Thursday, 17 November 2011

പ്രണയത്തിന്റെ പ്രവാചകൻ...

തിളക്കുന്ന വേനലിൽ വിയർത്തു നില്ക്കുന്ന മദ്ധ്യാഹ്നം. വൈറ്റ്കോളർ ജോലിയുടെ ശീതോഷ്മളതയിലേക്ക് ഓർഡർ ചെയ്തുവരുത്തിയ ഫൈവ്സ്റ്റാർ ഭക്ഷണത്തിന്‌ ചുറ്റുമായി ഞങ്ങൾ നാലുപേർ ഇരുന്നു. പതിവു പോലെ, ലോകത്തെ പിടിച്ചുകുലുക്കിയ സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യത്തിന്റെ പരിഹാരമാർഗ്ഗങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള കൂലംകഷമായ ചിന്തകൾ പ്രത്യേകതരം ചേരുവയിൽ മിനുക്കിയെടുത്ത ആഹാരത്തിനൊപ്പം ചവച്ചിറക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.

ഞങ്ങളുടെ ചർച്ചകൾക്ക് യാതൊരുവിധ അലോസരവും ഉണ്ടാക്കാതെ പാൻട്രിയുടെ ഒരു മൂലയിൽ ചായ ഉണ്ടാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു ഓഫീസ്ബോയ് മനീന്ദർ. സ്കൂൾ വിദ്യഭ്യാസം മാത്രമേ വശമുള്ളുവെങ്കിലും പരിചയ സമ്പന്നതയിൽ ഇംഗ്ളീഷും അല്പം അറബിയും കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ പഠിച്ചിരിക്കുന്നു ഈ ബോംബെക്കാരൻ.

മനസ്സിന്റെ പിടച്ചിൽ കൈകൾക്ക് താങ്ങാൻ കഴിയാത്തതുകൊണ്ടാകണം മനീന്ദറിന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ചായക്കപ്പും, ബിസ്കറ്റ് പാക്കറ്റും താഴെവീണു ചിതറിയത്. ഒപ്പം വീണുടഞ്ഞ കണ്ണുനീർ കണങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്ക് കാണാൻ കഴിയാതെ പോയി.

ഒഴിഞ്ഞു കിടന്ന കസേരയിലേക്ക് മനീന്ദറിനെ പിടിച്ചിരുത്തി ഭക്ഷണത്തിൽ നിന്നുള്ള ഒരു വിഹിതം മുന്നിലേക്ക് നീക്കിവെച്ചു. എന്തെ നീയിന്ന് ഭക്ഷണം വാങ്ങിയില്ലേ...? വളരെ സ്വാഭാവികമായ ചോദ്യം. മനീന്ദർ അതു പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നുവെന്നു വേണം കരുതാൻ. അതുവരെ തൊണ്ടയിൽ പൂട്ടിയിട്ടിരുന്ന സഹനത്തിന്റെ തിരമാലകൾ കണ്ണുകളിലേക്ക് ആർത്തലച്ചെത്തി. വിളർച്ചയുടെ വെളുപ്പുനിറം നിഷ്കളങ്കമായ ആ മുഖത്തേക്ക് ദയനീയതയുടെ കാർമേഘങ്ങളെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നു.

ഒരുനിമിഷത്തെ നിശബ്ദതക്കു ശേഷം മനീന്ദർ ഞങ്ങളോട് സംസാരിക്കുവാൻ തുടങ്ങി. “ആപ് ലോക് സാബ്.., നിറമുള്ള സ്വപ്നങ്ങൾ പൂത്തുനില്ക്കുന്ന താഴ്വരയിലെ നീലത്തടാകത്തിൽ, ഇളം തെന്നലിന്റെ അകമ്പടിയിൽ ഇതളുകൾ ചേർത്ത് നൃത്തം ചെയ്യുന്ന ഒരുജോഡി വെള്ളാമ്പലുകൾ. കുളിർകോരുന്ന കുഞ്ഞോളങ്ങളുടെ പാദസരക്കിലുക്കത്തിൽ ജീവിതതാളം നുകർന്ന് നില്ക്കുകയായിരുന്നു. പ്രാരാബ്ദങ്ങളുടെ നിറം മങ്ങിയ ഇടനാഴിയിൽ പ്രണയത്തിന്റെ കൈത്തിരിവെട്ടം ജ്വലിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, മനസ്സിൽ ഞാൻ തീർത്ത മാണിക്യകൊട്ടാരത്തിലേക്ക് ഒരു രാജ്ഞിയായി ഞാനവളെ കൈപിടിച്ചു കയറ്റി. താരകങ്ങൾ മിന്നിപ്പറക്കുന്ന യാമത്തിൽ കിഴക്കൻ ചക്രവാളത്തിൽ നിന്നും ഉദിച്ചുയർന്ന് ഗസലിന്റെ താളമായ് എന്റെ മാറിലേക്ക് പടർന്നുകയറിയ പൂനിലാവിന്റെ ശോഭയാണെനിക്കെന്റെ പാറുൾ”

“മുല്ലപ്പൂവിന്റെ സൗരഭ്യം നിറഞ്ഞ ദാമ്പത്യനാളുകളിൽ നിന്നും ഞാനെന്റെ യൗവനം കടമെടുത്തു. പെറുക്കിക്കൂട്ടിയ പൊന്നിൻ കിനാക്കളോരോന്നും ജീവിതത്തിന്റെ കസവുനൂലുകളിലേക്ക് കോർത്തെടുക്കുന്നതിനായ്, ഊഷരമായ വിരഹതാപത്തിൽ ഉരുകിയൊലിക്കുന്ന പ്രവാസത്തിലേക്ക് ഞാനും ചുവടുകൾവെച്ചു. കടൽ കടന്നെത്തിയ ജ്വലിക്കുന്ന അക്ഷരക്കൂട്ടങ്ങളിലൂടെ പ്രണയലോകത്തിന്റെ ഔന്നത്യങ്ങൾ തേടിയുള്ള ഞങ്ങളുടെ പ്രയാണം തുടർന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു."

"രണ്ട് വർഷം മുൻപുള്ള ദീപാവലി ദിവസം വീട്ടിലേക്ക് ഫോൺ ചെയ്തപ്പോൾ, ഫോണെടുക്കുവാനായ് അടുക്കളയിൽ നിന്നും പാറുൾ ഓടിയെത്തി. നെടുവീർപ്പുകൾ വാക്കുകളായി മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വാക്കുകളോ... ഒന്നിലൊന്നായലിഞ്ഞ രണ്ടാത്മാക്കൾ ചേർന്നിരുന്ന് സർഗ്ഗീയാരാമത്തിലേക്കു തുറക്കുന്ന ഹൃദയവാതായനങ്ങളും. ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തശേഷം പാറുൾ അടുക്കളയിലേക്ക് തിരിച്ചുചെന്നു. പൂട്ടാൻ മറന്നുപോയ അടുപ്പിൽനിന്നും പരന്നു തുടങ്ങിയ ഗ്യാസിന്റെ ഗന്ധം ശ്രദ്ധിക്കാതെയവൾ തീപ്പെട്ടിയുരച്ചു. ദീപാവലിയുടെ ഹർഷാരവങ്ങൾക്കിടയിൽ ആകാശത്ത് വർണ്ണവിസ്മയങ്ങൾ തീർത്ത് എരിഞ്ഞുവീണ അഗ്നിസ്ഫുലിംഗങ്ങളിലൊന്നായ് എന്റെ പാറുളും കൊഴിഞ്ഞു വീണു."

"ആഴ്ച്ചകൾക്ക് ശേഷം വളരെ പ്രയാസപ്പെട്ടാണെങ്കിലും സംസാരിക്കുവാൻ തുടങ്ങിയ പാറുൾ ഫോണിലൂടെ എന്നോട് ചോദിച്ചു. ക്യാ ആപ് മുജ്സെ മിൽനാ നഹീ ചാഹത്തേ ഹൊ? വെന്തുരുകിയ എന്റെ മാംസളതക്കൊപ്പം നിന്റെ വികാരങ്ങളും കൊഴിഞ്ഞുവീണുവോ? നിനക്കറിയുമോ.. വികൃതമായെന്റെ മുഖം കണ്ടു പേടിച്ച് നമ്മുടെ പൊന്നോമനമകൾ പോലും എന്നടുത്തേക്ക് വരുന്നില്ല മനൂ......"

"വഴിമാറിയെത്തിയ മരുക്കാറ്റ് അഗ്നിനാളങ്ങളായ് എന്റെ ശരീരത്തിൽ താണ്ഢവമാടുന്നു.... ഈ നിമിഷം എനിക്ക് ചിറകുകൾ മുളച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ ഞാൻ നിന്നിലേക്കു പറന്നെത്തുമായിരുന്നുവെന്റെ സുകൃതമേ....തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങിയതല്ലാതെ വാക്കുകൾ പുറത്തേക്കു വന്നില്ല."

ഞങ്ങളുടെ വായിലിരിക്കുന്ന ഭക്ഷണത്തിന്‌ കരിഞ്ഞ മനുഷ്യമാംസത്തിന്റെ രൂക്ഷഗന്ധം!!!

"ദിവസങ്ങൾക്കായി കാത്തുനിന്നില്ല. പിറ്റേന്ന് തന്നെ ഞാൻ യാത്രതിരിച്ചു. വേദനകൾ നിറഞ്ഞ കാത്തിരിപ്പിനൊടുവിൽ അഗ്നിശുദ്ധി വരുത്തിയ വിറക്കുന്ന ചുണ്ടുകളിലൊരു ദീർഘചുംബനം നല്കി നെഞ്ചിലെ തുടിക്കുന്ന ചൂടിലേക്ക് ഞാനവളെ ചേർത്തുകിടത്തി. മുളച്ച് തുടങ്ങിയിരിക്കുന്ന മുടിയിഴകളിൽ എന്റെ വിരലുകൾ ചലിച്ചപ്പോൾ, തുമ്പപ്പൂവിൽ വീണ മഞ്ഞുകണങ്ങളെ പോലെ പുന:സമാഗമത്തിന്റെ ഊഷ്മളത നിറഞ്ഞ കണ്ണുനീർ പാറുളിന്റെ മിഴികളിൽ തിളങ്ങി നിന്നു."

"പഴുപ്പ് പൊട്ടിയൊലിക്കുന്ന മുറിവുകളിൽ മരുന്നുവെക്കുമ്പോഴുള്ള പാറുളിന്റെ തേങ്ങൽ എന്റെ പ്രാണനിൽ പൊള്ളലേല്പ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ആറുമാസക്കാലം ഒരു കൈക്കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ അവളെന്റെ കൈകളിൽ അതീവ സന്തോഷവതിയായിരുന്നു. അകന്നു നില്ക്കുമ്പോൾ, ആനന്ദകരമായ പകൽ വെളിച്ചത്തിൽ നിന്നും ഏകാന്തതയുടെ ഇരുണ്ട ആഴങ്ങളിലേക്ക് പതിക്കുമെന്നറിയാമെങ്കിലും, എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടവന്റെ ഉറക്കമില്ലാത്ത രാവുകൾ മനസ്സിനെ വേദനിപ്പിച്ചതുകൊണ്ടാകാം വീണ്ടും ദുബായിലേക്ക് തിരിച്ചുവരാൻ അവളെന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചത്."

"ആപ് ലോക് സാബ്, ഇന്നത്തെ ഉച്ചഭക്ഷണം ഞാൻ വേണ്ടെന്നു വെക്കുമ്പോൾ എന്റെ പ്രാണനിൽ വിരിഞ്ഞ പനിനീർ പുഷ്പത്തിന്റെ കരിഞ്ഞ ഇതളുകളിൽ ഒരു നേരത്തേക്കെങ്കിലും സുഖപ്പെടുത്തലിന്റെ മഴത്തുള്ളികൾ ചേർത്തുവെക്കാനാകുന്നു. വിശക്കുന്ന വയറിലും സായൂജ്യത്തിന്റെ കുളിർതെന്നലൊരു തലോടലായെത്തുന്നു."

ദു:ഖസാന്ദ്രമായ മിഴികളുമായി മനീന്ദർ ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ തലതാഴ്ത്തിയിരുന്നു.

എനിക്കഭിമുഖമായി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു സഹപ്രവർത്തകൻ ഇർഫാൻ ഖാലിദ്. യൗവനത്തിന്റെ ചോരത്തിളപ്പിൽ വീട്ടുകാരുടെ എതിർപ്പുകളെ വകവെക്കാതെ, ഉപരിപഠനക്കാലത്ത് കണ്ടുമുട്ടിയ സമ്പന്നയായ ഷെറിനെ ജീവിത സഖിയാക്കി. രണ്ടുപേരുമിപ്പോൾ ദുബായിലെ പ്രശസ്തമായ കമ്പനികളിൽ ജോലിചെയ്യുന്നു.

സ്വയംപര്യാപ്തരെന്ന സ്വാർത്ഥമോഹത്തിൽ താളപ്പിഴവുകൾ തീർത്ത ദാമ്പത്യം. കഴിഞ്ഞമാസം ഷെറിനെയും മൂന്നു വയസ്സുകാരി മകളെയും പാർക്കിൽ ഉപേക്ഷിച്ച് ഇന്ത്യയിലേക്ക് കടന്നു കളഞ്ഞു ഇർഫാൻ ഖാലിദ്. സുഹൃത്തുക്കൾ ഇടപെട്ട സന്ധിസംഭാഷണത്തിനൊടുവിൽ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നു ആരാധക വൃന്ദത്തിനുമുമ്പിലെ സത്ഗുണസമ്പന്നനായ ഈ മീഡിയ ഐക്കോൺ.

ഇർഫാൻ ഖാലിദിന്റെ മുഖത്തിനെ കുറ്റബോധം വലിഞ്ഞുമുറുക്കുകയായിരുന്നു. ഇരുട്ടുകയറിയ കണ്ണുകൾക്ക് മുമ്പിൽ മനീന്ദറിന്റെ ജീവിതം തുറന്നുവെച്ച വേദപുസ്തകത്തിന്റെ തിളങ്ങുന്ന താളുകളായി മറിഞ്ഞുവീണുകൊണ്ടിരുന്നു.

ഒരു മാസത്തെ വേതനം ചികിത്സക്കായി തികയാത്തതുകൊണ്ട്, മനീന്ദർ മറ്റു രണ്ടു ഓഫീസുകളിൽ രാത്രി വളരെ വൈകുന്നതുവരെ പാർട്ട് ടൈം ജോലി ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്നു പിന്നീടാണ്‌ എനിക്കറിയാൻ കഴിഞ്ഞത്. രണ്ടാഴ്ചകൾക്ക് ശേഷം വളരെ ആഹ്ളാദവാനായി എന്റെ ക്യാബിനിലേക്ക് കടന്നുവന്ന മനീന്ദറിന്റെ കയ്യിലൊരു പോസ്റ്റ്കവർ വിറകൊള്ളുന്നുണ്ടായിരുന്നു “ഭായ് സാബ്.. ക്യാ തുജെ മാലും, പാറുൾനെ അപ്നെ ഹാത്തോംസെ മുജേ ചിട്ടി ലിഖ്നാ ഷുരൂ കിയാ.. യമുനയുടെ തീരങ്ങളെ മുത്തമിട്ടൊഴുകുന്ന കുഞ്ഞോളങ്ങളിൽ പ്രണയഗീതത്തിന്റെ കരിവളക്കിലുക്കം മന്ത്രധ്വനികളായുയരുന്നു... പാറുൾ വീണ്ടും എഴുതുവാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.”

വറുതിയുടെ കരിന്തിരിവെട്ടത്തിലും സ്നേഹം കൊണ്ട് സമ്പന്നനായ മനീന്ദർ. എന്റെ മനസ്സ് മന്ത്രിക്കുന്നു. നീയൊരു പ്രവാചകനാണ്‌... അതെ പ്രണയത്തിന്റെ പ്രവാചകൻ!!!

Saturday, 16 July 2011

മരുക്കാറ്റിനും മഴത്തുള്ളിക്കുമിടയിൽ ..



മുന്നൊരുക്കങ്ങളുടെ അവസാനത്തിൽ ഇത്തിസലാത്തിന്റെ സിം കാർഡിനു പകരം വഡാഫോണിന്റെ ചുവന്ന സിം ഞാനെന്റെ “നോകിയ” ഫോണിന്‌ നല്കി . നിയോൺ ലാമ്പിന്റെ സ്വർണ്ണ രശ്മികളാൽ സർവ്വാഭരണ വിഭൂഷിതയായി നില്ക്കുന്ന ദുബായ് നഗരത്തിനു “മഅസലാമ”യും പറഞ്ഞു 45 ഡിഗ്രിയിൽ തിളക്കുന്ന ചൂടിൽ നിന്നും മഹാരാജയുടെ സഖികളുടെ നാദ ഭംഗിയിൽ ഒരു യാത്രയുടെ തുടക്കം കുറിക്കപ്പെട്ടു ആകാശപ്പറവയുടെ ഗർഭഗേഹത്തിലെ ഇടുങ്ങിയ സീറ്റുകളിൽ കുടവയറിനു വിശ്രമാവസ്ഥയും നല്കിക്കൊണ്ട്.

യാത്രയുടെ സന്തോഷത്തിൽ കനം തൂങ്ങുന്ന ഉറക്കം, കാത്തിരിപ്പിന്റെ സുഖം നഷ്ട്പ്പെടുത്തുന്നുവെന്നതിനാൽ ഒരു സഹചാരിയുടെ സാന്നിധ്യം എന്നെ അനുഗ്രഹിച്ചിരുന്നു ഇത്തവണത്തെ യാത്രയിലും, മിക്കവാറുമെന്റെയെല്ലാ യാത്രകളിലുമെന്നപോലെ.
“ബാല്ബെക്കിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങളിലേക്ക് ഓടക്കുഴൽ നാദത്തിലൂടെ ആട്ടിൻപറ്റത്തെ തെളിച്ചു കൊണ്ടുവരുന്ന അലി*, തന്റെ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി ആത്മീയ ക്ഷാമത്തിന്റെ കാരണങ്ങൾ കണ്ടെത്തുന്നതിലൂടെ സ്നേഹമെന്ന പ്രാപഞ്ചിക വികാരത്തിന്റെ മാന്ത്രിക സംഗീതം പരിചയ സമ്പന്നനായ ഒരു സംഗീതജ്ഞനെ പോലെ ഹൃദയത്തിന്റെ തന്ത്രികളിൽ താളമിട്ടവൻ. അരളി മരച്ചുവട്ടിന്നരികിലെ അരുവിക്കപ്പുറത്ത്‌ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട കന്യകയുടെ മിഴിനീരിന്റെ ശബ്ദത്തിലൂടെ ഓന്നായ് മാറിയ, അവരെ ഉണർത്തിയ അനശ്വര ശക്തിയാൽ മധുര ചുംബനങ്ങളുടെ വീഞ്ഞ് നുകർന്ന് പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ടവർ മയങ്ങി“ *എ.ഡി.1890 -)0 മാണ്ടിലെ വസന്തം (ഖലീൽ ജിബ്രാൻ)
ഒരു തുഷാര ബിന്ദുവിന്നകലത്തിൽ എന്റെ അനുഭവ സാക്ഷ്യങ്ങളാകുവാൻ വെമ്പൽ കൊള്ളുന്ന നിമിഷങ്ങളുമായി താദാത്മ്യം പ്രാപിക്കുവാനാകുന്ന വൈകാരിക ചിന്തകൾ.

വരിഞ്ഞൊഴുകുന്ന ഭാവനയുടെ വശ്യതയാർന്ന മുന്തിരിത്തോട്ടങ്ങളിൽ നിന്നും എന്നെ വിളിച്ചുണർത്തിയത് ”ഹം കൊച്ചി പഹൂഞ്ച്നാ വാലേ....“ എന്ന മഹാരാജാ ദാസിയുടെ പുലർക്കാല കൊഞ്ചലുകളായിരുന്നു. കറുത്തിരുണ്ട ഇടിയൻ മേഘങ്ങൾക്കിടയിൽ വിമാനത്തിന്റെ ചലനങ്ങൾ മനസ്സിൽ ഭയാശങ്കകൾ പടർത്തിയെങ്കിലും, എന്നെ വരവേല്ക്കുന്നതിനായി എന്റെ മാതൃനാട് ഒരു നീണ്ട മഴക്കോളിന്റെ പുഷ്പഹാരവും നെഞ്ചിലേറ്റി കാത്തുനില്ക്കുന്ന കാഴ്ച്ച മനസ്സിലെ നീലാമ്പൽ കുളത്തിൽ ആഹ്ളാദത്തിന്റെ കുഞ്ഞോളങ്ങൾ സൃഷിച്ചിരുന്നു.

നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ മാറിടത്തിലേക്കടുക്കും തോറും വാരിയെറിഞ്ഞ മഞ്ചാടിക്കുരുക്കൾ പോലേ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന വീടുകളിലെ അന്തിത്തിരികൾ ഇരുളിന്റെ ജാലകം തുറന്ന് പല നിറങ്ങലിലായി പ്രകാശം ചൊരിയുന്ന മിന്നാമിനുങ്ങുകളായി കാഴ്ചവട്ടത്തിലേക്കു പറന്നു വന്നു.



എയർ പോട്ടിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി, പുലർക്കാലത്തിന്റെ പുതപ്പിനുള്ളിൽ ചാറ്റൽ മഴയെ പുണർന്ന് അലസമായുറങ്ങുന്ന പുൽത്തലപ്പുകൾക്ക് അലോസരം സൃഷ്ടിക്കാതെ എന്നെയും വഹിച്ച് വാഹനം പാതയോരങ്ങളിലൂടെ ഉരുണ്ടു തുടങ്ങി..... ഫാസ്റ്റ്ഫുഡിന്റെ നിറങ്ങൾക്ക് മുന്നിലെ നരച്ച ചായക്കടയിലെ ആവിയുയരുന്ന സമാവറിൽ നിന്നുള്ള ചായയുടെ ചൂടും നുകർന്ന്, പുലരിക്ക് ചെമ്പക മരം സമ്മാനിച്ച സുഗന്ധവും പകുത്തെടുത്ത്, എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്ന മുളകിട്ടു വെച്ച മീൻ കറിയുടെ രുചി നാവിൻ തുമ്പത്ത് വിഭവ സമൃദ്ധിയും നല്കി, വരപ്രസാദങ്ങളാകുന്ന മഴത്തുള്ളികൾ സ്നേഹോഷ്മളതയോടെ ഏറ്റു വാങ്ങാൻ മാതൃത്വം ചിര പ്രതിഷ്ഠയായ ഞങ്ങളുടെ കോവിലിന്നങ്കണത്തിലേക്ക് ഒരിക്കൽ കൂടി..

പകരം നല്കിയ വഡാഫോണിന്റെ സിം കാർഡ് അടുത്ത ആഴ്ചയിലെ ഇതേ ദിവസം വീണ്ടും എന്റെ പേഴ്സിനുള്ളിലേക്കും ഇത്തിസാലാത്തിന്റെ സിം എന്റെ നോക്കിയ ഫോണിലേക്കും മാറ്റപ്പെടുന്ന നിമിഷം, ചോരയൊലിപ്പിക്കുന്ന തുറിച്ച കണ്ണുകളായി എന്നെ ഭയപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടു നില്ക്കുന്നുവെന്റെ മുന്നിൽ.....

Tuesday, 28 June 2011

റൊസ്സറ്റൻസും, കടൽക്കിഴവന്മാരും അല്പം സാമൂഹിക പ്രവർത്തനവും..



“ജനങ്ങൾ ജനങ്ങളാൽ സമൃദ്ധരായി”

ഈയടുത്ത ദിവസങ്ങളിലായി ഞാനറിഞ്ഞ വാർത്തകളിൽ മരണം കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോയവരിൽ ഭൂരിപക്ഷം പേർക്കും പ്രതീക്ഷയുടെ ഇളം പച്ച നിറമായിരുന്നു പ്രായം. കാരണമായതോ ഹൃദയസ്തംഭനവും. അവർക്ക് അന്ത്യോപചാരം അർപ്പിക്കാനെത്തിയ മത, രാഷ്ട്രീയ, സാംസ്കാരിക മേഖലകളിലെ നായകന്മാരാകട്ടെ യൗവ്വനം തുടിക്കുന്ന 70-80 വയസ്സുള്ളവരും. എന്തായിരിക്കണം ഈ കടൽക്കിഴവന്മാരുടെ ആരോഗ്യ രഹസ്യം! ആധികാരിമായി തന്നെ പറയണമെങ്കിൽ അത് റൊസറ്റെൻസിനേ കഴിയൂ...

ആരാണീ “റൊസ്സറ്റൻസ്”
1962ൽ അമേരിക്കയിലെ പെൻസിൽവാനിയയിലെ റൊസ്സറ്റോ ഗ്രാമത്തിലേക്കു കുടിയേറിയ ഇറ്റലിക്കാർ. ഇവരും കിഴവന്മാരും തമ്മിലെന്തു ബന്ധം?? സ്വാഭാവികമായ സംശയം..

ഖനികളിലും മറ്റും കഠിനമായ ജോലികളിൽ ഏർപ്പെടുന്ന സാധാരണ ജീവിതം നയിക്കുന്നവരായിരുന്നു അവർ. ചുറ്റുപാടിൽ ജീവിക്കുന്ന മറ്റുള്ളവർ ആസ്വദിച്ചനുഭവിക്കുന്ന വായു, ജലം, ജോലി, വരുമാനം തന്നെയായിരുന്നു ഇവർക്കു ലഭിച്ചിരുന്നതും. കൃത്യമായ ഒരു ഭക്ഷണക്രമം പാലിച്ചിരുന്നില്ല. ഒലീവ് ഓയിലും, സലാഡുകളും, കൊഴുപ്പില്ലാത്ത ഭക്ഷണത്തിനൊപ്പം ഉയർന്ന കൊളസ്ട്രോൾ ഉള്ള ഭക്ഷണവും ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു മാത്രവുമല്ല പുകവലിക്കുന്നവരും വൈൻ ഉപയോഗിക്കുന്നവരും ഇവരിൽ സാധാരണവുമായിരുന്നു. എന്നിട്ടുപോലും 1955-1965 കാലയളവിൽ 65 വയസ്സിനു താഴെയുള്ള ഒരാളിൽ പോലും ഹൃദയാഘാതം റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. സാധാരണ മരണങ്ങളാകട്ടെ അമേരിക്കയുടെ ദേശീയ ശരാശരിയുടെ പകുതി ശതമാനവും.

തദ്ദേശവാസികളായ അമേരിക്കക്കാരുടെ ഭാഗത്തുനിന്നും വർഗ്ഗപരമായ ചേരിതിരിവ് നിരന്തരമായി അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നിരുന്നതുമൂലം ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു സമൂഹമായി അവർ ഒതുങ്ങിക്കൂടി. പക്ഷെ തൊട്ടടുത്ത ഗ്രാമങ്ങളിൽ കൊലയും, കൊള്ളിവെപ്പും നിറഞ്ഞാടുമ്പോഴും 0% കുറ്റകൃത്യങ്ങളാണ്‌ ഇവരിൽ നിന്നും റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടതെന്നത് അതിശയോക്തിക്ക് ഇടം നല്കുന്ന വസ്തുതയാണ്‌. എന്നിട്ടുപോലും ആരോഗ്യപരമായ ഒരു മുന്നേറ്റം അവർ എങ്ങിനെ ആർജ്ജിച്ചെടുത്തു എന്നുള്ളതു പഠനവിധേയമാക്കുകയായിരുന്നു പല മെഡിക്കൽ യൂണിവേഴ്സിറ്റികളും. 1999ൽ ബ്രിട്ടീഷ് മെഡിക്കൽ ജേർണൽ പോലുള്ളവ പബ്ളിഷ് ചെയ്ത വിശദാംശങ്ങളെല്ലാം തന്നെ അവരെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങളിലേക്ക് വെളിച്ചം വീശുന്നവയാണ്‌.

കാലങ്ങളായി പിന്തുടർന്ന് വന്നിരുന്ന സാമൂഹ്യ വ്യവസ്ഥയിൽ അവർ ആനന്ദം നുകർന്നു. മറ്റുള്ളവർക്കു വേണ്ടി പുഷ്പിക്കുക എന്ന നയം നടപ്പിലാക്കുന്നതോടൊപ്പം കളങ്കമില്ലാതെ പ്രവർത്തിച്ചു, സത്യ സന്ധരായി ജീവിച്ചു, ആയുസ്സിന്റെ കണക്കു പുസ്തകത്തിൽ അമരത്വഭാവം രചിച്ചു.



കുടുംബ ബന്ധവും, സാമൂഹിക ജീവിതവും ഇടകലർന്ന ജീവിതമായിരുന്നു റൊസ്സറ്റൻസിന്റേത്. സാമ്പത്തികമായി ഉയർന്നവർ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടു പോലും ആർഭാട ജീവിതം നയിച്ചിരുന്നില്ല. ജാടകൾ നിരത്താത്ത വിനയ പ്രകൃതമായിരുന്നു അവരുടെ സ്വഭാവം. പ്രാദേശികമായ കച്ചവടം പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. അവർക്കിടയിൽ തന്നെയുള്ള വിവാഹങ്ങളിലൂടെ ബന്ധങ്ങൾ ഊട്ടി ഉറപ്പിച്ചു.

സ്വയം പര്യാപ്തരായിരുന്നിട്ടും കുടുംബങ്ങൾ തമ്മിലും, സാമൂഹിക പരമായും പരസ്പരം സഹായിച്ചിരുന്നു.ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരവസ്ഥ ആരും തന്നെ അനുഭവിച്ചിരുന്നില്ല. ചാരിറ്റി പോലുള്ള സംവിധാനങ്ങളുടെ ആവശ്യം പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരോ കുടുംബങ്ങളിലും ഏറ്റവും കുറഞ്ഞത് 3 തലമുറ വരെയെങ്കിലും ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു ഒരേ സമയം. പാർശ്വവല്ക്കരിക്കപ്പെടാതെ എല്ലാവരും ഉല്കൊള്ളുന്ന ജീവിത വ്യവസ്ഥ അവർ പങ്കിട്ടു പോന്നു.



1965 മുതൽ റൊസ്സറ്റൻസ് അവരുടേതായ സംസ്കാരത്തിൽ നിന്നും അകന്ന് അമേരിക്കൻ നഗരവല്ക്കരണവുമായി അടുക്കുവാൻ ആരംഭിച്ചു. പരസ്പര ബന്ധങ്ങളിൽ, സഹായങ്ങളിൽ വിള്ളലുകൾ വീണു തുടങ്ങി. അണു കുടുംബമെന്ന ചിന്താഗതിയിലൂടെ അവർക്കിടയിൽ വേലിക്കെട്ടുകൾ ഉയർന്നു വന്നു. സാമൂഹിക കെട്ടുപാടുകൾ കാണാ കാഴ്ചകളായി. അവിടം മുതൽ “റൊസ്സറ്റൊ എഫക്റ്റിനു” ക്ഷയം സംഭവിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. താമസിയാതെ തന്നെ അതിന്റെ പാർശ്വഫലവും അവരിലേക്കു കടന്നെത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം 1971ൽ 45 വയസ്സിനു താഴെയുള്ള ഹൃദയ സ്തംഭനം മൂലമുള്ള മരണം റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടു. കാലക്രമേണ ചരിത്ര പരമായ ഒരു വസ്തുതയായി മാറിക്കഴിഞ്ഞു റൊസ്സറ്റൻസും അവർക്കിടയിലെ റൊസ്സറ്റൊ എഫക്റ്റും..

സാമൂഹിക പ്രവർത്തനങ്ങൾ പുഛ ഭാവത്തോടെ നോക്കിക്കാണുന്ന നമ്മൾ എറിയുവാനായി ഉന്നം പിടിച്ചു നില്ക്കുന്ന കല്ലുകൾ ആ കിഴവന്മാരിൽ പതിക്കും മുമ്പേ, നമ്മുടെ ഇടതു ഭാഗത്തു കൂടി ഒരു മിന്നൽപിണർ കടന്നു പോയേക്കാം. അദൃശ്യമായൊരു സുരക്ഷാവലയം നമുക്കന്യമായിരിക്കുന്നിടത്തോളം കല്ലുകൾ പോലും നമ്മെ പരിഹസിച്ചെന്നും വരാം.

മതാദ്ധ്യാപനങ്ങൾ തിരയുമ്പോൾ പ്രവാചകന്റെ വാക്കുകൾ ഇങ്ങനെ കാണാവുന്നതല്ലേ..“ നിങ്ങൾ കുടുംബ ബന്ധങ്ങൾ ചേർക്കുവിൻ”.. മറ്റൊരിടത്ത് “ഒരു വിശ്വാസി മറ്റൊരു വിശ്വാസിക്ക് ഒരു കെട്ടിടം പോലെയാണു അതിന്റെ ചില ഭാഗങ്ങൾ ചില ഭാഗങ്ങളെ ശക്തിപ്പെടുത്തും”....

തിരിച്ചറിയുവാൻ വൈകിപ്പോകുന്നു പകൽ പോലെയുള്ള പല യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളും, അതിലൂടെ നഷ്ടപ്പെടുന്നതോ ജീവിത ലക്ഷ്യമാകുന്ന സ്വർഗ്ഗീയ താഴ്വരകളും!!!

ചുറ്റുപാടിൽ പലസംഭവങ്ങളും നടക്കുന്നു ഇതുമായി ബന്ധപ്പെടുത്താവുന്നവ. അതിൽ നിന്നും ഒന്നിനെ ഒരു ഉദാഹരണമായി ഞാൻ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു. ഇവിടെ ക്ലിക്കുക

Tuesday, 21 June 2011

മഴക്കെടുതിയിലെ മഴമേഘങ്ങൾ

സഖീ..കൈതപ്പൂക്കൾ സാക്ഷിയാണു...



നിന്റെ കരിവള കിലുക്കത്തിലൂടെയായിരുന്നു ഞാനെന്റെ ബാല്യത്തെ പ്രണയിച്ചത്

പുതു മണ്ണിന്റെ ഗന്ധത്തിൽ നനഞ്ഞ്, നഗ്ന പാദനായി നടന്നതും ഓർമ്മകളായി മാറിയ നാട്ടുവഴികളിൽ നിന്റെ കാലടിപ്പാടുകളുടെ സാന്നിധ്യമുണ്ടെന്നറിവിലായിരുന്നു..

കൈതപ്പൂകാട്ടിന്നരികിലെ ചിമ്മിണി വിളക്കെരിയുന്ന കൂരകൾക്കു മുന്നിലൂടെ ഞാൻ നടക്കുമ്പോൾ എന്റെ കണ്ണൂകൾ വിടർന്നത് പഴയ ആ ചുവന്ന ഷിമ്മിയുടെ നിറം തേടിയാണല്ലോ

കളിത്തോഴീ.. ഒരു വിരൽ തുമ്പിന്നകലത്തിലും, നീ എന്നിൽ വിരിയുന്ന യാമത്തിനായ് കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു നീലക്കുറുഞ്ഞിയായ് മാറുന്നതെന്തേ..!
................................................................................................
മഴക്കെടുതിയിലെ മഴമേഘങ്ങൾ...



ചന്ദ്രബിംബത്തിന്റെ മൂർദ്ധാവിൽ ചുംബനം കൊണ്ട് ചാർത്തിയ പ്രണയ സിന്ദൂരം; ചന്ദന വർണ്ണ മേനിയിലേക്കു പടർന്നിറങ്ങിയ ചാറ്റൽ മഴയിൽ, നിന്റെ മനസ്സിൽ കുരുത്ത മോഹഭംഗത്തിന്റെ സീല്ക്കാരനാദം ഏകാന്തമായെൻ തീരത്തിലെ വരണ്ട മേഘങ്ങളിൽ കൊടുങ്കാറ്റ് വർഷിച്ച് കടന്നുപോയി.

കർക്കിടകത്തിലെ സായന്തനങ്ങളിൽ നിറവയറുമായി നില്ക്കുന്ന മഴമേഘങ്ങളെ തലോടിയെത്തുന്ന പടിഞ്ഞാറൻ കാറ്റ്, ഇടതൂർന്ന നിന്റെ മുടിയിഴകളിൽ സാന്ത്വനമോതുന്ന തഴമ്പിച്ച വിരലിന്റെ ചലന ചാരുത നല്കുന്നുവല്ലേ.. കണ്ഠസ്തരത്തിൽ നിശ്വാസ വായ്പിന്റെ മൃദു വികാരവും..

തുളസിക്കതിർ ചൂടി, ഈറനുടുത്ത് മനോഹരിയായ ഉഷ:സന്ധ്യയുടെ മോഹിപ്പിക്കുന്ന ഹിമകണങ്ങൾ ഉഷ്ണരൂപിയായ മണൽക്കാറ്റിന്റെ ചാരപടലങ്ങളാൽ മൂടപ്പെട്ട ഒരു കനലായ് എരിഞ്ഞു നില്ക്കുന്നുവെന്നിലെന്റെ സുകൃതമേ..

ഇനിയുമെത്ര നാൾ..ആ മഴയിലൊന്നു നനയുവാൻ.!!!

Thursday, 2 June 2011

ലഗേജ്

അത്തറിന്റെ മണമുള്ള പെട്ടികളായിരുന്നു
എന്റെ മോൻ ഗൾഫീന്ന് എപ്പോഴും
കൂടെ കൊണ്ടരാറ്‌

പക്ഷെ, ഇത്തവണത്തെ പെട്ടിക്കു മാത്രം.....
“.... അധികം നേരം തുറന്ന് വെക്കാൻ പറ്റില്ല.
വേഗം തന്നെ പള്ളീലോട്ട് എടുക്കണം....”
ആരുടെയോ ഗൗരവമാർന്ന ശബ്ദം!!

വേഗം വരണംന്ന് പറഞ്ഞല്ലേ
ഇതു വരെയും നിന്നെ ഞാൻ യാത്രയാക്കിയിട്ടുള്ളൂ
എന്റെ മടിയുടെ ചൂടു പറ്റിയുറങ്ങാൻ
എനി നീ വര്യോ? ഇല്ലല്ലൊ?
പിന്നെന്തു പറഞ്ഞാ ഞാൻ
നിന്നെ യാത്രയാക്കാ...

Friday, 27 May 2011

ഭാവി പറയുന്ന കുഞ്ഞു മാലാഖമാർ

“ ലോക രാജ്യങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള കലഹങ്ങൾ ഇല്ലായ്മ ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കും. കൂടാതെ, ഒരു നിയമവും ഒരു നാണയവും തുടങ്ങി.... ഭൂമിയെ കൂട്ടിയിണക്കുവാൻ ശ്രമിക്കും. യുനൈറ്റഡ് നാഷന്റെ സെക്രട്ടറി ജനറലാകാനാണു ഞാനാഗ്രഹിക്കുന്നത് ”

വായിൽ വെള്ളിക്കരണ്ടിയുമായി ജനിച്ചു വീണ ഒരു നേതാവിന്റെ രാഷ്ട്രീയ വാഗ്ദ്ധോരണിയായി തോന്നുന്നുവോ ഇതിനെ ? എങ്കിൽ തെറ്റു പറ്റിയിരിക്കുന്നു. “ഹരിത സുന്ദരമായ, മതിലുകളില്ലാത്ത, മലിനീകരണം ഇല്ലാത്ത, സർവ്വ സുഗന്ധം പരത്തുന്ന നാടിനെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന” എന്റെ ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു സാധാരണകുടുംബത്തിലെ 14 വയസ്സുകാരൻ അമീർ സുഹൈലിന്റെ വാക്കുകളാണിത്..

വിരലിലെണ്ണാവുന്ന അവധി ദിവസങ്ങൾക്കായി നാട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ 30 ഓളം വരുന്ന കൊച്ചു കൂട്ടുകാർക്കൊപ്പം ചിലവഴിച്ച അല്പ നിമിഷങ്ങളിൽ അവർ പങ്കു വെച്ച സന്തോഷങ്ങൾ, ദിശാബോധങ്ങൾ എന്റെ അവധിക്കാല ദിനങ്ങളെ ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകളാക്കി മാറ്റുകയായിരുന്നു.

ചരിത്രമുറങ്ങുന്ന ഗ്രാമത്തിന്റെ താളുകളിൽ എക്കാലത്തെയും ആദ്യത്തേതെന്നു അവകാശപ്പെടാവുന്ന “അക്ഷരം” എന്ന കയ്യെഴുത്ത് മാസിക പിറവി കൊണ്ടപ്പോൾ അതിലെ തിളങ്ങുന്ന മഷിത്തുള്ളികൾ ചേർത്തു വെച്ച കരങ്ങൾ ഈ കൊച്ചു മാലാഖമാരുടേതായിരുന്നു.

“ഞാനൊരു പോലീസുകാരനായാൽ കൊള്ളപ്പലിശ നല്കുന്നവൻ എന്റെ വാപ്പയാണെങ്കിലും അവരെ ഞാൻ ലോക്കപ്പിലിടും. അതു ഞാൻ നാടിനു വേണ്ടി ചെയ്യുന്ന എന്റെ ഡ്യൂട്ടിയാണ്‌“ ഇതു പറയുമ്പോൾ ഷാറൂഖിന്റെ പ്രായം 13 വയസ്സ്. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും കുസൃതികൾക്കൊപ്പം നമുക്ക് വായിച്ചെടുക്കുവാനേറെയുണ്ട്.

15 വയസ്സുകാരി റെനീഷ നാടിനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു. “ പ്രകൃതി രമണീയമാണെന്റെ നാട്. വികസനത്തിന്റെ പടവിൽ പിച്ച വെച്ച് നടക്കുന്ന ചേർപ്പ് എന്ന എന്റെ ഗ്രാമം. എങ്കിലും വയൽ നികത്തൽ പോലുള്ളത് ഗ്രാമീണരെ ദു:ഖത്തിലാഴ്ത്തുന്നുണ്ട് ” സഹ ജീവിയുടെ വേദന സ്വന്തം വേദനയായി കാണുന്ന, കാണാൻ മുതിർന്നവരെ പഠിപ്പിക്കുന്നില്ലേ ഈ വരികൾ.


“ വിദ്യാർത്ഥി എന്നാൽ വിദ്യ അഭ്യസിക്കുന്നവൻ. അവനാണു നാളെയുടെ നേതാവ്. വിദ്യ അഭ്യസിക്കുന്നതോടൊപ്പം അവന്റെ സ്വഭാവവും നന്നാക്കൽ നിർബന്ധമാണ്‌. അവന്റെ സ്വഭാവം നന്നാക്കുന്നതിൽ അവന്റെ കൂട്ടുകാർ, കുടുംബം, സമൂഹം പിന്നെ അവന്റെ മനസ്സാക്ഷി ഇതെല്ലാം വലിയ സ്വാധീനം ചെലുത്തുന്നുണ്ട്.” 13 വയസ്സുകാരിയായ ആരിഫയുടെ 31 വയസ്സിന്റെ ചിന്താ ധാരകൾ.

വിദ്യഭ്യാസത്തിന്റെ ആവശ്യവും അതനുസരിച്ചുള്ള പ്രവർത്തനത്തിനും 16 വയസ്സുകാരൻ ലബീബിനു കൃത്യമായ ധാരണയുണ്ട്. ” ശാസ്ത്രത്തെ മനുഷ്യൻ കൈപ്പിടിയിൽ ഒതുക്കിയിരിക്കുന്നു. ഒരു വ്യക്തിക്ക് സാമ്പത്തില ശുദ്ധിയും, ശരീര ശുദ്ധിയും ഉണ്ടെങ്കിൽ മാത്രമേ അതുകൊണ്ട് നേട്ടമുള്ളൂ. അതിന്‌ മതവിദ്യഭ്യാസം സഹായിക്കുന്നു. അതില്ലാത്ത പക്ഷം തിന്മയുടെ അഗാധ ഗർത്തത്തിലേക്കു വീണു പോയേക്കാം“ ചുറ്റുപാടുകൾ കൃത്യമായി നിരീക്ഷിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ തെളിവുകളായ വാക്കുകൾ..

ഇതിനോടൊപ്പം ചേർത്ത് വായിക്കാവുന്നതാണ്‌ രാഷ്ട്രീയവും, രാഷ്ട്രീയക്കാരും കുട്ടികളെ സ്വാധീനിക്കും എന്നതു കൂടി വ്യക്തമാക്കുന്ന 13 വയസ്സുകാരി മുംതാസിന്റെ വരികൾ. “ ഞാനെന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാരനെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. അദ്ദേഹം കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്കാരൻ ആയതുകൊണ്ടല്ല അദ്ദേഹത്തെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടത്. ജീവിതത്തെ നല്ല നിലയിൽ നോക്കിക്കാണുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, സ്വന്തം ജീവിതത്തിലുപരി മറ്റുള്ളവരെയും നന്നായി കാണാൻ അദ്ദേഹം പരിശ്രമിക്കുന്നു.......” തുടങ്ങുന്ന വരികൾ എത്ര മനോഹരമായാണ്‌ മുംതാസ് കൂട്ടിയിണക്കിയിരിക്കുന്നത്.

12 വയസ്സുകാരി ജാസ്മിൻ, 16 വയസ്സുകാരി നാജിയ, 13 വയസ്സുകാരികളായ മുഹ്സിന, സുമയ്യ, സുഹൈന എന്നിവരെല്ലാം ഡോക്ടറാകാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവരാണ്‌.” ജോലി ഭദ്രത മാത്രമല്ല അവർ അതിലൂടെ കാണുന്നത്. മറിച്ച് സാമ്പത്തികമായി പിന്നോക്കം നില്ക്കുന്നവർക്കു സൗജന്യ ചികിത്സ, കുട്ടികൾക്കായി പ്രത്യേകം പരിശീലനം ലഭിച്ച ഡോക്ടർമാരെ ഉൾപ്പെടുത്തി ഉന്നത നിലവാരമുള്ള ആശുപത്രികൾ സ്ഥാപിക്കുക, സ്കോളർഷിപ്പുകൾ നല്കുക.“ ഒരു ഡോക്ടർ എന്ന നിലയിൽ ചുറ്റുപാടുകളിൽ നല്കേണ്ട ചുമതലകൾ കൂടി ഇവർ വരച്ചു കാണിക്കുന്നു. ആതുരശുശ്രൂഷ രംഗത്തെ എത്തിക്സുകൾക്കും എത്രയോ മേലെയാണ്‌ ഈ കുഞ്ഞു മാലാഖമാർ പറന്നു നടക്കുന്നത്.

“ മാതാ പിതാ ഗുരു ദൈവം !! ദൈവ തുല്യരാണു മാതാവും, പിതാവും, ഗുരുവും. അതു മനസ്സിലാക്കി വിദ്യ അഭ്യസിച്ചാൽ എനിക്കുറപ്പുണ്ട് വിജയത്തിന്റെ ഉയരങ്ങളിലേക്ക് എനിക്കെത്താൻ കഴിയുമെന്ന്” ദൃഢനിശ്ചയമുള്ള 14 വയസ്സുകാരി സന പറയുന്നു. ടീച്ചർ ആകാനാണു സനക്ക് ആഗ്രഹം ഒപ്പം കൂട്ടുകാരികളായ 13 വയസ്സുകാരികൾ നസ്രിയാക്കും, റാഹിലക്കും, 11 വയസ്സായ ഷംസീനാക്കും, 14 വയസ്സുകാരി ഹസീനക്കും, 12 വയസ്സുകാരി നസീനാക്കും.
പാവപ്പെട്ടവരെന്നോ, പണക്കാരെന്നോ വ്യത്യാസമില്ലാതെ കുട്ടികളെ ലക്ഷ്യ ബോധം ഉള്ളവരാക്കുക, അതിനു വേണ്ടി പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുക, കഴിഞ്ഞു പോയ തലമുറകളുടെ പൈതൃകത്തെ കുറിച്ച് ബോധവാന്മാരാക്കുക, നാടിനു ഗുണം ചെയ്യുന്നവരാക്കി വളർത്തിക്കൊണ്ടു വരിക, തുടങ്ങി നിരവധി കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുവാനും, കുട്ടികളെ സ്വാധീനിക്കുവാനും കഴിയും എന്ന കൃത്യമായ തിരിച്ചറിവ് തന്നെയാണ്‌ ഭാവിയിൽ അദ്ധ്യാപകർ ആയി മാറാൻ ഇവർ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതും.

അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു എഴുത്തുകാരൻ ആകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന 15 വയസ്സുകാരൻ അൻഷാദും, ഐ പി എസ് കാരനാകാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന 13 വയസ്സുകാരൻ ഇജാസും സമൂഹത്തിലെ കപട മുഖം മൂടികൾ പിച്ചിച്ചീന്തിയെറിയാൻ ദൃഢനിശ്ചയമെടുത്തവരാണ്‌. അക്രമത്തിനും, അനീതിക്കുമെതിരിൽ തൂലിക ചലിപ്പിച്ച കേരളത്തിലെ കവികളെ അൻഷാദ് മാതൃകയാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഷഹനാസ് (15), ഫസ്ന (13), നംഷീദ് (14), അഥില (11) എന്നിവർ നാടിന്റെ കുറിച്ച് സ്വപ്നം കാണുന്നവരാണ്‌.
“ ഫാഷൻ തരംഗം ഇല്ലാത്ത, പച്ച പട്ടണിഞ്ഞ നാടും, മുയലുകൾ, കോഴികൾ, തത്തകൾ ഇത്യാദി ജീവികളെ വളത്തുന്ന വീടുകൾ ഉൾകൊള്ളുന്ന കൃഷി അന്തരീക്ഷവുമാണ്‌ ” അഥില ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്.

വികസിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഇന്ത്യയുടെ പാതയെക്കുറിച്ച് ശുഭാപ്തി വിശ്വാസമാണ്‌ ഷഹനാസിനുള്ളത്. പക്ഷേ കൃഷിയിടങ്ങൾ നികത്തി ഫ്ലാറ്റ് പണിയുന്ന വികസനത്തിനോട് ഷഹനാസിന്‌ താല്പര്യമില്ല.

“ ഫാക്ടറി പോലുള്ളവ ജനങ്ങളുടെ ജീവിതത്തെ സാരമായി ബാധിക്കുമെങ്കിൽ അവയൊന്നും ജനങ്ങൾ താമസിക്കുന്ന സ്ഥലങ്ങളിൽ പാടില്ല, കൊള്ളയും കൊലയും നടത്തുന്നവരെ നാട്ടിൽ നിന്നും തന്നെ പുറത്താക്കണം പകരം നന്മ ഉദ്ദ്യേശിക്കുന്നവരാണ്‌ എന്റെ നാട്ടുകാരായി വേണ്ടതെന്നാണ്‌ ” ഫസ്നയുടെ പക്ഷം.

ഏതു രാത്രിയിലും വഴി നടക്കുവാനുള്ള സമാധാന പൂർണ്ണമായ അന്തരീക്ഷം, റേഡിയേഷൻ ഇല്ലാത്ത മൊബൈൽ ടവറുകൾ കണ്ടു പിടിച്ചു സ്ഥാപിക്കണം, വലിയൊരു വായന ശാല, മൊത്തത്തിൽ സ്മാർട്ടായ സിറ്റി ആകണം എന്റെ നാട് എന്നു നംഷീദ് ആഗ്രഹിക്കുന്നതിൽ നമുക്കൊരു തെറ്റും കണ്ടെത്താനാവില്ല.

ഒരു തൊട്ടുണർത്തലിന്റെ അവസരത്തിനായി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു ഈ കനലുകൾ. ചാര വർണ്ണം ജ്വലിക്കുന്ന നിറത്തിനായ് വഴി മാറിയിരിക്കുന്നു. ചുമലിൽ തീർത്ത പാഠപുസ്തകത്തിന്റെ ഭാരവും, ഉദ്യോഗത്തിന്റെ നീണ്ട നിരകളിൽ കാണുന്ന സാമ്പത്തിക ഭദ്രതയും മാറ്റിനിർത്തിയാൽ ആ കുരുന്നു മനസ്സുകൾക്ക് പറയുവാനേറെയുണ്ട്. അവർ കാണുന്ന സ്വപ്നങ്ങളെ, സ്നേഹിക്കുന്ന ജന്മങ്ങളെ, ഭരണ കേന്ദ്രത്തിലെ നാളത്തെ നായകന്മാരെ, പൂമ്പാറ്റകളെ, പുൽനാമ്പുകളെ, തെളിഞ്ഞ ജലാശയത്തിലെ പരൽ മീനുകളെ, മനസ്സിലെ തിളക്കുന്ന നീതി ബോധത്തിനെ, വെള്ളയിൽ പുരണ്ട രക്തക്കറകളെ, രൗദ്രഭാവത്തിലെ അമർഷത്തിനെ, തലോടലിന്റെ കരങ്ങളെ, ഉറവ വറ്റാത്ത ആശയങ്ങളെ, അഭിലാഷങ്ങളെ..... എന്തും തുറന്നു പറയട്ടെ അവർ.. നമുക്കല്പ സമയം നീക്കി വെക്കാം അവരെ കേൾക്കാൻ. ഭാവി പറയാൻ കഴിവുള്ള കുഞ്ഞു മാലാഖമാരല്ലേ അവർ..

ഒരു വേള നായകരെന്ന് കോമരം തുള്ളുന്നവർക്കു പോലും മാതൃക ദർശിക്കാനായേക്കാം അവരിൽ..

Saturday, 7 May 2011

ഇതു വെറും സാമ്പിൾ.. ഒറിജിനൽ വരാനിരിക്ക്ണെ ഉള്ളൂ..

യു ഏ ഇ ബ്ലോഗർമാരുടെ കുടുംബ സംഗമം

പല സ്ഥലങ്ങളിലായി നടന്ന മീറ്റുകളെ പോസ്റ്റ്മോർട്ടം ചെയ്യുന്ന ഒരു ത്രെഡിൽ നിന്നും “യു എ ഇ മീറ്റ്” എന്ന വലുപ്പം കുറഞ്ഞ ഒരു ഏറു പടക്കം വീണു കിട്ടി. അതു കത്തിച്ചു ദുബായിലെ സബീൽ പാർക്കിലേക്ക് നീട്ടിയെറിഞ്ഞപ്പോൾ..

...ടിക് ടിക്......രണ്ട്... മൂന്ന്.....
പാറമേക്കാവും, തിരുവമ്പാടിയും ഒന്നിച്ചു നിന്ന് നെഞ്ചു വിരിച്ചാൽ പോലും അതിനടുത്തെങ്ങും എത്താത്ത രീതിയിൽ ഠപ്പ ഠപ്പ ഠപ്പേന്ന് അതങ്ങട് കത്തിക്കയറി.. കാതടപ്പിക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ, തല്ക്കു മുകളിൽ ഒരായിരം വർണ്ണ വിസ്മയങ്ങൾ തീർത്തു കൊണ്ട്. 65 ഓളം വരുന്ന കരിവീരന്മാരും, വീരികളുമൊന്നിച്ചണി നിരന്ന മറ്റൊരു തൃശ്ശൂർ പൂരം ദുബായ് സബീൽ പാർക്കിൽ. (ദോഷം പറയരുതല്ലോ ചിലർ നെറ്റിപട്ടത്തിനു പകരം സൺ ഗ്ലാസ്സാണു വെച്ചത്) .

“ യാഹ് ഇറ്റ് ഈസ് റിയലി ഫന്റാസ്റ്റിക്.. എനീക്കു വലാരേ ഇശ്റ്റാ പ്പേറ്റൂ..” മദാമ്മക്ക് പഠിക്കുന്ന “മലയാലി” അച്ചായത്തിയുടെ നീറുന്ന രോദനം.. ഒരു ഇന്റർ നാഷ്ണൽ ടച്ച്!!!!...
ഹ്ഹൊ!! ഇനി ചത്താലും വേണ്ടില്ല.. ഓടി നടന്ന് ഷൂ പൊളിഞ്ഞ ഒരു സംഘാടകന്റെ മേൽശ്വാസം

പങ്കെടുക്കാൻ എത്തിയവരിൽ പലരും മലയാള ഭാഷയുടെ മൊല്ലാക്കമാരും, പൂജാരികളും, മൂപ്പരായിട്ട് കുറക്കേണ്ടല്ലോ, കൂടി കപ്പ്യാരും രണ്ടു ഘഡികൾക്കൊപ്പം.. കക്ഷത്ത് കട്ടേം വെച്ച് വന്നോര്‌, അതു മുനിസിപ്പാലിറ്റി കൊട്ടയിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു ചെണ്ട കയ്യിലെടുത്തപ്പോൽ ഇലഞ്ഞിത്തറ മേളത്തിന്റെ കാവ്യശൈലി മതിമറന്നാസ്വദിച്ചു മീറ്റിലെത്തിയ കുരുന്നുകൾ പോലും.

മൊത്തത്തിൽ എല്ലാരും അർമാദിച്ചു.. വലിയൊരു പ്രചോദനവും..
കൂടുതൽ കത്തി ഇനി ഞാനങ്ങട് ചളാക്ക്ണില്ല. നല്ല കിണ്ണം കിണ്ണം പോലെയുള്ള കിടിലൻ പോസ്റ്റുകൾ വേറെ വരും എഴുതാൻ അറിയുന്നവരുടെ..

ചെറിയ ഒരു വാല്‌ : ....
വീടിന്റെ മുന്നിൽ എല്ലാകൊല്ലവും നടക്കുന്ന കട്ടകുത്തി പൂരം കഴിഞ്ഞാൽ, പൊട്ടിക്കഴിഞ്ഞ പടക്കങ്ങൾ കൂട്ടിയിട്ടു തീയിടാറുണ്ടായിരുന്നു പിള്ളേഴ്സ് ആയ ഞങ്ങൾ അന്ത കാലത്ത്..ചിലപ്പോൾ ആദ്യം പൊട്ടിയതിനേക്കൾ കൂടുതലായി അതു പൊട്ടിത്തീരാറുമുണ്ടത്..

മീറ്റ് കഴിഞ്ഞ് എല്ലാരും സ്കൂട്ടായപ്പോൾ ബാക്കി വന്ന ഞങ്ങൾ ഏഴു പേർ വെറുതെ ഒന്നിരുന്നു ക്ഷീണം തീർക്കാൻ.. അനിലേട്ടൻ, അഗ്രജൻ, സുൽ, ഷബീർ, ഇസ്മായില്ക്ക, സുല്ഫിക്കർ പിന്നെ ഞാനും.ആദ്യമായി കണ്ടു മുട്ടുന്നവർ എന്ന ജാള്യത ഇല്ലാതെ, അജണ്ട ഇല്ലാതെ വെടി പറയാൻ.... “അതും പൊട്ടി ഒരു മാലപ്പടക്കത്തിന്റെ ചടുലതയിൽ..”

പിന്നേയ്.. ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞില്ലാന്നു പറയരുത്... പാർക്കിൽ നടന്നത് വെറും സാമ്പിളാ.. അതേന്ന്യ്.. സാമ്പിള്‌ വെടിക്കെട്ട്. ഒറിജിനൽ വരാനിരിക്ക്ണേ ഉള്ളൂ.. കതനകൾ റെഡിയായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു അണിയറയിൽ.. കുടമാറ്റത്തിനുള്ള പച്ചഞ്ഞ കുടകളും...


മീറ്റിൽ നടന്ന കൂട്ട എഴുന്നള്ളിപ്പ്..
കടപ്പാട്: പോട്ടം പിടിച്ച നൗഷാദിന്‌


Sunday, 1 May 2011

വികസനം



കുടിയൊഴിപ്പിക്കപ്പെട്ടവന്റെ
കുഴിമാടത്തിൻ മുകളിൽ
വിത്തെറിഞ്ഞു: പണക്കൊഴുപ്പിന്റെ
നീണ്ടു കൂർത്ത നഖങ്ങൾ..

മുളച്ചു പൊന്തിയ സൗധ സമുച്ചയത്തിന്റെ
പരിപാലനത്തിനായ് വിലക്കെടുത്തു
തല ചായ്കാനിടം നഷ്ടപ്പെട്ടവന്റെ
വിയർപ്പും, അദ്ധ്വാന ഭാരവും...

അവസാന ചുടുകട്ടയും
പടുത്തു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു
പൂർത്തീകരിക്കപ്പെട്ടു...
മറ്റൊരു ബലികുടീരം കൂടി
പുത്തൻ നാഗരികതയുടെ
രൂപത്തിലും ഭാവത്തിലും..


Thursday, 21 April 2011

ഒരു ചിരട്ട പുരാണം.. ബ്ളോഗ്ഗ് മീറ്റിലും


“നിങ്ങളെല്ലാവരും നാളികേരം ഉടക്കുമ്പോൾ ഞാനൊരു ചിരട്ടയെങ്കിലും ഉടക്കട്ടെ” പണ്ടു മദ്രസ്സയിൽ രണ്ടാം തരത്തിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ പ്രസംഗ മത്സരത്തിനായി കാണാപാഠം പഠിച്ച വാക്കുകൾ ഞാനിപ്പോൾ ഇവിടേക്കു കടമെടുക്കുന്നു. കാര്യം എന്താന്നു വെച്ചാൽ......

സ്വന്തമായി ഒന്നും അതിലധികവും നാളികേരം സ്വന്തമായുള്ളവർ, ജിദ്ദയിലും, തുഞ്ചൻ പറമ്പിലും എന്നു വേണ്ട ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന നായയെ തല്ലിയോടിപ്പിചു അതിന്റെ മൂത്രതിനു മുകളിൽ അത്തറും തെളിച്ചു വട്ടം കൂടിയിരുന്ന് ഠേ!! എന്നുച്ചത്തിൽ തേങ്ങ പൊളിക്കുന്നു, പലക കൈമാറുന്നു, പൊന്നില്ലാത്ത പൊന്നാട കഴുത്തിൽ ചുറ്റിക്കൊടുക്കുന്നു, പോട്ടം പിടിക്കുന്നു, ദൈവത്തിന്റെ സ്വന്തം നാട്ടിൽ ഇനി ഉണ്ടാകാൻ പോകുന്ന മുഴുവൻ തന്തയില്ലാത്തതും ഉള്ളതുമായ എല്ലാവന്മാരെയും വാർത്തെടുക്കാനുള്ള മന്ത്ര തന്ത്ര വിധികൾ അടങ്ങിയ ഗർഭപാത്രങ്ങളാണു ഈ നാളികേരങ്ങൾ എന്നു തൊള്ളകീറി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. തനിച്ച് ഓടിയിട്ട് ആദ്യം ഞാനെത്തി എന്നപടുകൂറ്റൻ മണ്ടത്തരം വിളിച്ചു പറയുന്ന കേമന്മാർ പോലും ഇതിന്റെ ഗുണഭോക്താക്കളാണെന്നു ഓടിയവനന്റെ കെട്ടിയോൾമാർ പോലും നാണമില്ലാതെ സമ്മതിക്കുന്നു.

ഈ കർണ-നയനാനന്ദങ്ങൾ എന്റെ രോമങ്ങളെ 90 ഡിഗ്രിയിൽ എണീപ്പിച്ചു നിർത്തുന്നു നട്ടുച്ചവെയിലിലും.. അങ്ങിനെ തോന്നിയ ഒരു പൂതിയാണു ഒരു ചിരട്ട ഉടച്ചാലോ എന്നു...

പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞില്ല , ദേ കെട്ക്ക്ണു അതിനുള്ള ഒരവസരം.. എല്ലാം ഒത്തു വന്നിരിക്കുന്നു. താമസിച്ചില്ല അടുത്ത് കറാമയിലുള്ള കെ.എമ്മിൽ പോയി പുതിയ ഷർട്ടും ഒരു പാന്റും മേങ്ങി. കൂടെ പാർക്കറിന്റെ ഒരു പടവാളും, 80 ദിർഹം. ഹോ ഒരാഴ്ച രാവിലെതീറ്റ ഒഴിവാക്കിയേ പറ്റൂ... എന്നാലും ലുക്കിൽ കുറക്കാൻ പാടില്ലല്ലോ..

ഉറക്കത്തിലും, പണി സ്ഥലത്തും ചിരട്ടയെ താലോലിച്ചു കഴിയുമ്പോൾ അതാ എനിക്കെതിരിൽ “ എന്റെ കണ്ണൻ ചിരട്ടക്കെതിരിൽ” ഒരു അഴിമതി ആരോപണം. ഫ്ളാഷ് ന്യൂസ്...

“ഞാനുടച്ച തേങ്ങയുടെ തിരുശേഷിപ്പാണു നീ മോഷ്ടിച്ച ചിരട്ട. എന്റെ ചിന്തകളും, വിയർപ്പും, ഛർദ്ദിലും, ശുക്ളവും വീണു, അതിന്റെ വ്യാപ്തി താങ്ങാൻ കഴിയാതെ പൊട്ടിപ്പോയതാണതിന്റെ വക്കുകൾ. നിന്റെ കൈകളിൽ അതലങ്കാരമല്ല. പുതിയ പിള്ളേരുടെ എഴുത്ത് പോലെ സാമ്പാറും ലഡുവും.. ഹ ഹ ഹ... ”

എന്റെ റബ്ബേ... സ്വന്തമായി ഒരു പൊട്ടിയ ചിരട്ട പോലും ഇല്ലാത്ത ഞമ്മളാണൊ അന്റെ ഖുർ ആൻ മലയാളത്തിലാക്കാൻ നടക്കണവൻ..ഞാനൊരു ഭൂലോക വിഡ്ഡി കുശ്മാണ്ടം!!

ഒരുപാടു ദീർഘ നിശ്വാസം വിട്ടു ഇരുന്ന ഇരുപ്പിൽ.. അതു കണ്ടാവണം ഉമ്മയതാ പൊതിന ഹരയും വെള്ളവും കൊണ്ടു വന്നേക്ക്ണു, പാവം എനിക്കു ഗ്യാസ് ട്രബിളാണൊന്നു വിചാരിച്ചുകാണും..

ഇനിയിപ്പൊ എന്തു ചെയ്യുമെന്നു കോട്ടുവായിട്ടു ചിന്തിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ്‌ എനിക്കൊരു വിളി തോന്നിയതു.. വിളി ദാ ഇങ്ങനെ...
“ഞാനെഴുതിക്കൂട്ടിയ അക്ഷരങ്ങളിലൂടെ എന്നടുത്തേക്കു നീ നടന്നെത്തുമ്പോഴാണു തലതിരിഞ്ഞവനെ എനിക്ക് സായൂജ്യം, എന്നു പറയാൻ കൊതിച്ച എന്റെ നാവിനെ ഭ്രാന്തമായ അബോധമണ്ഡലമാണു നിന്നെ തെറിവിളിപ്പിച്ചതു. വരൂ ക്ളോതേ.. നിന്റെ കണ്ണൻ ചിരട്ടയും കൂടെ എടുത്തോളൂ ”

കേട്ട വിളി സത്യമോ.. അതോ??? സത്യം തന്നെ!!! അങ്ങനെ വിശ്വസിക്കാനാണു എനിക്കിഷ്ടം...
..................................

അപ്പോൾ ഞാൻ ഉണ്ടാകും. യു എ ഇ മീറ്റിൽ.. അക്ഷരങ്ങൾകൊണ്ടു അമ്മാനമാടുന്ന എന്റെ സഹോദരങ്ങൾക്കിടയിലേക്കു മണ്ണപ്പം ചുട്ടുകളിക്കുന്ന വക്കുപൊട്ടിയ ചിരട്ടയുമായി.. വരുന്നൊ എന്റെ കൂടെ, എങ്കിൽ എനിക്കു മുന്നേ നടന്നോളൂ..

ഡേറ്റ് ഉറപ്പിച്ചാൽ അറിയിക്കുന്നതാണു. പങ്കെടുക്കൻ കഴിയുന്നവർ തീർച്ചയായും വരുമല്ലോ. ദയവു ചെയ്ത് വിസയും ടിക്കറ്റും ചോദിക്കരുത്.. പ്ലീസ്.. വേണമെങ്കിൽ തലചായ്ക്കാൻ ഒരു തലയിണ ഓക്കേ

കൂടുതൽ അറിയാൻ യു ബ്ലോഗേര്‍സ് മീറ്റിനു അരങ്ങൊരുങ്ങുന്നു....ബന്ധപ്പെടുക

അപ്പോ അവിടെ വെച്ച് സീ യൂ... ഡോണ്ട് മിസ്സേ..

Tuesday, 5 April 2011

ബാച്ച്ലർ റൂമിലെ നവരസങ്ങൾ..


ഞാൻ പിടിച്ച കള്ളൻ

ഫ്ലാറ്റിലെ കാരണവരായ ഹാജിക്ക സുബ്‌ഹി നിസ്കാരത്തിന്റെ സമയത്ത് വുളു എടുക്കാൻ പോകുമ്പോൾ തട്ടി വിളിച്ചു “ ടാ എണീറ്റ് നിസ്കരിച്ച് കെടക്കടാ ചെക്കാ”.

....ഒന്നു രണ്ടു മിനിട്ട്‌ കഴിഞ്ഞുകാണും വെള്ള ഷർട്ടിട്ട ഒരാൾ അലമാരക്ക് മുന്നിൽ നിന്നു തിരിയുന്നതു പാതി ഉറക്കത്തിൽ ഞാൻ കണ്ടു. പിന്നെ ഒന്നും ആലോചിച്ചില്ല. ചാടിയെണീറ്റ് കഴുത്തിനു പിടിച്ചു ഒച്ചവെച്ചു. “കള്ളൻ കള്ളൻ”

ഒരൊറ്റ കുതറൽ!!! ഞാൻ പിന്നിലേക്കു മലർന്നടിച്ചു വീണു. “ഫ്ഫ ശെയ്ത്താനെ.. നിന്റെ വാപ്പ്യാണ്ട കള്ളൻ, നേരം വെളുക്കുമ്പൊ തന്നെ ഫിത് ന ഉണ്ടാക്കാൻ ..ഹിമാർ വാഹദ്.”
ഹാജിക്കാടെ സുരേഷ്ഗോപിയിലേക്കുള്ള ഭാവപ്പകർച്ച ഒന്നാന്തരമായിരുന്നു ..ഓടിക്കൂടിയ ഫ്ലാറ്റിലുള്ളവർക്കെല്ലാം ഈ ഡയലോഗിൽ തന്നെ എന്റെയും, കാര്യത്തിന്റെയും കിടപ്പും മനസ്സിലായി..

നിലത്തടിച്ച് മുഴച്ച തലയും തടവി, സൈക്കിളിൽ നിന്നു വീണ ചിരിയും പാസ്സാക്കി, വായപോലും കഴുകാതെ കിടന്ന കിടപ്പിൽ തന്നെ ഞാനന്ന് സുബ്‌ഹി നിസ്കരിക്കേണ്ടി വന്നു. പോണപോക്കിൽ കയ്യിലിരുന്ന പല്ലുപോയി തുടങ്ങിയ ചീർപ്പ്, എന്റെ നടുമ്പുറത്തേക്കു വലിച്ചെറിയാനും ഹാജിക്ക മറന്നില്ല.
........................................................................



സ്വപ്നം
തൃശ്ശൂക്കാരൻ റിയാസ് ഭായ്. ഉറക്കത്തിൽ നല്ല ശബ്ദത്തിൽ ഫോൺ ചെയ്യുന്ന സ്വഭാവമുള്ളവൻ. എങ്കിലും പല മണിയറ രഹസ്യങ്ങളും അതിൽ നിന്നും വീണു കിട്ടുന്നു എന്ന സു:ഖമുള്ളത് കൊണ്ട് ഞങ്ങളവനെ സഹിച്ചു പോകുന്നു.

......എല്ലാരും നല്ല ഉറക്കം പിടിച്ചിരിക്കുന്നു...
“പടച്ചോനേ.. താങ്ങടാ ഇപ്പൊ വീഴോടാ..” ചങ്കു കാറിയുള്ള ശബ്ദം!! ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞെണീറ്റപ്പോൾ റിയാസതാ രണ്ട് കയ്യും ചുമരിനോടു ചേർത്ത് ബലം പിടിച്ച് നില്ക്കുന്നു. സഹമുറിയനായ സലീം ഭായ് അവന്റെ ചുമലിൽ പിടിച്ചപ്പോൾ പിന്ന്യേം അട്ടഹാസം.. “എന്നെയല്ലടാ പഹയന്മാരേ, ചൊമരിനെ പിടിക്കെടാ, ഭൂകമ്പം വര്‌നടാ, ഇപ്പോ വീഴോടാ..”

ഞങ്ങളറിയാതെ തന്നെ ഞങ്ങളിൽ നിന്നും വന്ന ആ കൂട്ടച്ചിരിയിൽ (റിയാസിനെ സംബന്ധിച്ച് അതൊരു കൊലച്ചിരിയായിരുന്നു) പരിസരബോധം തിരിച്ചു കിട്ടിയ റിയാസ്, നിന്ന നില്പ്പിൽ നിന്നു ഒരായിരം തവണ ഉള്ളുരുകി പ്രാർത്ഥിച്ചു, എന്തു കണ്ടാലും ഇനി ഭൂകമ്പം സ്വപ്നം കാണല്ലേ റബ്ബേ!!!!

... പാറക്കടവത്തു തെക്കുംകര എന്ന എക്സ്പ്രസ് ഹൈവെ വീട്ടുപേരു കൂടാതെ, ദാനമായ് കിട്ടിയ ഭൂകമ്പവും അതിന്റെയൊപ്പം പേറി നടക്കുന്നു ഇന്നും ആ പാവം തൃശ്ശൂക്കാരൻ!!!

Tuesday, 29 March 2011

ഐച്ചാൻ കൊയ്ചാൻ*

മുറിയിൽ നിറഞ്ഞ സീറോ ബൾബിന്റെ നീല വെളിച്ചത്തിൽ ഡബ്ബിൾകോട്ട് ബെഡ്ഡിൽ ഞാൻ മലർന്നു കിടക്കുമ്പോൾ വിരിഞ്ഞ മാറിന്റെ ഒരു പകുതിയിൽ മൃദുവായ ഇടം കവിൾ ചേർത്തു വെച്ചുകൊണ്ടവൾ കിടക്കുന്നു. രോമാവൃതമായ മറുപകുതിയിൽ അവളുടെ വലതു കയ്യിലെ കോടിയടയാളം വീണ ചൂണ്ടുവിരൽ കൊണ്ട് അലക്ഷ്യമായി ചിത്രം വരച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

“ മുല്ലപ്പൂവിന്റെ മാദക ഗന്ധത്തിൽ, വരിയൊത്ത പല്ലുകൾ പുറത്തുകാട്ടി കവിളിൽ നുണക്കുഴി വിരിയിച്ചു കൊണ്ടു, നിമിഷങ്ങൾ സന്തോഷത്തിന്റെ യുഗങ്ങളാക്കി മാറ്റി എന്റെ കരവലയത്തിലേക്കവൾ ചേർന്നപ്പോൾ.....”

വേദനിപ്പിക്കുന്ന മൂകതയെയും, ഫ്ളാഷ്ബാക്ക് ചിന്തകൾക്കും ഫുൾ സ്റ്റോപ്പിട്ടു കൊണ്ടു എന്റെ നെഞ്ചിലേക്കു ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീർ!!! പതിവിലും വിപരീതമായി ഈ കണികക്കു ആഹ്ളാദത്തിന്റെ ഊഷ്മള ഭാവമല്ലല്ലോ? പകരം ഒരു നീറ്റൽ...

മുടിയിഴകളിൽ തലോടിയിരുന്ന എന്റെ വലതു കരം ഒരു ചോദ്യ രൂപത്തിൽ അവളുടെ വെളുത്ത പിൻ കഴുത്തിൽ ഒന്നമർന്നു. ഇറ്റിവീണ മിഴിനീർ പൊള്ളൽ വീഴ്ത്തിക്കൊണ്ടു ചുറ്റുപാടും പരക്കുന്നു. “ നമുക്കിനി വേണ്ട എന്നും നമ്മളൊന്നിച്ചു കാണുന്ന, ആ സ്വപ്നം. അതിൽ പിച്ചവെക്കുന്ന പൊന്നോമനയെ, നശിപ്പിക്കാം... നമുക്കവളെ ” തീരെ പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒരുത്തരം..

എനിക്കഭിമുഖമായി ഞാനവളുടെ താടിയിൽ പിടിച്ചുയർത്തി കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ നയനങ്ങളിൽ നോക്കി മറ്റൊരു ചോദ്യം കൂടി എന്റെ കണ്ണുകൾ ആവർത്തിച്ചു. തികച്ചും നിസ്സംഗനായി..

“ പിറന്നു വീഴുമ്പോൾ നമ്മുടെ പിഞ്ചോമന അവൾക്കവകാശമായ മുലപ്പാലിനു വേണ്ടി എന്റെ മാറിനോടു ചേർന്നു കുഞ്ഞിക്കൈകൾ കൊണ്ടു പരതുമ്പോൾ; മാതൃത്വത്തിന്റെ തുടിപ്പായ പ്രണന്റെ ആ തുള്ളികൾ പകർന്നു നല്കാൻ കഴിയുമോ എനിക്ക്.. ഛേദിക്കപ്പെട്ട മുലകളാണു തന്റെ മാതാവിനെന്നവൾക്കറിയില്ലല്ലോ..”

“തുളുമ്പി നിന്നിരുന്ന എന്റെ സൗന്ദര്യത്തിന്റെ ശോഷണം; ഒരു പഴന്തുണിക്കെട്ടിന്റെ ഭാരം നിന്റെ ചുമലിൽ തീർക്കുന്നതും ഞാനറിയുന്നു. സഹതപിക്കുന്ന ഒരു വികാരമല്ല ഞാനാഗ്രഹിക്കുന്നതു.. അതിനപ്പുറത്തേക്കുമുള്ള ജീവിതമാണു. നിനക്കതു തുടർന്നും തരാൻ കഴിയില്ലെങ്കിൽ... തീർക്കാമി സ്വപ്നവും...

കണ്ണുകളിൽ ഒരു കൊള്ളിയാൻ പാഞ്ഞു. ഉത്തരത്തിനായി മനസ്സാക്ഷിയുടെ വെപ്രാളം. ഇരുളിലേക്കു ആഴ്ന്നു പോകുന്ന പോലെ. മാസങ്ങൾക്കു മുൻപ് അവഗണിച്ച രോഗത്തിന്റെ ലക്ഷണം ഇന്നിതാ രാക്ഷസരൂപം പൂണ്ടു നില്ക്കുന്നു ജീവിത വഴിയിൽ. ഒന്നു മടങ്ങി പോകാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ.

പുറത്ത് നിലാവിലാരോ ഭ്രാന്തു പുലമ്പുന്നു ” നാളെ ചെയ്യാനുള്ളതു ഇന്നുതന്നെ ചെയ്യുക, ഇന്നു ചെയ്യുവാനുള്ളതോ ഇപ്പോൾ തന്നെ ചെയ്യുക.. തിരുത്തുവാനായൊരു തിരിച്ചു പോക്കിന്‌ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടവനാണു എവിടെയും..“



.................................
* ഇതിനർത്ഥം ”ആദ്യം മുതൽ തുടങ്ങാം“ മലപ്പുറം ഭാഗത്ത് നാട്ടുകാർക്കിടയിലെ ഒരു സംസാരഭാഷ അടിച്ചു മാറ്റിയതാ.

Saturday, 26 March 2011

1+1=1

Transactional Analysis ന്റെ ഉപജ്ഞാതാവായ Eric Berne
(1910 -1970) Philosophy of Transaction Analysis ആയി പരിചയപ്പെടുത്തുന്ന 3 കാര്യങ്ങൾ..

1- We all are born OK. as princes and Princesses
2-all of us have the capacity to think except the severely brain damaged
3-People decide their own destiny and these decision can be changes

ഇതിന്റെ ഇസ്ലാമിക് version നമുക്കു ഇങ്ങനെ പറയാം.
1-ഒരോ കുഞ്ഞും ഈ ലോകത്തിലേക്കു ജനിച്ചു വീഴുന്നതു ശുദ്ധപ്രകൃതിയിലാണു.......(ഖുർആൻ)
2-ചിന്തിക്കൂ.. ചിന്തിക്കുന്നവർക്കു ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളുണ്ടു...(ഖുർആൻ)
3-ഒരു ജനതയുടെ സ്ഥിതിയിൽ അല്ലാഹു ഒരു മാറ്റവും വരുത്തില്ല. അവർ സ്വയമൊരു മാറ്റത്തിനു തയ്യാറായിട്ടല്ലാതെ..(ഖുർആൻ)

മറ്റൊരു ഹദീസിൽ ഇപ്രകാരം. സഹായം ആവശ്യപ്പെട്ട് വന്ന ഒരാളോട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈവശം ഉള്ള പുതപ്പ് കൊണ്ടു വരാൻ കല്പിച്ച പ്രവാചകൻ അതു വിറ്റു കിട്ടിയ ദീനാർ കൊണ്ടു മഴു വാങ്ങിച്ചു ഉപജീവനത്തിനുള്ള മാർഗ്ഗം കാണിച്ചു കൊടുത്തു.. ഇവിടെ അലസതയുടെ അടയാളമായ പുതപ്പു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും എടുത്തു മാറ്റി ഒപ്പം ജീവിത മാർഗ്ഗത്തിനുള്ള ഒരു വഴി തുറന്നു നല്കി, വീണ്ടും ജനങ്ങല്ക്കു മുമ്പിൽ സഹായത്തിനായി കൈനീട്ടുന്നതിനു പകരം..ഈ രീതിയിലുള്ള ഒരു മനശ്ശാസ്ത്രപരമായ സമീപനം ഈ ഹദീസിൽ വ്യക്തമാണു.

ഇത്തരം മതപരമായ കാര്യങ്ങൾ ഭൗതികമായ വിഷയങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടു ജനങ്ങളുമായി സംവേദിക്കുവാൻ കഴിവുള്ള വ്യക്തിത്വങ്ങളെ മലയാളക്കര വാർത്തെടുക്കേണ്ടതുണ്ടു. തികച്ചും കാലിക പ്രസക്തമായതു കൊണ്ടു തന്നെ മനസ്സുകളെ സ്വാധീനിക്കാൻ ഇത്തരക്കാർക്കേ കഴിയൂ എന്നതിൽ സംശയം ഇല്ല.
മത വിദ്യഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളിലെ താഴ്ന്ന ക്ലാസ്സുകളിൽ നിന്നും ചെറിയ രീതിയിലെങ്കിലും ഇത്തരം പാഠ്യപദ്ധതികൾ ആസൂത്രണം ചെയ്യേണ്ടതു അത്യാവശ്യമാണൊ എന്ന ഒരു തോന്നൽ എന്നിൽ ഉണ്ടാകുന്നു. പഠിച്ചു പോകുന്ന ഹദീസുകളും മറ്റും ഏതു രീതിയിൽ നമ്മളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു കിടക്കുന്നു എന്നുള്ളതു ഒരു പാടു നാളുകൾക്കു ശേഷമൊ അല്ലെങ്കിൽ ഇതു പോലെ കോർപ്പറേറ്റ് പരിശീലന ക്ളാസ്സുകളിൽ നിന്നോ മനസ്സിലാക്കേണ്ടി വരുന്ന അവസ്ഥയാണൊ ഇന്നുള്ളതെന്നു തോന്നി പോകുന്നു.

ഒരു പരത്തിയുള്ള വായന എനിക്കില്ലാത്തതിനാലാകാം ഞൻ മനസ്സിലാക്കൻ വൈകിയതു. പക്ഷെ ഇതുമുൻപു നിങ്ങൾ ഇതു പോലുള്ള പലതും കണ്ടിരിക്കാം. എന്റെ ഒരു തോന്നൽ സഹോദരങ്ങളുമായി പങ്കു വെച്ചു എന്നു മാത്രം. അതിൽ എത്ര മാത്രം ശരി എന്നെനിക്കറിയില്ല.

Sunday, 20 March 2011

രണ്ടു മാപ്പു സാക്ഷികൾ...

നിശാ ശലഭം

പുഴുക്കുത്തു വീണയെൻ മൂത്രനാളിയിൽ
മരുന്നിറ്റിച്ചതും പുരുഷ പാപങ്ങൾ...

വെയിലിന്റെ വെട്ടത്തിൽ ദുശ്ശകുനമാക്കിയവർ
വിവസ്ത്രയുമാക്കിയെന്നെ രാവുകളിലേറെയും
കൂടെപ്പൊറുപ്പിച്ചില്ല കൂടെ രമിച്ചവർ
പരിതപിച്ചവരോ..പാർശ്വത്തിലിരുന്നില്ല

വ്രണമാണെന്ന സാമൂഹ്യ വിശേഷണം
നില നില്പിനാണെന്നു, തിരുത്തി
വായിച്ചു; നാണം മറന്ന
ജീവിതത്തിലെ ഏകാന്തവാസം

വിലക്കെടുക്കുന്നൊ മാന്യ ദേഹങ്ങളേ
കറ വീഴാത്തതായുള്ളതൊന്നിനെ
ഉപയോഗ ശ്യൂന്യമീയുദരത്തിലെ, എന്തിനോ..
തേങ്ങുന്നയെൻ ഗർഭപാത്രത്തിനെ!!!




............................................................................

കീടനാശിനിയുടെ ഇര

ഞാനവകാശിയായ
ഗർഭ ഗേഹത്തിൽ
ഗർവ്വിഷ്ഠനായ്
അധിനിവേശ കണങ്ങൾ

ഇരയായ് മാറിയെൻ
രാസമാറ്റത്തിൽ, ബാഹ്യ
രൂപം നിർണ്ണയിച്ചതും
ബാഹ്യ ശക്തികൾ

പിറവിയെടുക്കുന്ന മാത്രയിൽ
മുഷ്ടി ചുരുട്ടി വിളിച്ചൊരാ
രോദനം; വിപ്ളവ വീഥിയിലെനി
ക്കായുള്ള മുറിച്ചുരികയായ്

കുഴിയെടുക്കണമെനിക്കായീ
കശുമാവിൻ തടത്തിൽ; ചത്തു
ചീഞ്ഞെന്നാലും, ധാർഷ്ട്യ മോഹങ്ങൾ
ക്കെന്നുമെൻ ദേഹം വളമായിരിക്കട്ടെ!!!

Saturday, 12 March 2011

ഞങ്ങളും ഉദ്യോഗസ്ഥരാണ്‌

പകൽ വെളിച്ചത്തിൽ പോലും പേടിപ്പെടുത്തുന്ന മൂകത, ഖബറുകൾ നിറഞ്ഞ പറമ്പിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടുകിടക്കുന്ന പള്ളിയിൽ അതും പഴയതാണെങ്കിൽ ഇറ്റി വീഴുന്ന വെള്ളത്തുള്ളികൾ നനക്കുന്ന കിടക്കപ്പായയിൽ, ഇടിവെട്ടും മഴയുമുള്ള രാത്രികൾ ആയത്തുൽ കുർസ്സിയുടെ പിൻബലത്തോടെ സുബ്ഹിബാങ്കിന്റെ സമയം കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു ഉസ്താദിന്റെ ദയനീയ മുഖം ഭാവനയിലെങ്കിലും കണ്ടിട്ടുണ്ടൊ ടറസ്സിട്ട വീട്ടിൽ കൊറിയൻ നിർമ്മിത പുതപ്പിന്റെ അടിയിൽ പള്ളിയുറക്കം നടത്തുന്ന നമ്മൾ എപ്പോഴെങ്കിലും,

വളർന്നു വന്ന ദാരിദ്ര്യം നിറഞ്ഞ ചുറ്റുപാടിൽ നിന്നുള്ള ഒളിച്ചോട്ടമായി പള്ളി ദർസ്സുകളിൽ അഭയം തേടിയിട്ടുള്ളതാണു ഭൂരിപക്ഷം ഉസ്താദുമാരുടെയും പൂർവ്വകാലങ്ങൾ. പഠനം ജീവിതത്തിനു വിലങ്ങുതടിയായി മാറിയപ്പോൾ നഹ്‌വിനും സർഫിനും വിരാമം കൊടുത്തു അറിയാവുന്ന ജോലിയായ അദ്ധ്യാപകവൃത്തി തേടിയിറങ്ങുമ്പോൾ കയ്യിൽ ഒരു ഡിഗ്രി പോലുമില്ല മതപരമായി പോലും, ചിലപ്പോൾ പഠിപ്പിച്ച ഉസ്താദിന്റെ ഒരനുഗ്രഹം മാത്രം. അതും ഇഷ്ടപ്പെട്ട ശിഷ്യനാണെങ്കിൽ...

കേവലം ആയിരം രൂപയിൽ കുറഞ്ഞ ശമ്പളം തീറെഴുതിയെടുത്ത ഇവരിൽ നിന്നു നമ്മളെന്തുമാത്രം പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ എന്തിരിക്കുന്നു. ലൂത്ത് നബിയുടെ കാലഘട്ടവും, മറ്റു നിറം മങ്ങിയ കഥകളും അവിചാരിതമായി കടന്നു വരുമ്പോൾ അതൊരു വിഭാഗത്തിന്റെ മേൽ പതിച്ചു നല്കാനുള്ള മുദ്രയായി മാറാനോ, മാറ്റാനോ നമ്മളും കാരണക്കരനാകുന്നില്ലേ.

ഉയർന്ന ജോലിയും ശമ്പളവും ഒപ്പം കുടുംബത്തെ കൂടെ താമസിപ്പിക്കുവാനും വ്യഗ്രത കാണിക്കുന്ന നമ്മൾ ഒരു നിമിഷം ഇവരുടെ ഭാര്യയുടെയും കുഞ്ഞുങ്ങളുടെയും വികാരഭാവങ്ങൾ കണ്ടെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടില്ല. ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിൽ പള്ളിയോട് ചേർന്നോ, അല്ലാതെയോ ഈ ഉദ്ധ്യോഗസ്ഥനും കുടുംബത്തിനുമുള്ള ഒരു മുറിയും കൊച്ചടുക്കളയും കാണാമായിരുന്നു. എല്ലാവർക്കുമില്ലെങ്കിലും നാടിന്റെ ഇമാമിനെങ്കിലും...

ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണം നല്കുമ്പോഴും അതിന്റെ വിലനിലവാരം പിറുപിറുക്കപ്പെടുന്നു, സ്ത്രീകൾ മാത്രമുള്ള വീടുകളിൽ പുലർച്ചയും, രാത്രിയും ആഹാരം കഴിക്കാൻ പോകുന്ന അദ്ധ്യാപകരുടെ അവസ്ഥ, അവിടെ നിന്നുണ്ടാകുന്ന ( ഉണ്ടാക്കുന്ന) അപവാദ കഥകൾ. പിഴച്ചു നാട്ടുകാരായ നമുക്കവിടെയും. രണ്ടു പേർ ചേർന്നാൽ സംയുകത ഭക്ഷണക്രമം പടച്ചെടുക്കുന്ന മലയാളികളായ നമ്മൾ മറന്നു പോയി അവർക്കായി ഒരു മെസ്സ് സംവിധാനം. അതിനു കാരണം ഭരണകർത്താക്കളിൽ ദീർഘ വീക്ഷണം ഉള്ളവരുടെ അഭാവമൊ, അതുമല്ലെങ്കിൽ ഇതൊന്നും എന്നെ ബാധിക്കുന്ന പ്രശ്നമല്ല എന്ന പുഛ ഭാവം നടിക്കുന്നവരുടെ നിസ്സഹകരണമൊ..

പക്ഷെ അടുത്ത കാലത്തായി സമന്വയിപ്പിച്ച മത-ഭൗതിക വിദ്യഭ്യാസത്തിൽ ഉന്നതമായ ബിരുദങ്ങൾ നേടി അവകാശപ്പെട്ട വേതനം പറഞ്ഞുറപ്പിച്ച് ജോലിചെയ്യുന്ന അദ്ധ്യാപകർ, സമൂഹത്തിൽ വ്യക്തി എന്ന നിലയിലും, ഏല്പ്പിക്കപ്പെട്ട പദവി ചെലുത്തേണ്ട സ്വാധീനവും മനസ്സിലാക്കി കൃത്യമായി അതിലേക്കിറങ്ങി ചെല്ലുന്നവർ, എന്തിനധികം കാലാനുസൃതമായി ബ്ലോഗുകളിൽ സജീവ സാന്നിധ്യമറിയിക്കുന്ന മതപണ്ഡിതന്മാർ തുടങ്ങി മുഖ്യ ധാരയിൽ ശ്രദ്ധാകേന്ദ്രമാകുന്നവർ.. ഇവരിൽ നിന്നും കിട്ടുവാനേറെയുണ്ടു നമ്മളുടെ ജീവിതത്തിലേക്കും ചുറ്റുപാടിലേക്കും. പഴകിപ്പുളിച്ച വൃത്തികെട്ട കഥകളെ മാറ്റി നിർത്തിക്കൊണ്ട്...

അറബിക് കോളേജുകൾക്കു പുറമെ മറ്റു കോളേജുകളിലും അദ്ധ്യാപക സേവനം എന്നതിലുമപ്പുറം പല ജോലികളിലും സജീവമാകാൻ കഴിയുന്ന ഇവരെ, താഴ്ന്ന വില മാത്രം കല്പിക്കപ്പെട്ട മതവിദ്യഭ്യാസത്തിന്റെ അളവുകോലിൽ മാത്രം പരിഗണിക്കപ്പെടുമ്പോൾ നമുക്ക് നഷ്ടമാകുന്നതു പലപ്പോഴും ഒരു നാടിന്റെ സമഗ്രമായ പുരോഗതിക്കു കാലാളായി മാറിയേക്കാവുന്ന പുതിയ തലമുറയുടെ ധാർമ്മിക സമ്പന്നത തന്നെയാകും എന്ന സത്യം വിസ്മരിച്ചു കൂട.

നിലവാരം പുലർത്തുന്ന ഉദ്ധ്യോഗസ്ഥന്മാരെ തെരെഞ്ഞെടുക്കുവാൻ സമസ്ഥ പോലുള്ള ഉന്നത കേന്ദ്രങ്ങൾ അതിന്റെ നിർദ്ദേശങ്ങൾ അതാതു മഹല്ലുകളിൽ അറിയിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, തിരിഞ്ഞു നോക്കാൻ പോലും മെനക്കെടാറില്ല ഇത്തരം കാര്യങ്ങളിലേക്ക്. അലിഖിതങ്ങളായ ശമ്പളനിലവാരം പരിഷ്കരിച്ചെഴുതേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു. അല്ലാത്ത പക്ഷം പഠിക്കാൻ കുട്ടികളെ കിട്ടാനില്ല എന്ന അവസ്ഥയിൽ നിന്നും കുറഞ്ഞ വേതനത്തിനു ജോലി ചെയ്യാനുള്ള അദ്ധ്യാപകന്മാരെ കിട്ടാനില്ലാത്ത അവസ്ഥയും ഉണ്ടാവുക തന്നെ ചെയ്യും. (ഉണ്ടാകണമെന്നാഗ്രഹിക്കുന്നു) എങ്കിലേ ഈ ഉദ്ധ്യോഗസ്ഥന്മാരുടെയും വ്യക്തിത്വം തിരിച്ചറിയപ്പെടുകയുള്ളൂ. കോർപ്പറേറ്റ് സ്ഥാപനങ്ങളിലുള്ളവർക്കു ലഭിക്കുന്ന തരം പരിശീലനങ്ങൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു അതിൽ പങ്കെടുക്കുവാൻ കൂടി ഇവർ തയ്യാറാകേണ്ടതും കൂടിയുണ്ട്.

മദ്രസ അദ്ധ്യാപകന്മാരെക്കുറിച്ചു തികച്ചും മോശമായ കാഴ്ച്ചപ്പാടിലുള്ള ഒരു ചോദ്യത്തിനു ഉത്തരമായി അതിന്റെ മറ്റൊരു വശവും കൂടി കാണിക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചതാണു ഈ വാചകങ്ങൾ. തെറ്റുകളെ ഒരിക്കലും ന്യായീകരിക്കുന്നില്ല. ഒറ്റപ്പെട്ടതും, എരിവു ചേർത്തുണ്ടാക്കിയെടുക്കുന്നതുമായ സംഭവങ്ങൾ ഫ്രെയിം ചെയ്തെടുക്കുമ്പോൾ പർവ്വതീകരിക്കപ്പെടുന്നു പലതും. യാഥാർത്യങ്ങൾ അതിനടിയിൽ പെട്ടു കാഴ്ചകളിൽ നിന്നും മറയപ്പെട്ടുപോകുന്നു.

സുന്ദരിയായ സ്ത്രീയുടെ മൃതുദേഹത്തിൽ ലൈഗിക വൈകൃതം കാണിച്ച ഡോക്ടറെ മുൻ നിർത്തി ആ കൂട്ടർ എല്ലാം കാമ ഭ്രാന്തന്മാരണെന്നു മുദ്രയടിക്കാൻ കഴിയുമോ നമുക്ക്. അവരുടെ സേവനം സമൂഹത്തിനു ആവശ്യമാണെന്ന തിരിച്ചറിവല്ലെ നമ്മെ നയിക്കുന്നത്..നിർത്തുന്നു...-- ജെഫു --

Wednesday, 9 March 2011

നാലു വരികൾ....

കുനുഷ്ട്
.....................
സ്ത്രീത്വം മറന്നുവോ
സ്ത്രീ ജനങ്ങൾ
സ്ത്രീയാകും ധനത്തെ
സ്ത്രീധനം കൊണ്ടളക്കുന്നൊ..



മാമൂൽ
............
കടം കയറിയ കഫൻ
പുടവയിലും... വിതറുന്നു;
നാട്ടാചാരത്തിന്റെ തുള
വീണ; കറുത്ത മൈലാഞ്ചി



സാമൂഹ്യബോധം
.........................
തലതെറിച്ച സന്താനത്തിന്റെ
കല്ല്യാണം നടന്നല്ലോ..
എനിയെനിക്കെന്തിനീ.. പള്ളി
ക്കമ്മറ്റിയിലെ പ്രമാണിത്വം

Friday, 4 March 2011

ഞാൻ കണ്ടെടുത്ത എന്റെ പ്രണയം..

ഒഴിവു സമയമാണൊ സുഹൃത്തെ..പറഞ്ഞു പഴകിയതായാലും, നമുക്കെന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞിരിക്കാം ഈ തണലിൽ അല്പനേരം...

പൂർവ്വകാല കാമുകന്മാരായ ഞങ്ങൾ ഒത്തുകൂടി ദുബായിലെ ഇൻസ്പോർട്ട്സിൽ. കഴിഞ്ഞ മാസത്തിലെ ഒരൊഴിവു ദിവസം. മനസ്സിന്റെ കോണിലുള്ള തീഷ്ണത ഞങ്ങളുടെ പ്രണയവുമായുള്ള കണ്ടുമുട്ടലിനു വീണ്ടും ഒരവസരമൊരുക്കി.

മുല്ലപ്പൂവിന്റെ മണമില്ലാത്ത മണിയറയിൽ ഞങ്ങൾ ഒന്നായ നിമിഷങ്ങൾ. പ്രണയാവേശത്തിൽ ഞാനവളെ തൊട്ടു, തലോടി,അടിച്ചു, ചുബിച്ചു, പുണർന്നു. എന്റെ നെഞ്ചിലെ വിയർപ്പുകണങ്ങൾ ശരീരം കൊണ്ടവൾ പകർന്നെടുത്തു. വിവിധ ഘട്ടങ്ങളിലൂടെയുള്ള പ്രയാണം ഒരായുഷ്കാലത്തിന്റെ സായൂജ്യമെനിക്കു നല്കി. ഇറക്കി വെച്ച വികാരങ്ങൾക്കൊടുവിൽ അലസനായി ഞാനിരുന്നപ്പോൾ എന്റെ കാൽവെള്ളകളിൽ അവൾ ചേർന്നു കിടന്നു. ഒളിക്കണ്ണുകൾ കൊണ്ടുള്ള നോട്ടം എനിക്കെറിഞ്ഞു തന്നു കൊണ്ടു.

കൂട്ടുകാരെ, ഞാൻ പരിചയപ്പെടുത്തുവാൻ മറന്നു എന്റെ പ്രണയത്തെ. അവളെക്കുറിച്ചു പറയുമ്പോൾ ഞാനെല്ലാം മറക്കുന്നു. യൗവ്വനത്തിലേക്കു കടക്കുമ്പോൾ എന്റെ സിരകളിൽ തീ നിറച്ച എന്റെ ഇഷ്ട്ടമായിരു അവൾ. പഠനത്തെ പ്രതികൂലമായി ബാധിക്കുമെന്നതുകൊണ്ട് കുടുംബാഗങ്ങൾ വഴിമുടക്കി. കൂട്ടുകാർ അകമഴിഞ്ഞു സഹായിച്ചുവെങ്കിലും അവളുമായുള്ള കണ്ടുമുട്ടലിന്റെ ആവലാതികൾക്ക് അഭയം എന്നും എന്റെ ഉമ്മ തന്നെയായിരുന്നു.

പിന്നെയും ഞാൻ വാചാലനായി അല്ലെ. അതെ സുഹൃത്തുക്കളെ. ഞാനത്രയും ഇഷ്ട്ടപ്പെടുന്നു പക്ഷെ എനിക്കിന്നു നഷ്ടമാകുന്നതും അവളെ തന്നെ. ഇടവിട്ട വർണ്ണങ്ങൾ ശരീരത്തിന്റേതാക്കി എന്റെ തലച്ചോറിലേക്കു പറന്നു കയറിയ അവൾ സാക്ഷാൽ “കാല്‌പന്ത്” ആഗലേയത്തിൽ നമ്മുടെ ഫുട്ബോൾ.

ഇല്ല!! എനിക്കു മടുത്തിട്ടില്ലവളെ ഇക്കാലമത്രയായിട്ടും. എനിക്കു മാത്രമല്ല, ഇന്ത്യ, പാകിസ്ഥാൻ, ബഗ്ലാദേശ്, സിറിയ, ലബനാൻ, ഫിലിപ്പീൻസ് ഇവിടങ്ങളിൽ നിന്നായി ഒത്തു കൂടിയ ഈ കാമുകന്മാർക്കാർക്കും. പദവി, ഭാഷ, ദേശങ്ങൾക്കതീതമായി ഞങ്ങൾ ഉറ്റു നോക്കിയതൊന്നിലേക്കു. “ പാസ്സ് ദേദൊ ഭായ്, യാ അഖീ (സഹോദരാ) ഷൂട്ട്, ടാ പാസ്സിടടാ ” ഭാഷകൾ പലതെങ്കിലും പ്രണയത്തിന്റെ ശബ്ദം ഒന്നായിരുന്നു. അവളുടെ സാന്നിധ്യം ഞങ്ങളിലേക്കെത്തിയപ്പോൾ പ്രായം മറന്നും ഞങ്ങൾ പടക്കുതിരകളായി.

അത്തറിന്റെ മണമുള്ള മണിയറയുടെ ഇശലുകൾക്കു ഈണം പിടിച്ച് കൂട്ടിക്കൊണ്ടു വന്ന് പാടവരമ്പത്ത് തനിച്ചാക്കിയെന്നു തോന്നുന്നൊ സുഹൃത്തെ. നിങ്ങൾക്കെന്നോടു ക്ഷമിക്കാമല്ലോ. എങ്കിൽ ഒരു നിമിഷം കൂടി.

ഞാനൊന്നു കണ്ടെടുത്തു അവിടെ നിന്നും പുതിയതായൊന്നിനെ എന്റെ ചിന്തകളിലേക്കു...
മൈതാനത്തിനു പുറത്തു കളി കണ്ടു നിന്നിരുന്ന പാതി മറച്ച മാദക സൗന്ദര്യം, ശരീരത്തെ ബാധിച്ച അസുഖങ്ങൾ, കുറഞ്ഞ ശമ്പളം, വീടിന്റെ പൂർത്തീകരണം, ഓഫീസിലെ ജോലിത്തിരക്കുകൾ, മൂട്ട അരിക്കുന്ന ഇരുനില കട്ടിൽ, അലമാരയിലെ തത്വചിന്തകൾ, മൂർച്ചകൂട്ടി വെച്ച ആയുധത്തെ, അതു പ്രയോഗിക്കാനുള്ള വർഗ്ഗ ശത്രുവിനെ, മനസ്സിൽ നിന്നും ഉയരുന്ന മന്ത്രധ്വനികൾക്കു വീതിച്ചുനല്കിയ ദൈവത്തിന്റെ ജന്മഭൂമികൾ, വിപ്ലവവീര്യം നിറങ്ങളിൽ ചാലിച്ച കൊടികളെ, വിശ്വസിച്ചപ്പോൾ വഞ്ചനയുടെ വിത്തെറിഞ്ഞവരെ... എല്ലാം മറന്നു ഞാൻ...കേവലം മനുഷ്യ നിർമ്മിതമായ ഒന്നും അതിന്റെ നിയമത്തിനും എന്റെ എല്ലാ വികാരങ്ങളെയും അല്പ നിമിഷത്തേക്കു ഇല്ലായ്മ ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ, “നിന്നെ ഇഷ്ടപ്പെടാൻ കിട്ടിയ ഒരോ നിമിഷത്തിനും പകരമാവില്ല എനിക്കുള്ള ഒരനുഗ്രഹവും” എന്ന യഥാർത്ഥ പ്രണയ സാഫല്യം നുകർന്നവരുടെ ഈ മാനസികാവസ്ഥ. തൊട്ടറിഞ്ഞു ഞാൻ...

കേൾക്കുവാൻ, സ്വയം അർപ്പിക്കുവാൻ, അലിഞ്ഞില്ലാതാകുവാൻ, പ്രാപ്തമാക്കുന്ന ഒരു വിശുദ്ധ പ്രണയം ലോകം ഒന്നായി നിന്ന് മനസ്സിലാക്കിയെടുത്തിരുന്നെങ്കിൽ... വിഘടിപ്പിക്കപ്പെട്ട ആറ്റത്തിന്റെ കണികകൾ ഹിരോഷിമയോട് ചേർത്തു വായിക്കേണ്ടി വരുമായിരുന്നോ?. പോർവിമാനങ്ങളിൽ കയറുന്നതിനു മുമ്പുള്ള പടച്ചോർ, പഴന്തുണി തിരിയിട്ട റാന്തൽ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ഒരു ചേമ്പിലയുടെ അറ്റത്തെങ്കിലും വിളമ്പാവുന്ന അത്താഴച്ചോർ ആക്കാമായിരുന്നില്ലെ?, ജീവിതത്തിന്റെ അന്ത്യയാമങ്ങൾ കാഞ്ചനക്കൂട്ടിൽ പരിതപിച്ചു തീർക്കേണ്ടിവരുന്ന സദനങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നൊ, പിഴച്ചു പെറ്റാലും, സദാചാരം ചുറ്റുപാടുകൾക്കു അധികപ്പറ്റാണെന്ന നിരീക്ഷണങ്ങൾക്ക് കാതുകൾ മുളയ്ക്കുമായിരുന്നൊ.... ?

പിരിയാനുള്ള സമയമായി അല്ലേ കൂട്ടുകാരാ നമുക്ക്.. എങ്കിൽ വിട ചൊല്ലുന്നു ഞാൻ ഈ വരമ്പിൽ നിന്നും ആ പ്രണയ പ്രകാശത്തിലേക്കുള്ള യാത്രയിലേക്ക് ഭാണ്ഡം മുറുക്കുമ്പോൾ.. തനിച്ചാണെങ്കിലും അതിരില്ലാത്ത സന്തോഷത്തോടെ..

--ജെഫു--

Wednesday, 23 February 2011

എന്റെ ഇഷ്ടങ്ങൾ

സമയത്തിന്റെ വില അറിയുന്നവർ വഴി മാറിപ്പോകുന്നതാണു ബുദ്ധി. അവസാനം എന്നെ പ്രാകുന്ന ഒരവസ്ഥ ഞാൻ ഭയപ്പെടുന്നു.. പിന്നെ ചുമ്മാ സമയം കളയാനുള്ളവർക്ക് ഈ വരികളിലൂടെ നടന്നു നോക്കാം. ഞാൻ വഴി തെറ്റിക്കില്ല.


തൊട്ടാർ വാടിയും, ചേമ്പും, വാഴയും, കറുകപ്പുല്ലും ശരീര സൗന്ദ്യര്യത്തിനായി വെയിലേറ്റു കിടന്ന് കിന്നാരം പറയുന്ന ഞങ്ങളുടെ വീടിന്റെ പിൻഭാഗം, വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ എലി, പാമ്പ് തുടങ്ങിയവയുടെ സൗര്യവിഹാരം അങ്ങോട്ടു ഇറങ്ങാൻ പേടിപ്പെടുത്തുന്നു. മീൻ കൊണ്ടു വരുന്ന ഇക്കാക്കു പനി പിടിച്ചാലോ, ഹർത്താലോ സഹോദരൻ ബന്ദ് ദിവസത്തിലോ പരാശ്രയമില്ലാതെ ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ സാമ്പാർ തിളക്കുമായിരുന്നു. ഉമ്മ നട്ടുണ്ടാക്കിയ ചേമ്പിൻ താളിന്റെ സ്വാദൂറുന്ന രുചിയിൽ..!!!!

വിശാലമായ വയൽ മുഴുവൻ ഞങ്ങളുടേതല്ലെങ്കിലും, അതിനോടു ചേർന്നു നില്ക്കുന്ന വീടും പരിസരവും ചൂടുകാലത്തു പോലും ജാതി വ്യത്യാസമില്ലതെ തഴുകാൻ വരുന്ന പടിഞ്ഞാറൻ കാറ്റും ബന്ധു ജനങ്ങൾക്ക് എന്നും അസൂയ തോന്നുന്ന ഞങ്ങളുടെ സ്വത്തായിരുന്നു!!. ആ വയലിലെ പണിയുടെ അദ്ധ്വാനഭാരം മുഴുവൻ അറിയില്ലെങ്കിലും അവിടെ നിന്നും വിളവെടുക്കുന്ന കുത്തരിചോറിന്റെ ബലം തന്നെയാണു ഇന്നെന്റെ തടിച്ച ശരീരത്തിന്റെ കാതൽ എന്ന അപവാദം ഞാൻ നിഷേധിക്കുന്നില്ല.

കൗമാര വടവൃക്ഷത്തിന്റെ കുട്ടിക്കുറുമ്പുകളായ ചില്ലയിൽ ചേക്കേറി നടന്ന കാലം, പഠനകാലത്തും തലമണ്ടയുടെ പ്രവർത്തനം നടക്കാത്തതിനാലും, കാടുകയറിയ ചിന്തകൾ ഇല്ലാത്തതു കൊണ്ടും അല്പം പോലും തേയ്മാനം സംഭവിക്കത്ത 22കാരറ്റ് മഷ്തിഷ്കം ഞൻ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു. സിനിമ, മാപ്പിളപ്പാട്ടുകളുടെ ഒരു ശേഖരമുണ്ടെന്നു മാത്രം ഈ പത്തര മാറ്റിൽ.

ജീവിതം തന്നെ കളിയാക്കണമെന്ന (കളി തന്നെ ജീവിതമാക്കണമെന്ന, അങ്ങനെയും പറയാം) വാശി എന്നിൽ കുടിയേറിത്തുടങ്ങി. നേരം വെളുക്കും മുമ്പേ വിയർപ്പിന്റെ മണമുള്ള “സ്പോർട്ട്സ് കിറ്റ്” ; അതിൽ പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും ഇല്ല. ഒരു ജാട, കക്ഷത്തിൽ ഒതുക്കി 2 കിലോമീറ്റർ ദൂരെയുള്ള ഗ്രൗണ്ടിലേക്കു സൈക്കിളിൽ ഒരു പാച്ചിൽ. തണുപ്പില്ല, മഞ്ഞില്ല തലയിൽ ഫുട്ബോൾ മാത്രം. പോകുന്നതിനു മുമ്പ് തലേ ദിവസം ഉമ്മ എടുത്തു വെച്ചിരിക്കുന്ന കഞ്ഞി വെള്ളം ഒരു മോന്തലുണ്ട്. കഞ്ഞി വെള്ളം എന്നതു പലപ്പോഴും ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ സിമ്പലാകാറുണ്ട്. ഒരനുഗ്രഹം, വല്യ പണക്കൊഴുപ്പില്ലെങ്കിലും പട്ടിണി ഉണ്ടായിട്ടില്ല ഇന്നുവരെ. പക്ഷെ എന്റെ പിതാവു പട്ടിണി കിടന്ന കാലം ഉണ്ടായതു കൊണ്ടാകാം എനിക്കിന്നു വിഭവ സമൃതി. പറഞ്ഞു വന്നതു കഞ്ഞി വെള്ളം, ദോഷം പറയരുതല്ലോ സ്റ്റാമിനക്ക് ഇത്രയും നല്ല ഒരു മരുന്ന് വേറെയില്ല നാട്ടിൻപുറത്തെ താളിയോലകളിൽ. പറഞ്ഞാൽ ആരും വിശ്വസിക്കില്ല ഒരു പി. എച്ച്. ഡി ക്ക് വകുപ്പുണ്ടതിൽ. രണ്ടു മൂന്നു മണിക്കൂർ നേരത്തെ അദ്ധ്വാനത്തിനു ശേഷംതിരിച്ചു വന്നാൽ പഴയ കറി കൂട്ടി തലെ ദിവസം വെള്ളത്തിലിട്ട ചോറു കഴിക്കുന്ന മറ്റൊരഭ്യാസവും. പലഹാരങ്ങൽ എന്തുണ്ടെങ്കിലും എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതെന്നും ഈ അരി ഭക്ഷണം തന്നെ.

ഒരിക്കൽ കളിയും കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോൾ അയല്പക്കത്തെ ഷംസുക്ക വന്നു വിസയും കൊണ്ട്. വഴിയരുകിൽ മുഴുവനും പണം കായ്ക്കുന്നു എന്ന വിരോധാഭാസപരമായ ചിന്ത എന്നെ കടൽ കടത്തി. അബുദാബിയിൽ റൂമിലെത്തി ഒന്നു ഫ്രെഷ് ആകാൻ ബാത്ത്റൂമിൽ കയറിയപ്പോൾ പല തുടക്കക്കാർക്കും ഉണ്ടായിട്ടുള്ളത് എനിക്കും പറ്റി.. ഒരമളി... “ ചൂടു വെള്ളം!!” സാധാരണക്കാർ താമസിക്കുന്ന കെട്ടിടത്തിലെ പൈപ്പിൽ വരുന്നതു പ്രകൃതി തിളപ്പിച്ച മുനിസിപ്പാലിറ്റി വെള്ളം എന്നെയൊന്നു പറ്റിച്ചു.

വയറിന്റെ പുറത്തേക്കുള്ള വളർച്ചയുടെ ഘട്ടങ്ങൾ എന്റെ പ്രവാസത്തിന്റെ വർഷങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തി തുടങ്ങി. ഈയടുത്ത കാലത്തായി ജോലിമാറിയെത്തി ദുബായ് മീഢിയ സിറ്റിയിൽ. അതിനോട് ചേർന്നു കിടക്കുന്ന മൈതാനത്തിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ചതഞ്ഞ പച്ച പുല്ലിന്റെ മണം എന്നെ അവിടെ പിടിച്ചു നിർത്തുന്നു. മൂക്കിന്റെ രണ്ടു ദ്വാരങ്ങളും തുറന്നു പിടിക്കുമ്പോൾ ഞാനാസ്വദിക്കുന്നതു ഗൾഫിന്റെ മണമല്ല. കളിച്ചു വളർന്ന തെക്കും പാടത്തിന്റെ ഗന്ധം.

അങ്ങിന്റെ എത്ര മണങ്ങൾ, ഇഷ്ടസ്വകാര്യതകൾ ഇന്നെനിക്കു അന്യം നില്ക്കുന്നു. മാറിവന്ന ജീവിത നിലവാരം കാത്തു സൂക്ഷിക്കുന്നതിനു വേണ്ടി മനപ്പൂർവ്വം മാറ്റി നിർത്തിയിരിക്കുന്നു. പലപ്പോഴും മറ്റുള്ളവർക്കൊപ്പം മാന്യനാകുവാൻ.. പക്ഷെ ഇവയെല്ലാം ചേർത്തു
വെക്കുമ്പോൾ എന്താകുന്നുവോ അതാണെന്റെ ശരിയായ അസ്തിത്വം. നേട്ടങ്ങൾ എത്തി പിടിക്കുമ്പോഴും അന്യം നിന്നു പോകുന്ന ചെറിയ സ്വകാര്യങ്ങൾ പലതും വല്ലാതെ മോഹിപ്പിക്കുവെന്നെ.

എന്റെ ഓഫീസിലെ മെസ്സൻജർ പയ്യൻ. ബഗ്ലാദേശ് സ്വദേശി. ഷേഖ് മുഹമ്മദ്, പേരിൽ മാത്രം ഷേഖ് ഉള്ളൂ. അഞ്ചു പേർ അടങ്ങുന്ന കുടുംബത്തിലെ മൂത്തപുത്രൻ. അതിന്റെ അത്താണിയും. ദാഹിച്ചു വലഞ്ഞാലും വെള്ളം കുടിക്കുമെന്നല്ലാതെ മിച്ചം പിടിക്കുന്ന ശമ്പളത്തിൽ നിന്നും ഒരു പെപ്സിക്കു പോലും ചെലവാക്കാറില്ല. ആ ഒരു ദിർഹം വളരെ വലുതാണെത്രെ അവന്റെ കുടുംബത്തിൽ.

ഇന്നലെ രാവിലെ അവൻ ആരും കാണാതിരിക്കാൻ, പാൻട്രിയുടെ ഒരു മൂലയിൽ ഇരുന്നു തലേന്നുള്ള ചോറു കഴിക്കുകയായിരുന്നു. ഓർഡർ ചെയ്തു വരുത്തിയ പ്രാതലിനൊപ്പം ചായ ഉണ്ടാക്കാൻ ചെന്ന ഞാൻ, അതു കണ്ടെന്നു അവനു മനസ്സിലായി. പാവം ചൂളിപ്പോകുമെന്നു തോന്നിയപ്പോൾ എന്റെ ചായ സമയം മാറ്റിവെച്ചു. ഞനെന്തിനു അവന്റെ സ്വകാര്യത നശിപ്പിക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ അതിനു മാത്രം ഞാനാര്‌. ഓഫീസിലെ വൈറ്റ് കോളർ ഉദ്ദ്യോഗസ്ഥായ എനിക്കവിടെ ഇരുന്നു ഇത്തരം ഇഷ്ടഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ പറ്റില്ലെന്ന ബോധ്യം; എനിക്കവനോടു അസൂയ ഉണ്ടാക്കിയെന്നു ആ പാവം ഷേഖിനറിയില്ലല്ലോ??

ഇപ്രാവശ്യം നാട്ടിൽ നിന്നും വരുമ്പോൾ ഞനൊന്നു കൂടെ കൊണ്ടുവന്നു “കോഴിതൂവൽ”.രാത്രി ഉറങ്ങാൻ നേരത്തു ഒന്നു ചെവിയെ സുഖിപ്പിക്കാൻ ഒപ്പം മനസ്സിനെയും.. ആ സ്വകാര്യ സുഖം തിരികെ പിടിക്കാൻ. ലോകോത്തര ബ്രാണ്ട് ആയിട്ടെന്താ ജോൺസൺ & ജോൺസന്റെ ബഡ്സ് അതിന്റെ ഏഴയലത്തു വരില്ലല്ലോ..!!!!!!

Sunday, 20 February 2011

പ്രണയദിനം

പലസ്തീൻ... ഞാൻ
ജനിച്ച സ്വർഗ്ഗ ഭൂമി
നിണം നനഞ്ഞു
നടവഴികൾ
അധിനിവേശത്തിൻ
കാടൻ ബൂട്ടുകൾ
ചവിട്ടി മെതിച്ചു
ജീവിതാവകാശം

പാരതന്ത്ര്യത്തിൻ
തെരുവോരത്ത്
പിടഞ്ഞു വീണു
എന്റെ പ്രണയിനി

ഓർമ്മകളിൽ
തീ നിറക്കുവാൻ
സമ്മാനിച്ചു വീണ്ടും
ഒരു പ്രണയദിനം

കണ്ടു മുട്ടും നിങ്ങളെന്റെ
പ്രതിരൂപങ്ങൾ
മനുഷ്യത്വം മരവിച്ച
വിള നിലങ്ങളിൽ

Wednesday, 16 February 2011

നിയോഗം

വിവേകം വറ്റിയ
കാവ്യാക്ഷരങ്ങൾ...
ഇരുൾ നിറഞ്ഞ
വെയിലിൻ രശ്മികൾ

നിറയുന്ന ചഷകം
നുരയുന്നു പാപങ്ങൾ
മണ്ണിട്ടു മൂടുന്നു
നാളത്തെ മാതൃത്വം

കാലം കൊതിച്ച
യുഗപ്പിറവി...
ഹിറായിൽ കുറിച്ചു
പ്രവാചകനിൽ..

കാരുണ്യത്തിൻ
വഴിവിളക്കിൽ
സ്ഫുടം ചെയ്തെടുത്തു
മാനവ മനസ്സുകൾ

വിജയി..വിമോചകൻ
വിശ്വത്തിൻ നായകൻ
പാപിയാം ഇന്നെന്റെ
ഹൃദയ താളവും

Thursday, 10 February 2011

അശ്രു

എന്റേതല്ലെന്ന കാരണത്താൽ
ചെവി കൊടുത്തില്ലാ വിതുമ്പലിന്നു
ഒരു വിരൽതുമ്പിൻ ദൂരത്തിൽ..
മനുഷ്യക്കോലത്തിന്റെ മൃഗതാണ്ഢവം
കണ്ണടച്ചിരുന്നു കണ്ടു ഞാൻ
ശാപമാമെന്റെ നിർവ്വികാരതയിൽ

പവിത്രമാം; പ്രകൃതിതൻ രതിഭാവം
വിഷലിപ്തമാക്കി.. നാറുന്ന
പൈശാചികത...
മാപ്പപേക്ഷിക്കുന്നു സ്ത്രീത്വത്തമേ
സുരക്ഷിതയെന്ന ജല്പനങ്ങളിൽ

നിയമങ്ങളേ നല്കൂ ഒരവസം..
മാതൃകയാം വിധിനടത്തുവാൻ...
വീണുടഞ്ഞു പൊയൊരാത്മാവിന്നു..

(ആദരാഞ്ജലികൾ സൗമ്യ എന്ന സഹോദരിക്ക്)

Wednesday, 2 February 2011

നിലപാട്

നടവഴിയിലെ കണ്ണീരെനിക്കന്യം
വിഭവ സമൃതിയാണെന്റെ സ്വന്തം
പ്രൗഢിയുടെ അച്ചടയാളത്തിൽ
വ്യാകുലമാകുമെൻ ചിന്തകൾ

മനം പുരട്ടുന്ന രൂക്ഷ ഗന്ധം
അമൃതാണത്രേ... ചെറ്റക്കുടിലിൽ
സുഖത്തിന്റെ മറുകണ്ടം തേടി
പിഴച്ചു പോയതാ തേവിടിശ്ശി

എനിക്കുള്ള സന്താനം; തന്റേടി
പറന്നു കയറിയതോ.. പടിഞ്ഞാറിൽ
തെരഞ്ഞെടുത്തവൾ ജീവിതപാതി
വിലക്കുകൾ കണ്ടില്ലെന്ന നാട്യത്തിൽ

അഹമെന്ന ഭാവം വ്യഭിചരിച്ച മനസ്സ്
ജാടകൾ നടത്തുന്ന കൂത്തരങ്ങ്
വിധിക്കുന്നു രണ്ടാക്കിയ; ഒന്നിനുമേൽ
നട്ടുച്ചയെ പാതിരയാക്കുവാൻ

Sunday, 23 January 2011

സ്വകാര്യത

കരൾ കേഴുന്നുവോ.
ഇണചേരലിൻ യാമത്തിന്‌
രതിയരങ്ങിൻ നവ...
രചനയില്ല
വന്യമാം കാമത്തിൽ
ഇര തേടലല്ല

നിറമെന്തെന്നോതുവാൻ
പ്രണയത്തിൻ..
ആർദ്രമാം പരിഭവത്തിൻ
ഈണം നുകരുവാൻ

സമം ചേരുന്ന
ജീവിത സമസ്യയിൽ
എന്നുയിരിന്ന് കാവലാം നിൻ
അർത്ഥനാ നാളങ്ങൾ
പകരമാവില്ലെന്നറിവിലും
തീർക്കുന്നുവൊരു താജ്മഹൽ
നീ പ്രതിഷ്ഠയാമെൻ
ഹൃദയ നഗരിയിൽ