൽ തട്ടി തിരിച്ചുവരാൻ തുടങ്ങിയത്. പലതും ലക്ഷ്യമില്ലാതെ കാണികൾക്കിടയിലേക്ക്  പാളിക്കയറിയത്.

“സമയം ഒരുപാടായി, കിടക്കുന്നില്ലെ മാഷേ...”
“കിടക്കണം. എന്നാലും രാവിലെ റബീഹിന്റെ മോൾ സ്കൂളിൽ വെച്ച് പറഞ്ഞതങ്ങട് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റണില്ല. ഒമ്പതാം ക്ളാസ്സിലെ ഒരു കുട്ടിക്ക് ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറയാൻ പറ്റ്യോ സൽമാ. പേട്യാവണ്‌ണ്ട്, നാളെ നമ്മടെ മക്കളും ഇതുപോലെ പറയോ?”

വിരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കിടക്കവിരിയിൽ നിന്നും കണ്ണെടുക്കാതെ തന്നെ സൽമ പറഞ്ഞു. “അവളെ മാത്രമെന്തിനാ കുറ്റപ്പെടുത്തണത്. മക്കൾടെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കാനവർക്ക് വല്ലപ്പോഴും സമയമുണ്ടായിട്ടുണ്ടോ? ഇല്ലല്ലോ...  ഇനി പറഞ്ഞിട്ടൊന്നും ഒരു കാര്യല്ല്യ.”  “പിന്നേയ്.. അബൂട്ടിക്ക ഇവിടെ വന്നിരുന്നു. നാളെ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് കൂടെ വരുന്നുണ്ടെന്നും പറഞ്ഞു.”

കേരള ടീമിലേക്ക് കയറിക്കൂടണമെന്ന വാശിയുമായി നടന്നിരുന്ന കാലം. കോടീശ്വരനായ അമ്മാവന്റെ മകൾക്കൊപ്പം അവരുടെ സ്വത്തിനെയും റബീഹ് പ്രണയിച്ചു തുടങ്ങി. ഒരു ഹാഫ്ടൈം സമയത്താണ്‌ ഊരിയെറിഞ്ഞ നീല ജഴ്സിക്ക് പകരം അബൂദാബിയിലെ ബിസിനസ്സ് ശൃംഖലയുടെ ഡയറക്ടർ സ്ഥാനം റബീഹ് എടുത്തണിയുന്നത്.

“അല്ല മാഷേ.. അബൂട്ടിക്കാടെ മോന്റെ ജോലിക്കാര്യം റബീഹ് ശരിയാക്കിക്കൊടുത്തില്ലാല്ലെ.  അവന്റെ കമ്പനിയിൽ തന്നെ എന്തോരം ഒഴിവുകളുണ്ടായതാ. മൻഷ്യന്മാരുടെ സ്വഭാവം ഇങ്ങനെയൊക്കെ മാറുമോന്റെ പടച്ചോനേ”
അർത്ഥഗർഭമായൊരു നോട്ടം. അതിനപ്പുറം സാലിഹ് മാഷിന്‌ മറുപടിയൊന്നുമുണ്ടായില്ല.

സാധാരണ  അബൂട്ടിക്ക ആരോടും ഒന്നും ആവശ്യപ്പെടാറില്ല. പ്രായമാണെങ്കിൽ അറുപതിനോടടുക്കുന്നു. മകനൊരു ജോലിയായിക്കഴിഞ്ഞാൽ നാട്ടിൽ സ്ഥിരമായി കൂടണമെന്നൊരാഗ്രഹം കൊണ്ടുമാത്രമാണ്‌ റബീഹിനോടങ്ങനെയൊരു കാര്യം സൂചിപ്പിച്ചതും. ഒരു നാട്ടുകാരനെന്നതിലപ്പുറം  ഒരു കാലത്തൊരു നാടിന്റെ വികാരമായിരുന്നു അബൂട്ടിക്ക. എഴുത്തും വായനയും അറിയുമായിരുന്നില്ലെങ്കിലും തിങ്ങിനിറഞ്ഞ കാണികൾക്ക് മുന്നിൽ പന്ത് കൊണ്ടദ്ധേഹം കവിതകളെഴുതുമായിരുന്നു.

സെന്റ് സേവ്യർ റോളിങ്ങ് ട്രോഫിക്ക് വേണ്ടിയുള്ള ഫൈനൽ മത്സരം തൃശൂർ തോപ്പ് സ്റ്റേഡിയത്തിൽ നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അവസാന വിസിലിന്ന് നിമിഷങ്ങളെ ബാക്കിയുള്ളൂ. ടീമിന്റെ ഉരുക്കുകോട്ടയായ രാമുവേട്ടൻ ഗോൾകിക്കെടുത്തു. താഴ്ന്നുവന്ന പന്ത്, സെന്റർ ലൈനിനടുത്ത് നിന്നിരുന്ന അബൂട്ടിക്ക വലതുകാലുകൊണ്ട് ചെറുതായൊന്നു താങ്ങി വായുവിൽ ഉയർത്തിയിട്ട് ഇടതുകാലുകൊണ്ട് തൊടുത്തുവിട്ട അത്യുഗ്രനൊരു എയർഷൂട്ട്, മലപ്പുറം ടീമിന്റെ നെഞ്ചുപിളർത്തിക്കൊണ്ട് പോസ്റ്റിന്റെ വലതുമൂലയിലേക്കാണ്‌ തുളഞ്ഞുകയറിയത്.

ഇളകിയാർത്ത കാണികളുടെ ശബ്ദകോലാഹലങ്ങൾ അബൂട്ടിക്കാക്കൊരിക്കലും കേൾക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. സംസാരിക്കാനുള്ള കഴിവില്ലാത്തതുപോലെ കേൾക്കുവാനുള്ള കഴിവും ജന്മനാ അബൂട്ടിക്കാക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും വിജയത്തിന്റെ ആരവങ്ങളും, തോൽവിയുടെ ആഘാതങ്ങളും പങ്കുവെച്ചിരുന്നത് ഹൃദയത്തിന്റെ നിഷ്കളങ്ക ഭാഷയായ കണ്ണീരിലൂടെയായിരുന്നു. അബൂട്ടിക്ക അടിച്ചതുപോലൊരു എയർഷൂട്ട് ഗോളെന്നതിന്നും നാട്ടിൽ പന്തു തട്ടി വളരുന്ന കുട്ടികളുടെ സ്വപ്നമായവശേഷിക്കുന്നു.


ഒരാൾക്കൊരു ജോലി, അതും സ്വന്തം കമ്പനിയിൽ തന്നെ  ശരിയാക്കുകയെന്നത് റബീഹിനെ സംബന്ധിച്ച്  ഒരിക്കലുമൊരു  ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള കാര്യമായിരുന്നില്ല. വിജയങ്ങൾ മാത്രം ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള ഭ്രാന്തമായ മുന്നേറ്റങ്ങളിൽ ചുറ്റുമുള്ളവരെ കുറിച്ചുള്ള കാഴ്ചകളും അവനിൽ നിന്നും മാഞ്ഞുപോയിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. തേടിപ്പിടിക്കുന്ന പുതിയ ബന്ധങ്ങളിൽ പലതും കിടപ്പറയോളം തന്നെ വളർന്നപ്പോൾ, പരസ്പര വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെട്ട രണ്ടുപേരും അവരവർക്കിഷ്ടമുള്ള വഴികളിലൂടെ ജീവിതം തുടങ്ങി. കേവലം സോഷ്യൽ സ്റ്റാറ്റസ് നിലനിർത്തുവാനുള്ള ധാരണ മാത്രമായി അവരുടെ ദാമ്പത്യബന്ധവും. ദിശനഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ മക്കളപ്പോഴേക്കും അവരിൽ നിന്നുമൊരുപാടു ദൂരം സഞ്ചരിച്ച് കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

കേൾക്കാൻ കഴിയില്ലയെന്നത് അബൂട്ടിക്കാടെ ഫുട്ബോൾ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് നേരെയുള്ളൊരു ചുവപ്പു കാർഡായിരുന്നു. എന്നിട്ടും അദ്ദേഹം കോർട്ടിലിറങ്ങി. ചിതലരിക്കുവാൻ തുടങ്ങിയ വീടിന്റെ ഗ്യാലറികളിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടിയ ഉമ്മയും, പെങ്ങന്മാരുടെയും മുന്നിലൂടെ പ്രാരബ്ധങ്ങളെ തോല്പിച്ചുകൊണ്ട് ഡ്രിബിൾ ചെയ്ത് കയറി. ലക്ഷ്യത്തിൽ പതിക്കാൻ മാത്രം പിറന്നതായിരുന്നു അബൂട്ടിക്കാടെ അളന്നുമുറിച്ച ഓരോ ഷോട്ടുകളും.

വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപൊരു വേനലവധിക്കാലത്ത് കരിങ്കല്ലിലടിച്ചുകിട്ടിയ നീണ്ട മുറിവടയാളം, തെറ്റിപ്പോയ ജീവിത പാസുകളുടെ മൂക സാക്ഷിയായി നില്ക്കുന്നു റബീഹിന്റെ വലതുകാലിൽ. പന്ത് തട്ടാൻ പഠിപ്പിച്ചുകൊടുത്ത പാദങ്ങളുടെ പെരുവിരലുകൾ ചേർത്തുവെച്ച് കെട്ടുമ്പോൾ അബൂട്ടിക്കയുടെ കണ്ണുകളുമൊന്നു നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഉൾഭാഗത്തിലിരുട്ട് വീഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് പെട്ടിക്കുമുകളിലായി മൂടി ചേർത്തടച്ചു. പെട്ടെന്ന് പെട്ടിയൊന്നനങ്ങി. പലകയിലേക്ക് അടിച്ചുകയറ്റുന്ന ഒരോ ആണിയുടെ ശബ്ദവും ഫൈനൽ വിസിലാണെന്ന് റബീഹ് തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകുമോ? വളർന്നു വന്ന തെക്കുംപാടത്തിന്റെ പുൽനാമ്പുകളിലേക്കൊരിക്കൽ കൂടി തിരികെ പോകാൻ ആ പാദങ്ങളും ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടാവില്ലേ?

പിറ്റേന്ന് പോസ്റ്റ്ബോക്സ് തുറക്കുമ്പോൾ പതിവു പോലെ ആയിഷാത്താടെ കത്ത്. എല്ലാ മാസത്തിലും രണ്ടെഴുത്തുകൾ വീതം. ഇത്തവണയും പതിവ് തെറ്റിയില്ല. അബൂട്ടിക്കാക്കുള്ള രണ്ടാമത്തെ കത്ത്. സൽമയുടെ കയ്യിൽ ആ എഴുത്തുകൾ എന്നുമൊരു  ചോദ്യചിഹ്നമായിരുന്നു. “അല്ല മാഷേ.. എഴുതാനും വായിക്കാനുമറിയാത്ത അബൂട്ടിക്ക എന്താണീ കത്തുകളിലെഴുതുന്നത്.”
“ഗ്രാമറും, ഫൊണറ്റിക്സും പഠിപ്പിക്കുന്ന നമുക്കൊന്നും മനസ്സിലാവാത്ത ഭാഷ്യാത്. പക്ഷെ അവർക്കത് മനസ്സിലാകും, അവർക്കേയത് മനസ്സിലാകൂ”

മാമൂലുകൾ ഇഴപിരിഞ്ഞ ഊരാക്കുടുക്കിന്റെ അറ്റത്തുനിന്നും ജീവിതത്തിന്റെ എക്സ്ട്രാ ടൈമിലേക്ക് ആയിഷാത്താനെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നത് ശബ്ദമില്ലാത്ത ലോകത്തിലേക്കായിരുന്നു. പിന്നീടങ്ങോട്ട് അബൂട്ടിക്കാടെ ഭാഷയും കേൾവിയുമെല്ലാം ആയിഷാത്തയായി. പ്രിയമായ് പ്രണയമായ് ജന്മാന്തരങ്ങളുടെ സുകൃതമായ രണ്ടായുസ്സുകൾ.

ഗൾഫിലെത്തിയ ആദ്യ ആഴ്ചയിൽ തന്നെ അബൂട്ടിക്ക കത്തയച്ചു. ജോലിക്കിടയിൽ അഴുക്കുപുരണ്ട കൈത്തലം വെളുത്ത പേപ്പറിലേക്ക് പതിപ്പിച്ചപ്പോൾ, കൈരേഖകൾക്കിടയിലെ വിയർപ്പു തുള്ളികൾ ആയിഷാത്താട് വിശേഷങ്ങൾ കൈമാറി. മുറ്റം നനഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ചെളിവെള്ളത്തിൽ മക്കളുടെ കാലുകൾ മുക്കി പേപ്പറിൽ പതിപ്പിച്ച് ആയിഷാത്തയും മറുപടികളയച്ചു. കണ്ണീരിനും കിനാവിനുമൊപ്പം അത്തറുപുരട്ടിയ തുണ്ടുകടലാസ്സുകൾ പെരുന്നാളിന്റെ ആശംസാ സന്ദേശങ്ങളായി.

ആയിഷാത്ത മൂന്നാമതും ജന്മം നല്കിയതൊരു പെൺകുഞ്ഞിനായിരുന്നു. പക്ഷെ.. ഒരാഴ്ച തികയുന്നതിനു മുമ്പേ “ഉമ്മാനെയും, എന്നെക്കാണാത്ത ഉപ്പാനെയും സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ഞാൻ കാത്തിരിക്കാട്ടോ”യെന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ടൊരു രാത്രിയിൽ മാലാഖമാർക്കൊപ്പം അവൾ തിരിച്ചുപോയി. മാറിൽ മാതൃത്വത്തിന്റെ വിങ്ങലായ വശേഷിച്ച മുലപ്പാൽ പേപ്പറിലേക്ക്  ഇറ്റിച്ചെഴുതിയ കത്തിനുമാത്രം അബൂട്ടിക്കാക്കൊരിക്കലും മറുപടിയെഴുതുവാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.

“അബൂട്ടിക്ക അടുത്തമാസം നാട്ടിൽ പോകാണ്‌ സൽമാ, അബുദാബി മുനിസിപ്പാലിറ്റിയുടെ പുതിയ നിയമം വന്നപ്പോൾ അവരുടെ ഗ്രോസ്സറിയും പൂട്ടേണ്ടി വന്നു. പിന്നെ ആയിഷാത്താടെ അവസ്ഥയും കുറച്ച് മോശാണല്ലൊ.”

നോമ്പും, നേർച്ചകളുമായി കുടുംബത്തിനു കാവലായി നിന്നപ്പോൾ  സ്വശരീരത്തിന്റെ ആവലാതികളെക്കുറിച്ച് പടച്ചവനോട് പരാതിപ്പെടാൻ ആയിഷാത്ത മറന്നു പോയിരുന്നു. “കിഡ്നി മാറ്റിവെച്ചാൽ ഒരുപക്ഷേ രക്ഷപ്പെട്ടേക്കാം” ഉപാധികളോടെ ഡോക്ടർമാർ ആയിഷാത്താനെ റിസർവ്ബെഞ്ചിലേക്ക് നീക്കിയിരുത്തി.
ബാക്കിയായ ചെറിയ സമ്പാദ്യവും ചുരുട്ടിപ്പിടിച്ച്, നാളുകളെണ്ണപ്പെട്ട ജീവിതത്തെ തിരിച്ചു പിടിക്കാൻ അബൂട്ടിക്ക വീണ്ടും കോർട്ടിലിറങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഗോൾകിക്ക് താഴ്ന്നുവരുന്നുണ്ട്. നെഞ്ച്കൊണ്ട് തടുത്ത പന്ത് നിലം തൊടുന്നതിനു മുൻപേ ഇടതുകാലുകൊണ്ട് അബൂട്ടിക്ക ഒരിക്കൽ കൂടി വിധിക്കു നേരെ തൊടുത്തു വിട്ടു. വെടിയുണ്ട കണക്കേയത് പാഞ്ഞുപോകുന്നത് വീണ്ടുമൊരു ഗോളിലേക്കോ അതോ....

Tuesday, 12 February 2013

പുസ്തകത്താളിലെ മണൽ മടക്കുകളിലൂടെ



പ്രവാസം ചുട്ടുപഴുക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. വരികളില്‍ നിന്നും വീശിയെത്തിയ ചുടുകാറ്റ് പ്രവാസിയായ എന്റെ ജീവിത ക്ലേശങ്ങളെയും ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു. എങ്കിലും, കിണറുകളും, മരുപ്പച്ചകളും തേടിനടന്ന എട്ടുവര്‍ഷങ്ങളിലെ അടയാളപ്പെടുത്തലുകള്‍ മരുഭൂമിയിലെ തെളിഞ്ഞ നീരുറവയിലേക്കാണെന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോയത്.

'അറേബ്യ അതിന്റെ പ്രാചീനതയില്‍ കഴിയുന്നത് മരുഭൂമികളില്‍ മാത്രമാണ്' എന്ന യാഥാര്‍ത്ഥ്യ ബോധത്തോടെ മരുക്കാട്ടിലേക്ക് തൂലിക ചലിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ആയുസ്സിന്റെ ഇല പൊഴിയുന്നതു വരെ, ആ തൂലികക്കൊപ്പം ഞാനും ഒരു യാത്രക്ക് തയ്യാറെടുത്തു.

15 അദ്ധ്യായങ്ങളിലായി പരന്നു കിടക്കുന്നു നീണ്ട എട്ടുവര്‍ഷക്കാലത്തെ കുറിപ്പുകൾ.   ഭാഷയില്ലാത്ത വാക്കുകൾ, ഭൂമി അപ്രത്യക്ഷമായ മുനമ്പിൽ, ഗൂഢ ലിപികളില്‍ കൊത്തിയ ജലഭൂപടം, അതിജീവനത്തിന്റെ താരാപഥം, മണല്‍ക്കെണിയിലെ മിടിപ്പ്, ലോകത്തിന്റെ ഞെരമ്പ് പാഞ്ഞ നഗരം, മരങ്ങളില്ലാത്ത കാട്ടിൽ, നിലാവ് കോരിക്കുടിച്ച കള്ളിമുള്‍ച്ചെടികള്‍ തുടങ്ങി അദ്ധ്യായങ്ങളുടെ പേരുകളിലെ വൈവിധ്യം തന്നെ ഏതൊരു വായനക്കാരനെയും മണല്‍പരപ്പിനു മുകളിലൂടെ നടത്തിക്കൊണ്ടു പോകുക തന്നെ ചെയ്യും.

ഒരിക്കലും മറക്കാനാകാത്ത വിധം മനസ്സില്‍ കുറിച്ചിട്ടു പോകുന്ന അനുഭവങ്ങളിലൂടെയാണ് മുസഫര്‍ അഹമ്മദ് 'മരുഭൂമിയുടെ ആത്മകഥ'യിലേക്കുള്ള യാത്രയാരംഭിക്കുന്നത്.

സമീപ ഭാവിയില്‍ ബ്ലൂ പെട്രോള്‍ എന്നറിയപ്പെടാനിരിക്കുന്ന ജലത്തിന് വേണ്ടിയായിരിക്കും ഇനി നടക്കാനിരിക്കുന്ന യുദ്ധങ്ങളേറെയും. ഞാന്‍ എന്നോ വായിച്ചു മറന്നുപോയ ഈ വരികള്‍ മനസ്സില്‍ കൃത്യമായി പതിഞ്ഞത്, ഹര്‍ബുല്‍ മാഅ് അഥവാ ജലയുദ്ധം എന്ന ഒന്നാമദ്ധ്യായത്തിലെ ലേഖകന്റെ അനുഭവത്തിലൂടെയായിരുന്നു. 'ജലയുദ്ധങ്ങള്‍ മരുഭൂമിയുടെ ആത്മകഥയാണ്. ഒരു കിണറിനു വേണ്ടി, ഒരു മരുപ്പച്ചക്കു വേണ്ടി  ഗോത്രങ്ങള്‍ എത്രയോ നാള്‍ യുദ്ധത്തിലേര്‍പ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, എത്രയോ പേര്‍ മരിച്ചു വീണിരിക്കുന്നു' എനിക്കൊരുകാര്യം ഉറപ്പായി. ഭാവിയിലല്ല, ചരിത്രം എഴുതുവാന്‍ തുടങ്ങുന്നതിനു മുമ്പേ തന്നെ ജലയുദ്ധങ്ങള്‍ക്ക് തുടക്കമായിട്ടുണ്ടാകണം. അപ്രതീക്ഷിതമായി പെയ്തു വീണ ചില മഴത്തുള്ളികള്‍, അറബിയായ സഹയാത്രികന്‍ അബ്ദുല്‍ അസീസ് അവന്റെ മൂര്‍ധാവിലേക്ക് തേച്ചു പിടിപ്പിച്ച് 'ഇനിയെന്നാണ് മഴ വരുമെന്നറിയില്ലല്ലോ' എന്നു പറയുന്ന ഭാഗമെത്തുമ്പോള്‍ ഒരു നിമിഷം, തുലാവര്‍ഷ പുലരികളില്‍ നനയാതെ വിട്ട ആ മഴത്തുള്ളികള്‍ക്ക് വേണ്ടി എന്റെ മനസ്സിനൊപ്പം ശരീരവും ദാഹിക്കുകയായിരുന്നു.

നാഫ്ത്തയിലെ തോട്ടത്തില്‍ പാമ്പു വിഴുങ്ങിയ നേപ്പാളിയുടെ മരണം, കരളില്‍ വീഴുന്ന കനലായി മാറുന്നു പ്രിയ മുസഫർ. മരണത്തിന്റെ പൊള്ളല്‍ എന്ന അദ്ധ്യായം, താങ്കളുടെ സമ്മതത്തോടെ  ഞാനെന്റെ ജീവിത ചുറ്റുപാടുകളിലേക്ക് ചേര്‍ത്തു വെക്കുന്നു. 'ആടുകളെയും, ഒട്ടകങ്ങളെയും മേക്കുന്ന വിദേശ തൊഴിലാളികൾ, മനുഷ്യരെ കാണാതെ ചിത്തഭ്രമങ്ങള്‍ക്ക് അടിമപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ' യാന്ത്രികമായ ജീവിതത്തിലൂടെ നടന്നു നീങ്ങുന്ന ഒട്ടകങ്ങളുടെ നിസ്സംഗ ഭാവത്തിലെത്തുന്ന ഭൂരിഭാഗം പ്രവാസ ജീവനുകളും വിഷാദ രോഗത്തിന്റെ മണല്‍പരപ്പിലാണിന്ന് മേഞ്ഞു നടക്കുന്നത്. മരത്തില്‍ നിന്നും മറ്റൊരു മരത്തിലേക്ക് വലിച്ചു കെട്ടിയിരിക്കുന്ന പാമ്പിന്റെ രണ്ടറ്റങ്ങൾ, ഒരിക്കലും കൂട്ടിമുട്ടാത്ത പ്രവാസ ജീവിതത്തിന്റെ രണ്ടറ്റങ്ങള്‍ തന്നെയല്ലേ?. സാഹചര്യത്തിന്റെ സമ്മര്‍ദ്ദങ്ങളില്‍ ജീവിതം ഹോമിച്ചവരുടെ പ്രതീകമാകുന്നു, പെരുമ്പാമ്പിന്റെ ഉദരത്തില്‍ നിന്നും പുറത്തു വീണ 3 ദിവസം പഴക്കമുള്ള നേപ്പാളിയുടെ ശരീരം. 'ജീവന്‍ വെടിഞ്ഞുവെങ്കിലും ആ ശരീരം പുനര്‍ജന്മം കാമിച്ചിരിക്കുന്നു. വിടര്‍ന്നു നിൽക്കുന്ന കാലുകള്‍ എഴുന്നേറ്റ് കുതിക്കുവാന്‍ മോഹിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്ന് വ്യക്തമാണ്' അതെ.. ഭൂരിപക്ഷം വരുന്ന പ്രവാസ മയ്യിത്തുകളുടെ പാദങ്ങള്‍ വീണ്ടുമൊരു അശ്വമേധത്തിനായ് കൊതിക്കുന്നുവെന്നതെത്രെയോ സത്യം!!!

മൂന്നാം അദ്ധ്യായത്തില്‍ നിന്നും മുന്നോട്ടുള്ള വായന തികച്ചും വ്യത്യസ്തമാകുന്നു. ഒരു ചരിത്ര പഠിതാവിനെ പോലെ സൂക്ഷ്മമായ നിരീക്ഷണത്തോടെയുള്ള കാല്‍വെപ്പുകൾ കല്ലുകളും, ഫോസിലുകളും, നിറവ്യത്യാസമുള്ള കുന്നുകളും, കൃഷികളും, മണല്‍ക്കാറ്റും, കിണറുകളും, വറ്റിപ്പോയ സമുദ്രങ്ങളുമെല്ലാം ആധികാരിക രേഖകള്‍ക്കൊപ്പം ചേര്‍ത്തു വായിക്കാവുന്ന രീതിയില്‍ കൃത്യമായി ക്രമപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.

അചേതനങ്ങളായ കാഴ്ചയുടെ ഭാഷാ നിഘണ്ടുവായ ശിലകളില്‍ നിന്നും, 7,50,00 വര്‍ഷം ജീവന് പഴക്കമുള്ള അല്‍ നമൂദ് മരുഭൂമിയിലൂടെ ജോര്‍ദാന്‍ അതിര്‍ത്തി വരെയുള്ള യാത്ര നിലാവ് കോരിക്കുടിക്കുന്ന കള്ളിമുള്‍ ചെടിക്കരികിലാണ് തല്‍ക്കാലമവസാനിക്കുന്നത്. ദൈവ സൃഷികളായ ചെടികള്‍ക്കും വികാരങ്ങളുണ്ട്. അതുകൊണ്ടാണ് അവക്കരുകില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഇലകളും, മുള്ളുകളും എഴുന്നേറ്റ് നില്ക്കുന്നതെന്ന് മരുഭൂമിയുടെ നിത്യകാമുകന്മാരായ ബദുക്കള്‍ പറയുന്നു. പ്രപഞ്ചത്തെ കുറിച്ച് ഒരു ധാരണയും ഇല്ലാത്ത എനിക്കീയറിവ് കൗതുകങ്ങളിലൊന്നു മാത്രമായിരുന്നു. യൂറോപ്പിലേക്ക് മരുഭൂമിയില്‍ നിന്നും പുഷ്പങ്ങള്‍ കയറ്റി അയക്കുന്നുവെന്നു കേട്ടാല്‍ അത്ഭുതപ്പെട്ടേക്കാം. പക്ഷേ തബൂക്കിലെ ആസ്ട്രാ തോട്ടത്തിലെ പൂ കൃഷികള്‍ പോലെ, പുറം ലോകമറിയാത്ത കൃഷിയുടെ വിജയഗാഥകള്‍ മരുക്കാട്ടില്‍ നീരുറവ നല്‍കിയ അനുഗ്രഹങ്ങളാണ്.

മരങ്ങളില്ലാത്ത കാട്ടിലൂടെ, മദായിന്‍ സാലിഹിലെ പാറകൾ തുരന്നുണ്ടാക്കിയ വീടുകളും, കൊത്തിവെച്ച ശില്‍പ്പങ്ങളും, അല്‍ ഉലായിലെ ശിലാലിഖിതങ്ങളും, ശിലാചിത്രങ്ങളും, വിശ്വാസങ്ങളുമെല്ലാം കണ്ടും, പകര്‍ത്തിയും യാത്ര വീണ്ടും തുടരുകയാണ്. കിഴക്കന്‍ റിയാദിലെ ഖുറൈഷ് മലനിരകളുടെ താഴ്‌വാരത്തിലെ, ഫോസില്‍ പാടങ്ങളിലെത്തുമ്പോള്‍ മുസഫര്‍ ഇങ്ങനെ കുറിക്കുന്നു 'ഫോസിലുകളെക്കുറിച്ച് പഠിക്കണമെങ്കില്‍ അത് സംബന്ധിച്ച് നല്ല അറിവുള്ളവര്‍ ഈ പ്രദേശം സന്ദര്‍ശിക്കണം. അത്തരം കാര്യങ്ങളില്‍ വലിയ വിവരമില്ലാത്തവര്‍ക്ക് ഫോസില്‍ പാടങ്ങളുടെ അനന്ത വിസ്മയം കണ്ടു നില്‍ ്ക്കാന്‍ മാത്രമേ സാധിക്കൂ' അതു പോലെതന്നെയാണ് വായനക്കാരന്റെയും അവസ്ഥ. ചരിത്ര വസ്തുതകള്‍ പ്രത്യേകിച്ചും ഭൂമിശാസ്ത്ര പരമായ ശേഷിപ്പുകളെക്കുറിച്ചൊന്നും താല്‍പ്പര്യമില്ലാത്തവര്‍ക്ക് തികച്ചും വിരസമായ വായനയാണ് ഈ ഭാഗങ്ങളില്‍ നിന്നെല്ലാം ലഭിക്കുക. മറിച്ചാണെങ്കില്‍ അറിവിന്റെ പുത്തന്‍ വാതായനങ്ങളാകും ഓരോ യാത്രകളും. പക്ഷെ കൂടെ യാത്ര ചെയ്യാന്‍ എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചത്, മുന്‍പ് പറഞ്ഞു വെച്ച അദ്ധ്യായങ്ങളുടെ പേരുകളിലെ നിഗൂഢമായ സൗന്ദര്യമായിരുന്നു.

ഒരു കഥാപാത്രത്തിന്റെ പേരില്‍ ഇന്നും നില നില്‍ക്കുന്ന അല്‍ഫലാജ് നാട്ടിലൂടെ, ലൈലാ മജ്‌നുവിന്റെ പ്രണയ കാവ്യവും മൂളി കടന്നെത്തുന്നത് റിയാദിലുള്ള 'ഭൂമി അപ്രത്യക്ഷമായ മുനമ്പിലാണ്' എഡ്ജ് ഓഫ് ദ വേള്‍ഡില്‍ നിന്നും 300 മീറ്റര്‍ താഴെ ആലസ്യത്തില്‍ മയങ്ങുന്ന ഭൂമിയെ കണ്ട ശേഷം, അക്കേഷ്യ വാലിയിലൂടെ മലയിറങ്ങുന്നത്, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ മരുപ്പച്ചയായ അല്‍ ഹസ്സയിലേക്കാണ്. 'ഗൂഢ ലിപികളില്‍ ആലേഖനം ചെയ്ത ജലഭൂപട'മെന്ന ഈ അദ്ധ്യായത്തില്‍, മരുപ്പച്ചയിലെ പ്രകൃതി സൗന്ദര്യത്തെയും, വിഭവങ്ങളെയും, മുന്‍പുണ്ടായിരുന്ന ജനജീവിതത്തെ കുറിച്ചും, മണല്‍ പാറകളെക്കുറിച്ചുമെല്ലാം വളരെ വിശദമായി തന്നെ പ്രതിപാദിക്കുന്നു.

തേനിന്റെ മണമുള്ള അബഹ നാട്ടുവഴിയിലെത്തിയപ്പോള്‍ എനിക്കും സന്തോഷം തോന്നിത്തുടങ്ങി. കാരണം 'ദിശ തെറ്റിയാല്‍ മരണം മാടി വിളിക്കുന്ന സ്ഥലം കൂടിയാണ് മരുഭൂമി. വിജനമായ പ്രദേശത്തിലൂടെ ഗ്രാവിറ്റി റോക്‌സിലേക്കുള്ള യാത്രക്കിടയിൽ, ഹുങ്കാര താണ്ഡവമാടിയെത്തിയ മരുക്കാറ്റിനൊപ്പം പ്രാണനും പറന്നു പോയെന്ന് ഉറച്ച നിമിഷങ്ങളില്‍ നിന്നും ജനവാസമുള്ള നഗര പ്രാന്തങ്ങളിലേക്ക് മുസഫര്‍ തിരിച്ചിറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

ലോകത്തിന്റെ ഞെരമ്പ് പാഞ്ഞ നഗരത്തില്‍ നിന്നും വായന വീണ്ടും മറ്റൊരു തലത്തിലേക്ക് തിരിയുകയാണ്. അറേബ്യയുടെ ഭൂപടത്തില്‍ യശസ്സുയര്‍ത്തി നില്‍ക്കുന്ന മക്കയുടെയും, മദീനയുടെയും പാതകളിലൂടെ യാത്രചെയ്യുമ്പോള്‍ മുസഫര്‍ നമ്മോട് പങ്കു വെക്കുന്നത് പോയകാലത്തിലെ തിളങ്ങുന്ന ഇസ്ലാമിക ചരിത്രം മാത്രമല്ല, ആ പ്രദേശത്തിന്റെ സാമൂഹിക സാംസ്‌കാരികതയും, ഭൂപ്രകൃതിയെ കുറിച്ചും കൂടിയാണ്.

ഹറമിലെയും, മദീന പള്ളിയിലെയും ബാങ്കൊലികളും, ഹജ്ജിന്റെ സ്മരണകളും, ഹൃദയത്തിന്നടിത്തട്ടിലൊരു കുളിര്‍മ്മയായി നിറയുമ്പോഴും ഒരിക്കലും മറക്കാനാകാത്ത വരികള്‍ അറഫയെ കുറിച്ചുള്ളവയാണ്. 'ഹജ്ജ് സമയം കഴിഞ്ഞ് ഒരിക്കല്‍ അതു വഴി പോയപ്പോള്‍ മണലില്‍ മായാതെ കിടക്കുന്ന തീര്‍ഥാടകരുടെ കാലടികള്‍ക്കായി പരതി നോക്കിയിട്ടുണ്ട്. അവ മാഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കാറ്റെടുത്തതായിരിക്കണം. പുതിയ കാലടികള്‍ക്കായി ആ മരുപ്രദേശം ഓരോ ഹജ്ജിനു ശേഷവും കാത്തിരിക്കുന്നു.' ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് എന്റെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു, അധരങ്ങളില്‍ പ്രാര്‍ത്ഥനാ മന്ത്രങ്ങളും. ഇനി പതിയാനിരിക്കുന്ന കാലടിപ്പാടുകളില്‍ എന്റേതു കൂടിയുണ്ടാകണമെന്ന് ആത്മാര്‍ത്ഥമായി ഞാനാഗ്രഹിച്ചു പോയി പ്രിയ മുസഫർ.

ആത്മകഥയുടെ അവസാന താളുകളിലേക്ക് എത്താന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അതിനു മുമ്പ് കാറ്റിന്റെ ഗതിക്കനുസരിച്ച് കടല്‍ പോലെ ഒഴുകുന്ന റുബുല്‍ ഖാലിയും, താഴ്‌വരകളുടെ നാടായ നജ്‌വാനും, വിശ്വാസികളെ തീയിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞ അല്‍ ഉഖൂദും (കിടങ്ങ്) കൂടി മുറിച്ചു കടക്കേണ്ടതുണ്ട്.

അതിശയോക്തി നിറഞ്ഞ കഥകള്‍ക്കും, മന്ത്രവാദങ്ങള്‍ക്കും ഫലഭൂയിഷ്ടമായ കാലാവസ്ഥയായിരുന്നു സഞ്ചരിച്ച ഓരോ പ്രദേശങ്ങളും. റുബുല്‍ ഖാലിയില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ മാത്രമാണ് മനുഷ്യരെ ഉപദ്രവിക്കാത്ത ജിന്നുകളെക്കുറിച്ച് ചെറിയ രീതിയിലെങ്കിലും പരാമര്‍ശിക്കുന്നത്. ലേഖകന്‍ ബോധപൂര്‍വ്വം ഒഴിവാക്കിയതാവാം ഈ കെട്ടിച്ചമക്കലുകള്‍. ഇത്തരം കഥകള്‍ വായനയെ ഹരം കൊള്ളിക്കുമായിരുന്നെങ്കിലും ചരിത്ര രേഖകള്‍ക്കിടയില്‍ അതൊരു കല്ലുകടിയായി മാറുമായിരുന്നു.

ചരിത്രങ്ങള്‍ക്കിടയിലും സമകാലികമായ പല കാര്യങ്ങളും മുസഫര്‍  പരാമര്‍ശിക്കുന്നുണ്ട്. ഏറെക്കാലം പത്രങ്ങളില്‍ നിറഞ്ഞു നിന്ന രണ്ടുമുഖങ്ങള്‍ ഇതില്‍ വേറിട്ടു നില്ക്കുന്നു. തന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ഉയര്‍ച്ച താഴ്ചകളില്‍ കാമത്തിന്റെ കഴുകന്‍ കണ്ണുകളുമായി വിടാതെ പിന്തുടര്‍ന്നവന്റെ തലച്ചോറിലേക്ക് നിറയൊഴിച്ച ഭര്‍തൃമതിയായ സമീറ അമൽ, ആധുനിക നഗരത്തിന്റെ നിഴലുകള്‍ക്കടിയിലെ ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന രഹസ്യങ്ങളും, ദാരുണമായ ജീവിതങ്ങളും നേരിട്ടറിയുന്നതിനും പകര്‍ത്തുന്നതിനും വേണ്ടി വേഷം മാറി നടക്കുന്ന പത്രപ്രവര്‍ത്തകന്‍ ഇസ്സാം അല്‍ ഗാലിബിനെയും നമുക്കു പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു. ഇതുപോലുള്ള നിരവധി കൊച്ചു കൊച്ചു കാര്യങ്ങളോരോന്നും തന്നെ ഓരോ മരുപ്പച്ചകളായി മാറുന്നു താളുകളിലുടനീളം.

156 മത്തെ പേജും വായിച്ചു തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. ദീര്‍ഘ നിശ്വാസത്തോടെ, മനസ്സുതൊട്ട ആനന്ദത്തോടെ ഞാനെന്റെ കണ്ണുകള്‍ ഇറുക്കിയടച്ചു. പറഞ്ഞു തീര്‍ന്ന ചരിത്രങ്ങളും, നടന്നു കയറിയ കുന്നുകളും, ഊര്‍ന്നിറങ്ങിയ താഴ്‌വരകളും മാത്രമായിരുന്നില്ല വായനക്കൊടുവില്‍ എന്നിലവശേഷിച്ചത്. ഇവയെല്ലാം സസൂക്ഷമം കോര്‍ത്തെടുത്ത മനോഹരമായ ഭാഷയും, ശൈലിയും മനസ്സില്‍ ഓളം വെട്ടിനില്‍ക്കുന്നു. ഖലീല്‍ ജിബ്രാന്റെ അനുഗ്രഹീതമായ തൂലികത്തുമ്പിലെ ഭാഷാപ്രയോഗങ്ങള്‍ പോലെ, വായനക്കാരനെ പിടിച്ചിരുത്തുന്ന നിരവധി മുഹൂര്‍ത്തങ്ങള്‍ മരുഭൂമിയുടെ ആത്മകഥയില്‍ മുസഫര്‍ അഹമ്മദിന്റെ കയ്യൊപ്പായി പതിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. 'ദുരൂഹമായ ഭാഷയില്‍ കല്ലുകള്‍ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അവയുടെ ചുണ്ടില്‍ നിന്ന് വാക്കുകല്‍ അടരുന്നുണ്ട്. ഇല വീഴുമ്പോലെ, പതിയെ തിരിച്ചറിയാന്‍ കഴിയാത്ത ഭാഷയിലുള്ള വാക്കുകള്‍.എഴുതപ്പെടാത്ത താളുകള്‍ എങ്ങും പരന്ന് കിടക്കുന്ന പോലെ ശിലകള്‍ ചരിത്രത്തിന്റെ ചില മൗനനിമിഷങ്ങള്‍ കുടിച്ച് മയങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. നടന്ന് നടന്ന് മടുത്തിട്ടോ തളര്‍ന്നപ്പോള്‍ വിശ്രമിച്ചിട്ടോ എങ്ങിനെയാണ് ഇത്രയും കല്ലുകള്‍ ഇവിടെയിങ്ങനെ കല്ലിച്ച് നില്ക്കുന്നത് എന്ന് വ്യക്തമല്ല 'നിറഞ്ഞു നില്‍്ക്കുന്ന ഈ ഭാഷാ സമ്പന്നതക്ക് 2010ല്‍ ലഭിച്ച സാഹിത്യ അക്കാദമി അവാര്‍ഡ് തികച്ചും അര്‍ഹതക്കുള്ള അംഗീകാരം തന്നെയാണ്.
പ്രിയ മുസഫര്‍ അഹമ്മദ്, 'മരുഭൂമി താണ്ടാന്‍ കരുത്തുള്ള പേശികളുമായി താങ്കള്‍ വീണ്ടും വരുമെന്നറിയാം 'അന്ന് ഞാനുമുണ്ടാകും താങ്കള്‍ക്കൊപ്പം. നിലാവുള്ള രാത്രിയില്‍ ഈന്തപ്പന തോട്ടത്തില്‍ കഹ്‌വയും മൊത്തിക്കുടിച്ച് മരുഭൂമിയുടെ വശ്യത നുകരുവാന്‍...........

മഴവില്ല് ഓൺലൈൻ മാഗസിനിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്.. www.mazhavill.com